Ik herinner me nog de laatste keer dat ik Steven B. in Belgie aan de telefoon had. "Tot in Ijsland" zei ie en zijn woorden deden me ineens de omvang en het doel van deze reis beseffen. Steven B. trok naar het eilandje Grimsey, deels voor zijn fotografieproject voor school, deels als zelftherapie, als escapisme, als manier om (cliche ahead) zichzelf te ontplooien. Steven B en ik lijken op elkaar.
Ik lift op Pasen door van Reykjavik naar Akureyri. De Jeugdherberg zit vol en ik trek naar een guesthouse. Ik betal 3500 kronen (21€)en ik betaal met plezier want de waard staat me bij met daad en raad. Toch prefereer ik het couchsurfen en zodus spendeer ik de volgende dagen bij een Amerikaans koppel. Ryan en Elisa zijn de beste hosts tot dusver en doen me thuis voelen. Woensdag trek ik met de Ferry via Dalvik naar Grimsey om Steven B. met een bezoekje te vereren.
Grimsey. Eiland langs de arctic circle. 90 inwoners. Totaal afgesloten van alles en idereen. Verveling is troef maar is verveling nog verveling wanneer je niet anders verwacht en je er gewoon aan over geeft? Het kan soms maanden duren vooraleer de eilandbewoners naar het vaste land trekken. Lostin Ijsland. Het kan.... De stilte en het Idyllische beeld van die enkele vissers aan de kaai doen me nog maar eens het absurde en gevarieerde verloop van deze reis beseffen...
Zaterdag 18 april. Egilstaðir. 3 uur s´nachs. Ik zit op de achterbank van een Politiecombi. Alvorens u mij van enige criminele feiten beticht, allow me to rewind : Op vrijdagmiddag verlaat ik Grimsey en Steven B. Ik kom om half 6 terug aan in Alureyri en ik bots op een truckchauffeur die me diezelfde dag 300 km oostwaards wil vervoeren. Ik strand in Egilstaðir en alle guesthouses rekenen hallucinante prijzen aan. Ik dommel me warm in en ik besluit een nacht onder Ijslandse sterrenhemel te spenderen. 11u.(als u denkt dat ik in de combi zit wegens het wildkamperen, leest u vooral even verder) 3u. Ik ben nog steeds wakker. Ik trek naar een kroeg in de hoop de aloude techniek toe te passen : een meid het hof maken in de hoop een slaapplaats te versieren. 3 meisjes bellen een hotel voor me : 4000 kronen. Bij aankomst zegt de receptioniste dat ze zich vergist heeft : 9000 kronen. Ik weiger en ik trek terug naar de pub. Onderweg kom ik drie flikken tegen die me even op de rooster leggen. Ik vertel hen over mijn doel en mijn plannen. Ik vertel hen over de receptioniste die zich vergiste. Flik #1 gaat met haar praten. 4000 is ok. Ik heb slaapplaats in een hotel voor 24€. De schijnbaar vers aangenomen receptioniste vreest dat ze in de problemen gaat komen vanwege haar vergissing. Ik stel haar op haar gemak en ik ga slapen....hoewel haar ongemakkelijke situatie een beetje aan me knaagt.
What´s next : HÖfn-Vik, Vik-Reykjavik, Reykjavik-Londen, Londen-thuis, thuis-Duitsland, duitsland-Polen.... Ik hou u op de hoogte
Lied van de dag : Een nummer van de best vertegenwoordige artiest op mijn I-Pod : Franks Wild Years, een bewijs dat Tom Waits niet alleen een fantastische melancholische crooner is, maar ook een geniaal verhalenverteller :
http://www.youtube.com/watch?v=rhwlfI6B-Qo
zaterdag 18 april 2009
vrijdag 10 april 2009
dag 33-34
Ik vraag me af of :
-Jonas heelhuids is thuisgeraakt
-Peter zich intussen goed genesteld heeft in zijn nieuwe stek
-Daan genoeg centen krijgt ingezameld voor zijn eindwerk
-Mijn broers zich weten bezig te houden tijdens de vakantie?
-Anouk de breuk een beetje verwerkt heeft?
-het nieuwe album van Yevgueni de moeite is ?
-Wat het nieuwe bier van de maand is in de Wiering ?
-Frank zijn trouw geregeld krijgt ?
-Ruth mij Spaanse lessen wil geven als ik terug ben ?
-het BIFFF even interessant is als vorige jaren ?
-Robin een idee heeft gevonden voor zijn volgende project ?
-Ik een beetje gemist wordt ?
-Sepp nog ooit gaat vertrekken ?
- K3 al terug K3 is ?
Ik vraag me veel af maar geen enkele vraag is echt pertinent in het aanschijn van echte vragen zoals : waar slaap ik vannacht ? Kan ik in een dag van Reyjkjavik naar Akureye liften. Zie ik Steven B. morgen ? Kan ik van Ijsland terug naar Belgie liften ? Misschien moet ik stoppen met vragen stellen en gewoon DOEN. We zien wel wat er van komt.
De Voorbije maand sliep ik op de grond : in zetels, in struiken, riante tweepersoonsbedden, op vliegtuigen. matrassen. In trucks en bussen. Ik verdien een wellness kuur enzodus trek ik naar Ijslands meest befaamde wellness centrum : The Blue lagoon in Kevlavik (check google image and be amazed). Ik hang 7 uur rond in het helende water. Sauna hier. Stoombad daar. Ik lees Alice in Wonderland en ik leer 3 eddegemse dames kennen. Ze geven me een lift terug naar reykjavik en ze zetten me af aan een mexicaans restaurant. Ik ga vooor chili en ik leer de twee heren naast me kennen. Hans en tim uit respectievelijk Lommel en Sint-Truiden. Ze trakteren me een drankje en beloven me een toeristische tour langs Lommmel. Spannend. Ik ga geld afhalen en voor me staan 2 vlamingen..uit Heverlee... Fucking heverlee...Ik kom in een maand geen enkele Vlaming tegen. Vandaag al 10. Zou de Crash van de Financieele markt er voor iets tussen zitten ?
Als je lift voel je de recente financiele uppercut : Werkloze polen klagen steen en been.. Ijsland. ooit het land van gouden opportuniteiten. Nu een schemerzone waarin het bang afwachten is. Ik lift verder naar ðingviller en ik leer twee Amerikanen kennen. Case of coincidence # 167 : Ik sprak blijkbaar de avond ervoor met hen in een bar. Case of coincidence # 168 : Ze slapen in mijn hostel. Case of coincidence # 169 : ze slapen in mijn kamer. Ze nemen me mee langs de Gullflos en de befaamde Geyser. Een bustour langs deze stops kost normaal 75€. Ik doe hem gratis en ik leer op de koop toe weer interessante mensen kennen.
Lied van de dag : in feite kan in het hele album erop zetten , maar laat ik het bij een song houden : johnny cashś I hung my Head.
http://www.youtube.com/watch?v=LpzUXkuOW0M&
(sorry, geen betere versie beschikbaar)
-Jonas heelhuids is thuisgeraakt
-Peter zich intussen goed genesteld heeft in zijn nieuwe stek
-Daan genoeg centen krijgt ingezameld voor zijn eindwerk
-Mijn broers zich weten bezig te houden tijdens de vakantie?
-Anouk de breuk een beetje verwerkt heeft?
-het nieuwe album van Yevgueni de moeite is ?
-Wat het nieuwe bier van de maand is in de Wiering ?
-Frank zijn trouw geregeld krijgt ?
-Ruth mij Spaanse lessen wil geven als ik terug ben ?
-het BIFFF even interessant is als vorige jaren ?
-Robin een idee heeft gevonden voor zijn volgende project ?
-Ik een beetje gemist wordt ?
-Sepp nog ooit gaat vertrekken ?
- K3 al terug K3 is ?
Ik vraag me veel af maar geen enkele vraag is echt pertinent in het aanschijn van echte vragen zoals : waar slaap ik vannacht ? Kan ik in een dag van Reyjkjavik naar Akureye liften. Zie ik Steven B. morgen ? Kan ik van Ijsland terug naar Belgie liften ? Misschien moet ik stoppen met vragen stellen en gewoon DOEN. We zien wel wat er van komt.
De Voorbije maand sliep ik op de grond : in zetels, in struiken, riante tweepersoonsbedden, op vliegtuigen. matrassen. In trucks en bussen. Ik verdien een wellness kuur enzodus trek ik naar Ijslands meest befaamde wellness centrum : The Blue lagoon in Kevlavik (check google image and be amazed). Ik hang 7 uur rond in het helende water. Sauna hier. Stoombad daar. Ik lees Alice in Wonderland en ik leer 3 eddegemse dames kennen. Ze geven me een lift terug naar reykjavik en ze zetten me af aan een mexicaans restaurant. Ik ga vooor chili en ik leer de twee heren naast me kennen. Hans en tim uit respectievelijk Lommel en Sint-Truiden. Ze trakteren me een drankje en beloven me een toeristische tour langs Lommmel. Spannend. Ik ga geld afhalen en voor me staan 2 vlamingen..uit Heverlee... Fucking heverlee...Ik kom in een maand geen enkele Vlaming tegen. Vandaag al 10. Zou de Crash van de Financieele markt er voor iets tussen zitten ?
Als je lift voel je de recente financiele uppercut : Werkloze polen klagen steen en been.. Ijsland. ooit het land van gouden opportuniteiten. Nu een schemerzone waarin het bang afwachten is. Ik lift verder naar ðingviller en ik leer twee Amerikanen kennen. Case of coincidence # 167 : Ik sprak blijkbaar de avond ervoor met hen in een bar. Case of coincidence # 168 : Ze slapen in mijn hostel. Case of coincidence # 169 : ze slapen in mijn kamer. Ze nemen me mee langs de Gullflos en de befaamde Geyser. Een bustour langs deze stops kost normaal 75€. Ik doe hem gratis en ik leer op de koop toe weer interessante mensen kennen.
Lied van de dag : in feite kan in het hele album erop zetten , maar laat ik het bij een song houden : johnny cashś I hung my Head.
http://www.youtube.com/watch?v=LpzUXkuOW0M&
(sorry, geen betere versie beschikbaar)
donderdag 9 april 2009
dag 32-34
"Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets" prevelt een misnoegde Robert DeNiro in Scorsese´s magnum opus Taxi Driver. Mocht Travis Bickle ooit met zijn gelen stalen ros door Londen rijden, ik zou mijn hand ervoor durven verwedden dat hij evenmin een hoge pet op heeft van de Londense nachtscene : pubs sluiten om 11 en als ze open zijn laten ze je alleen binnen op voorwaarde dat je een aantal meiden met je mee hebt, snoepgoed voor trieste locals. Nauwe shortjes, glitterjurkjes... de londense meiden zijn de vleesgeworden reden achter het hoge percentage tienerzwangerschappen. Londen by night is als een vagevuur waar je echt niet wil zijn. Drugdealers, louche clubs...
neen, Londen heeft niet meteen een positieve indruk nagelaten. Een 'wereldstad'volgens velen , een triest inferno voor ondertekende. De entertainers rond Covent Garden en een authentieke pub crawl biedden soelaas, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Reizen gaat over vooruitgang. Over progressie en vernieuwing. Over verandering. Wanneer mijn beste vrienden afzakken naar Londen voel ik me ineens stilstaan. Ze doen me denken aan thuis komen... stilstaan en terugkeren. Ik zie ze doodgraag, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Ik haast me in 3 kwartier van st. pauls cathedral langs de jeugdherberg naar Victoria station. Ik neem een bus naar stansted airport en ik vlieg naar Kevlavik en ik arriveer rond 22h. Ik neem de shuttle bus verder naar Reyjabvik en ik babbel met de Spaanse Braziliaanse Lorraine. Ze heeft haar eigen filmproductiebedrijfje, een filmfestivalletje en ze is goed bevriend met Claudia Llosa, die dit jaar de gouden beer won in Berlijn voor de Peruaanse film Teta asustada. Ze vroeg of ik m´n volgende kortfilm via youtube aan haar wou laten zien.. misschien heeft ze ooit plaats voor me op haar filmfestival.
Weet je wat grappig zou zijn : dat ik morgen een foto post van mezelf naast het plakkaatje van Zwevezele. Stel dat ik al anderhalve maand in een boerderijtje zit in Zwevezele en al de voorbije berichten uit m´n duim zoog. Ik zou overleven op toast en aiki noodles. Zou dat niet grappig zijn. Zou het niet een goed idee zijn om ooit een filmscenario over te schrijven,...
Lied van de dag. wederom tijdgebrek. Ik post morgen een hele collectie...
neen, Londen heeft niet meteen een positieve indruk nagelaten. Een 'wereldstad'volgens velen , een triest inferno voor ondertekende. De entertainers rond Covent Garden en een authentieke pub crawl biedden soelaas, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Reizen gaat over vooruitgang. Over progressie en vernieuwing. Over verandering. Wanneer mijn beste vrienden afzakken naar Londen voel ik me ineens stilstaan. Ze doen me denken aan thuis komen... stilstaan en terugkeren. Ik zie ze doodgraag, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Ik haast me in 3 kwartier van st. pauls cathedral langs de jeugdherberg naar Victoria station. Ik neem een bus naar stansted airport en ik vlieg naar Kevlavik en ik arriveer rond 22h. Ik neem de shuttle bus verder naar Reyjabvik en ik babbel met de Spaanse Braziliaanse Lorraine. Ze heeft haar eigen filmproductiebedrijfje, een filmfestivalletje en ze is goed bevriend met Claudia Llosa, die dit jaar de gouden beer won in Berlijn voor de Peruaanse film Teta asustada. Ze vroeg of ik m´n volgende kortfilm via youtube aan haar wou laten zien.. misschien heeft ze ooit plaats voor me op haar filmfestival.
Weet je wat grappig zou zijn : dat ik morgen een foto post van mezelf naast het plakkaatje van Zwevezele. Stel dat ik al anderhalve maand in een boerderijtje zit in Zwevezele en al de voorbije berichten uit m´n duim zoog. Ik zou overleven op toast en aiki noodles. Zou dat niet grappig zijn. Zou het niet een goed idee zijn om ooit een filmscenario over te schrijven,...
Lied van de dag. wederom tijdgebrek. Ik post morgen een hele collectie...
dinsdag 7 april 2009
dag 29-31
Je hebt reizigers en toeristen. Ze hebben veel gemeen, maar ze verschillen ook wat. Toeristen willen een land of stad zien, reizigers willen een land of stad voelen en beleven. Toeristen zitten vaak in een hotel, een ivoren toren langswaar zij neerkijken op een anonieme metropool. Reizigers trekken zich anders uit de slag. Zij zijn tevreden zolang ze een dak boven hun hoofd hebben. Zolang ze onder de mensen zijn. Toeristen zijn er vaak op uit om grieten te scoren ; vooral onder Amerikanen is dat laatste erg populair. Reizigers zijn op zoek naar inspiratie en een interessante babbel ; ook al betekend dat dat je eerst door alle formaliteiten moet (I'm From Belgium and blabla)
Hugh was een toerist die vreemd genoeg couchsurfde, ik was een reiziger die in datzelfde huis verbleef. We zaten nooit echt op dezelfde golflengte, maar dat hield ons niet tegen om het 34ste bierfestival in Newcastle te bezoeken. We proeven een aantal ales en een aantal ciders. Ik drink Old Theakstons, een bier dat me een dag tervoren is aangeraden door de twee CEO's in een jaguar...
De volgende dag verraad ik mijn principes en neem ik de trein. Ik betaal 25 £ en ik heb spijt. Veel spijt. Ik kom aan in York en wandel een namiddagje rond in de schaduw van de befaamde York Minster. Ik slaap die nacht bij Melanie, een Canadese archeologie-studente...
de volgende dag trek ik terug naar Londen. I come full circle. Ik heb bij zo'n 10 verschillende mensen overnacht, massa's steden, bergen en meren gezien, opgepikt door 30 wagens en ineens zit ik terug in Londen. Daar waar het allemaal begon. M'n vaste posse is afgekomen om me met een bezoekje te vereren. Hoewel hun opvattingen en ideeen over reizen niet meteen met de mijne stroken ben ik zeer blij hen te zien. Maar hoe hard ik ze ook mis en dat geld ook voor familie en collega's... des te harder is mijn verlangen om verder te trekken. Ik leer in Newcastle een kapitein kennen die me wil helpen de atlantische oceaan over te liften. Zijn gegevens is momenteel het meest dierbare in mijn bezit...
Wicked. Het zou een woord zijn dat de voorbije maand zou kunnen omschrijven, maar Wicked is ook de naam van de fantastische musical die ik zag op het Londense West-End : een alternatieve vertelling van het verhaal van The Wizard of Oz : een haast Shakespeariaanse traditie over idealen en rivaliteit, opgesmukt met briljante set-pieces, fijne knipogen en knetterende dialogen. Een unieke ervaring.
U hebt misschien al gemerkt dat het niet de eerste keer is dat ik refereer naar het fantastische tijdloze verhaal van The Wizard of Oz. Wel, omdat het verhaal van kleine Dorothy misschien ergens ook het mijne is : vastgeroest in een monochroom-gekleurde wereld en een diep verlangen om alles technicolor te ervaren. There's no place like home... zegt Dorothy in de slotact.... maar laat mij nu toch nog maar eventjes onderweg zijn.
Hugh was een toerist die vreemd genoeg couchsurfde, ik was een reiziger die in datzelfde huis verbleef. We zaten nooit echt op dezelfde golflengte, maar dat hield ons niet tegen om het 34ste bierfestival in Newcastle te bezoeken. We proeven een aantal ales en een aantal ciders. Ik drink Old Theakstons, een bier dat me een dag tervoren is aangeraden door de twee CEO's in een jaguar...
De volgende dag verraad ik mijn principes en neem ik de trein. Ik betaal 25 £ en ik heb spijt. Veel spijt. Ik kom aan in York en wandel een namiddagje rond in de schaduw van de befaamde York Minster. Ik slaap die nacht bij Melanie, een Canadese archeologie-studente...
de volgende dag trek ik terug naar Londen. I come full circle. Ik heb bij zo'n 10 verschillende mensen overnacht, massa's steden, bergen en meren gezien, opgepikt door 30 wagens en ineens zit ik terug in Londen. Daar waar het allemaal begon. M'n vaste posse is afgekomen om me met een bezoekje te vereren. Hoewel hun opvattingen en ideeen over reizen niet meteen met de mijne stroken ben ik zeer blij hen te zien. Maar hoe hard ik ze ook mis en dat geld ook voor familie en collega's... des te harder is mijn verlangen om verder te trekken. Ik leer in Newcastle een kapitein kennen die me wil helpen de atlantische oceaan over te liften. Zijn gegevens is momenteel het meest dierbare in mijn bezit...
Wicked. Het zou een woord zijn dat de voorbije maand zou kunnen omschrijven, maar Wicked is ook de naam van de fantastische musical die ik zag op het Londense West-End : een alternatieve vertelling van het verhaal van The Wizard of Oz : een haast Shakespeariaanse traditie over idealen en rivaliteit, opgesmukt met briljante set-pieces, fijne knipogen en knetterende dialogen. Een unieke ervaring.
U hebt misschien al gemerkt dat het niet de eerste keer is dat ik refereer naar het fantastische tijdloze verhaal van The Wizard of Oz. Wel, omdat het verhaal van kleine Dorothy misschien ergens ook het mijne is : vastgeroest in een monochroom-gekleurde wereld en een diep verlangen om alles technicolor te ervaren. There's no place like home... zegt Dorothy in de slotact.... maar laat mij nu toch nog maar eventjes onderweg zijn.
vrijdag 3 april 2009
dag 22-28
Mijn excuses voor mijn afwezigheid tijdens de voorbije dagen... eem computer is nu eenmaal het laatste waar je aan denkt wanneer je in de Schotse Highlands zit...
Enkele dagen geleden ontwaak ik in Oban. Ik besluit verder te liften naar Fort William en vanuit Fort William verder naar the Isle of Skye. Liften gaat over ambitie en het verleggen van je eigen grenzen. Het is verslavend. Je arriveert ergens en je wil verder. De zon gaat langzaam onder. En toch wil je nog verder. Liften gaat over inschatting. En over het nemen van risico's. Liften gaat over geduld. Over zorgvuldig weten waar je naartoe gaat en niet meerijden met de eerste en de beste wagen die voor je stopt. Liften gaat vooral over volhouden en niet opgeven. En blijven glimlachen.
The Isle of Skye is als Napels zien : de grootste praal van Schotland. Schotten zeggen dat Skye de schotse parel bij uitstek is. En gelijk hebben ze. sneeuwwitte bergen toornen uit boven azuurblauwe meren. Ik overnacht in Portee en ik kijk die avond nog eens naar Desperado (de eerste VHS cassette die ik zie sinds een eeuwigheid). De Volgende dag lift ik terug naar Edinburgh. 6 auto's later zit ik terug in de schotse hoofdstad Ediburgh. Een koppel Family Guy adepten biedt me onderweg een slaapplaats aan in Newcastle. Ik bewaar hun telefoonnummer in mijn binnenzak...
Ik vertrek van Edinburgh naar Newcastle langs de A1. Ik krijg een lift van een Veerle Baetens look-a-like, twee Ierse klimmers, een amders geaarde kapper en dan lijk ik vast te zitten. Wanneer ik na mijn lunch terug naar mijn liftstek trek zie ik dat mijn plaats is ingepikt door twee andere lifters. Ze zamelen geld in voor een goed doel. Fuck charity. Dat was mijn plaats. Een uur later keer zijn ze weg en sta ik daar opnieuw. Ik laat het hoofd een beetje hangen totdat..
... een jaguar stopt. Net wanneer ik plande op te geven en een bus te nemen. een poepchique jaguar met twee rijke CEO's in. Ze nemen me mee tot in Newcastle center. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Ik verblijf in een fijn huis in de Newcastlese suburbs. Ik overnacht bij Robert, een 22-jarige avonturier die nu zijn uren slijt met een stom baantje om daarna naar Korea te trekken om les te geven. De komende dagen rust ik uit. New Castle is een langgerekte Pub Crawl. Robert vertelt me over de mogelijkheid van het liften naar Zuid-Amerika. Ik raak geintrigeerd. Na ijsland lift ik van Duitsland naar Portugal. Van Portugal naar Marokko. Van Marokko naar Peru. Enfin ; we zien wel hoe de kaarten liggen tegen dan.
Clip van de dag. Vandaag geen lied van de dag, maar een clip van de dag : de trailer van Spike Jonzes nieuste film Where the Wild things are. Een van mijn favoriete kinderboeken krijgt een filmjasje aangemeten. Tailor made by Spike Jonze. Most. Beautiful. Trailer. Ever.
http://www.youtube.com/watch?v=4lyzMQr70N4
Enkele dagen geleden ontwaak ik in Oban. Ik besluit verder te liften naar Fort William en vanuit Fort William verder naar the Isle of Skye. Liften gaat over ambitie en het verleggen van je eigen grenzen. Het is verslavend. Je arriveert ergens en je wil verder. De zon gaat langzaam onder. En toch wil je nog verder. Liften gaat over inschatting. En over het nemen van risico's. Liften gaat over geduld. Over zorgvuldig weten waar je naartoe gaat en niet meerijden met de eerste en de beste wagen die voor je stopt. Liften gaat vooral over volhouden en niet opgeven. En blijven glimlachen.
The Isle of Skye is als Napels zien : de grootste praal van Schotland. Schotten zeggen dat Skye de schotse parel bij uitstek is. En gelijk hebben ze. sneeuwwitte bergen toornen uit boven azuurblauwe meren. Ik overnacht in Portee en ik kijk die avond nog eens naar Desperado (de eerste VHS cassette die ik zie sinds een eeuwigheid). De Volgende dag lift ik terug naar Edinburgh. 6 auto's later zit ik terug in de schotse hoofdstad Ediburgh. Een koppel Family Guy adepten biedt me onderweg een slaapplaats aan in Newcastle. Ik bewaar hun telefoonnummer in mijn binnenzak...
Ik vertrek van Edinburgh naar Newcastle langs de A1. Ik krijg een lift van een Veerle Baetens look-a-like, twee Ierse klimmers, een amders geaarde kapper en dan lijk ik vast te zitten. Wanneer ik na mijn lunch terug naar mijn liftstek trek zie ik dat mijn plaats is ingepikt door twee andere lifters. Ze zamelen geld in voor een goed doel. Fuck charity. Dat was mijn plaats. Een uur later keer zijn ze weg en sta ik daar opnieuw. Ik laat het hoofd een beetje hangen totdat..
... een jaguar stopt. Net wanneer ik plande op te geven en een bus te nemen. een poepchique jaguar met twee rijke CEO's in. Ze nemen me mee tot in Newcastle center. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Ik verblijf in een fijn huis in de Newcastlese suburbs. Ik overnacht bij Robert, een 22-jarige avonturier die nu zijn uren slijt met een stom baantje om daarna naar Korea te trekken om les te geven. De komende dagen rust ik uit. New Castle is een langgerekte Pub Crawl. Robert vertelt me over de mogelijkheid van het liften naar Zuid-Amerika. Ik raak geintrigeerd. Na ijsland lift ik van Duitsland naar Portugal. Van Portugal naar Marokko. Van Marokko naar Peru. Enfin ; we zien wel hoe de kaarten liggen tegen dan.
Clip van de dag. Vandaag geen lied van de dag, maar een clip van de dag : de trailer van Spike Jonzes nieuste film Where the Wild things are. Een van mijn favoriete kinderboeken krijgt een filmjasje aangemeten. Tailor made by Spike Jonze. Most. Beautiful. Trailer. Ever.
http://www.youtube.com/watch?v=4lyzMQr70N4
Abonneren op:
Posts (Atom)