Ik zag Venetie. Ik zag New York. Parijs. Stockholm. Londen. Amsterdam. Maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik Edinburgh de meest interessante stad vind die ik tot dusver gezien heb. Na het trieste decor van Glasgow was het aangenaam om verder te trekken naar de Schotse metropool bij uitstek. Gelegen tussen de oceaan aan de ene zijde en het Schotse gebergte aan de andere biedt Edinburgh genoeg bezienswaardigheden, entertainment en folklore om een week mee te vullen. Neen, u bent nog steeds mijn blog aan het lezen en niet een of andere goedkope toeristenbrochure. Ik zeg u gewoon dat Edinburgh een niet te versmaden parel is...
Vandaag voel ik me voor het eerst toerist. Ik spreek af met Adam, een van de australiers, en we sluiten aan bij een gratis stadstour. Een net iets te extatische gids neemt ons mee langs the Royal Mile, the edinburgh Castle , George Herriotsm (de school waar JK Rowling haar inspiratie haalde voor Hogwarts), het legendarische graf van Bobby Friars. Hij vertelt ons het verhaal van Maggie Dickinson en een verhaal over de meest notoire grafrovers in Edinburgh. Ik ruik potentieel voor een scenario. Opnieuw.
Des avond trek ik naar een nieuwe jeugdherberg (de vorige beviel me niet, ondanks de knappe serveerster/Filmstudente die mij er bediende) en ik kom terrecht in een bruisende keet. Ik ontmoet de Amerikaanse Kristin en we babbelen over koetjes en kalfjes. Over schrijfster Zadie Smith. Over Matt Damon. Over op reis gaan. Over vanalles...
De volgende dag kuier ik in mijn uppie rond, weinig vermeldenswaardig. Ik besef dat ik vandaag 3 weken onderweg ben en dat ik verdomd veel gezien heb. Verdomd veel mensen ontmoet heb. Verdomd veel Guinness gedronken heb. Verdomd veel buitenlands schoon het hof heb gemaakt. Ik heb enorm veel genoten en geleerd. Over mensen en over mezelf. Ik Ik ben blij dat ik onderweg ben.
29/3. Back on the road. Ik besluit tot in the Highlands te liften. 5 auto's en 4 uur later zit ik in schotse parel aan de kust Oban. Ik reed langs het prachtige Loch Lomond en langs het prachtige gebergte. 3 19-jarigen pikken me op en scheuren met een snelheid van 150 over de weg. Ik vrees even dat ik er geweest ben maar wanneer ik in Oban ben en het mooie kustdorpje aanschou besef ik meer dan ooit tervoren dat ik leef.
Lied van de dag. Ik zag Londen, Manchester, Liverpool. Belfast, Noord Ierland. Galway. Cork. De ring van kerry. Dublin. Glasgow. Edinburgh. Oban. Morgen zie ik Fort William. Daarna The Isle of Sky. Daarna Ijsland. Daarna Europa. Daarna Zuid-Amerika. Daarna Mars. Om het in de woorden van Nick Cave uit te drukken... Bring it on...
http://www.youtube.com/watch?v=elaHaLl8T1k
Ohrwurm van de dag ('Ohrwurm' blijft mijn favoriete woord uit de Duitse taal) : het schijtirritante Poker Face van Lady GaGa. Maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd...
http://www.youtube.com/watch?v=c1R92tEYePE
zondag 29 maart 2009
donderdag 26 maart 2009
dag 16-17
Geen idee of het waar is, maar het in elk geval een verhaal dat het vertellen waard is : Tijdens de opnames van The Wizard of Oz verbleven de acteurs die de Munchkins vertolkten (de kleine dwergen in Oz) in een hotel dat gescheiden was van het hotel van de andere acteurs. De geruchten bestaan dat de dwergen het graag nogal bont maakten en dat ze zich elke nacht lieten gaan in wilde bachanalen, orgieen en drugtrips. Een van de dwergacteurs zou zelfmoord gepleegd hebben en de legende zegt dat je ergens in een scene de shaduw van zijn opgehangen lichaampje ziet.Schrijver Irvine Welsh (Trainspotting) liet zich door deze anekdote inspireren en distilleerde het verhaal tot een hillarisch toneelstuk: Babylon Heights. Ik lees het in een ruk uit. Na twee tumultueuze weken besluit ik het nu even rustig aan te doen. Ik lees op mijn gemak Factotum van Charles Bukowski. Ik blader nog even in Kerouac. Ik lees. Ik kijk rond. Ik rust uit.
Glasgow is nu eenmaal niet echt een stad die over een hele resem bezienswaardigheden beschikt. Ik zwerf een beetje rond en trap lol met de Australiers (zie vorige blog). Ik doe een cinemaatje en ik denk na. Die nacht slaap ik bij een nieuwe host, een 40-jarige tekenaar wiens bekendste wapenfeit The Devil Cat is. Die avond ga ik op stap met de australiers en we zijn een beetje teleurgesteld in de Nightscene in Glasgow. De meeste bars zijn nagenoeg leeg en durven nog een entree vragen. We vinden uiteindelijk een gratis cafe en het begint allemaal bij 3 Amerikaanese meisjes. Ik vraag of de drie lege stoelen aan hun tafel bezet zijn...
fast forward. 34 uur later. Ik ontwaak naast een halfnaakte Emma. Ze is afkomstig uit Wisconsin en ze heeft haar arm rond mijn lende geklemd. Hunter S. Thompson (de auteur van Fear and loathing in Las Vegas) leerde me dat onderweg zijn gepaard gaat net het botvieren van hedonistische lusten. Waarom zou ik er me schuldig over moeten voelen. Ik was daar, zij was ginder. Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien.
Liften is mijn principe, mijn levensstijl..maar aangezien de bussen naar Edinburgh maar 1 £ kosten besluit ik de bus te nemen. Ik heb anderhalf uur geslapen. Ik ben doodmoe en ik vind Edinburgh nu al stukken fascinerender dan de andere steden die ik op m'n trip gezien heb. Gaap. Ik denk dat ik maar eens ga slapen.
Wat brengt morgen: Zal Sven zijn weg verder zetten en is hij de sluwe schobbejakken weer te snel af. Zal hij met de hulp van professor Gobelijn een goedkope manier vinden om naar de schotse Highlands te trekken. U leest het binnen enkele dagen in weer een nieuw avontuur van Sven de dappere avonturier.
Glasgow is nu eenmaal niet echt een stad die over een hele resem bezienswaardigheden beschikt. Ik zwerf een beetje rond en trap lol met de Australiers (zie vorige blog). Ik doe een cinemaatje en ik denk na. Die nacht slaap ik bij een nieuwe host, een 40-jarige tekenaar wiens bekendste wapenfeit The Devil Cat is. Die avond ga ik op stap met de australiers en we zijn een beetje teleurgesteld in de Nightscene in Glasgow. De meeste bars zijn nagenoeg leeg en durven nog een entree vragen. We vinden uiteindelijk een gratis cafe en het begint allemaal bij 3 Amerikaanese meisjes. Ik vraag of de drie lege stoelen aan hun tafel bezet zijn...
fast forward. 34 uur later. Ik ontwaak naast een halfnaakte Emma. Ze is afkomstig uit Wisconsin en ze heeft haar arm rond mijn lende geklemd. Hunter S. Thompson (de auteur van Fear and loathing in Las Vegas) leerde me dat onderweg zijn gepaard gaat net het botvieren van hedonistische lusten. Waarom zou ik er me schuldig over moeten voelen. Ik was daar, zij was ginder. Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien.
Liften is mijn principe, mijn levensstijl..maar aangezien de bussen naar Edinburgh maar 1 £ kosten besluit ik de bus te nemen. Ik heb anderhalf uur geslapen. Ik ben doodmoe en ik vind Edinburgh nu al stukken fascinerender dan de andere steden die ik op m'n trip gezien heb. Gaap. Ik denk dat ik maar eens ga slapen.
Wat brengt morgen: Zal Sven zijn weg verder zetten en is hij de sluwe schobbejakken weer te snel af. Zal hij met de hulp van professor Gobelijn een goedkope manier vinden om naar de schotse Highlands te trekken. U leest het binnen enkele dagen in weer een nieuw avontuur van Sven de dappere avonturier.
dinsdag 24 maart 2009
Dag 15-16
Een van m’n favoriete openingsscenes uit de recente filmgeschiedenis blijft die van PT anderson’s fantastiscxhe magnum opus Magnolia : een suicidale tiener springt vanuit de bovenste verdieping van zijn appartement. Hij zou gered zijn door het veiligheidsnet dat die ochtend geplaatst werd door enkele ramenlappers. Dit is echter buiten de wil gerekend van een ruziemakend koppel enkele verdiepingen lager. Zij vuurt een kogel af. De kogel mist doel en vliegt door het raam. Het koppel zijn de ouders van de tiener. De kogel raakt de vallende tiener en wordt hem fatal. Wat eem mislukte zelfmoord was wordt plotsklaps een geslaagde moord.
Vanwaar deze prelude…? Om aan te tonen dat toeval een onbegrijpelijk en onvatbaar fenomeen is. Toevalligheden zijn de grootste deugden in dit leven. Een onverwachte kwinkslag in je geplande route houdt het spannend en interessant. Zo schreef ik enkele dagen geleden het volgende over enkele Finse meiden die ik tegen kwam in een pub in Belfast :
Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
Fast Forward. Ik loop langs de straten van Cork en ik hoor m’n naam. Het is Katja, de Finse schone met wie ik een week geleden een pint Guinness geklonken heb. Tussen deze rencontre zitten 8 dagen en 600 km. Case of coincidence # 1.
We nemen Katja mee naar de bar ‘An Brac’ (gaelic voor ‘schoen’) omdat ik er heb afgesproken met Monica, de poolse serveerster die ik enkele dagen geleden het hof gemaat heb (zie vorige blog). Monika komt binnen gewaaid in een helrood kleedje. Katja had al eerder met Monica gebabbeld. In datzelfde restaurant had zij blijkbaar haar avondmaal genuttigd. Case of coincidence # 2.
Shane en ik maakten 2 dagen geleden al eerder een stop in Cork. We overnachtten bij Seamus, een verwarde twintiger, die ons binnen liet in zijn rommelig appartament. Ik kijk even rond in de pub en ik kom Seamus opnieuw tegen. Case of coincidence # 3.
Monika ziet er schitterend uit. Ze trakteert me op een Guinness en we vertellen honderduit over interesses en idealen. Zij wil actrice worden, maar wil eerst misschien rechten studeren. We klinken het glas en ik vertel haar m’n reisverhalen. Ze excuseert zich en doet buiten een telefoontje. Ze neemt ontslag in het Mexicaans restaurant. Hebben mijn avontuurlijke verhalen eindelijk voor de klik gezorgd die al even sluimerend was ? Ze is opgelucht over haar beslissing en ze kust me (of kus ik haar? Whatever) Ik ben 21, zij is 27. Maar als er een ding is dat ik tijdens deze reis geleerd heb is het het feit dat leeftijd slechts een nummer is, een formaliteit die het drinken van alcohol toelaat. Of het halen van een rijbewijs. Leeftijd is overschat.
Shane en ik trekken nog een laatste maal de natuur in. We rijden langs de watervallen van Killarney en langs de ring van Kerry. We slaan een balletje op een prachtig golfterrein. De eigenaar van de golfclub geeft ons enkele clubs en ballen gratis in bruikleen en geeft ons thee van het huis. Niemand weerstaat aan onze avontuurlijke inborst.
Een dag later voel ik me miserable. Onze wegen zijn gesplitst en ik ontwaak in een louche hostel in Dublin. Oost-europese vijftigers kijken elkaar gemeen aan. Ik ontwaak en m’n laptop is weg. Ik voel me bijna depressief. Als een drugsverslaafde die na een rush ineens ontwaakt en zich verschrikkelijk alleen en onbegrepen voelt. Ik lift/bus/vlieg naar Glasgow en voor het eerst heb ik last van heimwee. Misschien ga ik beter terug even thuis uitblazen alvorens ik Ijsland en de rest van Europa doe. Totdat…
Case of coincidence # 4 : Ik passeer langs een supermarkt en ik herken een jongeman met dreadlocks. Ik spreek hem aan en ik zeg dat ik hem ergens van ken. Hij herkent me ook, maar kan me niet thuisbrengen. Dan brand de lamp. Ik kwam hem tegen bij vrienden van Thobias, onze couchsurf host in Belfast. Ik kwam hen tegen dezelfde dag als die dag dat ik de Finse meiden leerde kennen. Afstand tussen toen en nu : 10 dagen en 400 km.
Hij neemt me mee naar de jeugdherberg en ik heb een fantastische avond met een groep Australiers. Ik ben opgeladen en heb er terug zin in. Ik slaap die nacht in een gezellig appartament van linkse experimentele studenten.
En dat beste vrienden is waarom ik op reis ga : om me te laten overwaaien door kleine verassingen uit onverwachte hoek. De wijze filosoof Roland Barthes (of was het Mickey Mouse) zei ooit “it’s a small world after all”. Hij heeft gelijk.
Onthou: een reiziger wijkt nooit van zijn pad af. Zelfs niet als het even tegen zit. “But why think about misery when all the golden land’s ahead of you and all kinds of unforeseen events wait lurking to surprise you and make you glad you’re alive to see” Aldus Kerouac.
Lied van de dag : ik lig in een bed in Dublin en ik kan de slaap niet vatten. Ik luister naar Leonard Cohen en ik versta en begrijp elk woord dat hij zegt.
http://www.youtube.com/watch?v=yCwlugyMLbw
Vanwaar deze prelude…? Om aan te tonen dat toeval een onbegrijpelijk en onvatbaar fenomeen is. Toevalligheden zijn de grootste deugden in dit leven. Een onverwachte kwinkslag in je geplande route houdt het spannend en interessant. Zo schreef ik enkele dagen geleden het volgende over enkele Finse meiden die ik tegen kwam in een pub in Belfast :
Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
Fast Forward. Ik loop langs de straten van Cork en ik hoor m’n naam. Het is Katja, de Finse schone met wie ik een week geleden een pint Guinness geklonken heb. Tussen deze rencontre zitten 8 dagen en 600 km. Case of coincidence # 1.
We nemen Katja mee naar de bar ‘An Brac’ (gaelic voor ‘schoen’) omdat ik er heb afgesproken met Monica, de poolse serveerster die ik enkele dagen geleden het hof gemaat heb (zie vorige blog). Monika komt binnen gewaaid in een helrood kleedje. Katja had al eerder met Monica gebabbeld. In datzelfde restaurant had zij blijkbaar haar avondmaal genuttigd. Case of coincidence # 2.
Shane en ik maakten 2 dagen geleden al eerder een stop in Cork. We overnachtten bij Seamus, een verwarde twintiger, die ons binnen liet in zijn rommelig appartament. Ik kijk even rond in de pub en ik kom Seamus opnieuw tegen. Case of coincidence # 3.
Monika ziet er schitterend uit. Ze trakteert me op een Guinness en we vertellen honderduit over interesses en idealen. Zij wil actrice worden, maar wil eerst misschien rechten studeren. We klinken het glas en ik vertel haar m’n reisverhalen. Ze excuseert zich en doet buiten een telefoontje. Ze neemt ontslag in het Mexicaans restaurant. Hebben mijn avontuurlijke verhalen eindelijk voor de klik gezorgd die al even sluimerend was ? Ze is opgelucht over haar beslissing en ze kust me (of kus ik haar? Whatever) Ik ben 21, zij is 27. Maar als er een ding is dat ik tijdens deze reis geleerd heb is het het feit dat leeftijd slechts een nummer is, een formaliteit die het drinken van alcohol toelaat. Of het halen van een rijbewijs. Leeftijd is overschat.
Shane en ik trekken nog een laatste maal de natuur in. We rijden langs de watervallen van Killarney en langs de ring van Kerry. We slaan een balletje op een prachtig golfterrein. De eigenaar van de golfclub geeft ons enkele clubs en ballen gratis in bruikleen en geeft ons thee van het huis. Niemand weerstaat aan onze avontuurlijke inborst.
Een dag later voel ik me miserable. Onze wegen zijn gesplitst en ik ontwaak in een louche hostel in Dublin. Oost-europese vijftigers kijken elkaar gemeen aan. Ik ontwaak en m’n laptop is weg. Ik voel me bijna depressief. Als een drugsverslaafde die na een rush ineens ontwaakt en zich verschrikkelijk alleen en onbegrepen voelt. Ik lift/bus/vlieg naar Glasgow en voor het eerst heb ik last van heimwee. Misschien ga ik beter terug even thuis uitblazen alvorens ik Ijsland en de rest van Europa doe. Totdat…
Case of coincidence # 4 : Ik passeer langs een supermarkt en ik herken een jongeman met dreadlocks. Ik spreek hem aan en ik zeg dat ik hem ergens van ken. Hij herkent me ook, maar kan me niet thuisbrengen. Dan brand de lamp. Ik kwam hem tegen bij vrienden van Thobias, onze couchsurf host in Belfast. Ik kwam hen tegen dezelfde dag als die dag dat ik de Finse meiden leerde kennen. Afstand tussen toen en nu : 10 dagen en 400 km.
Hij neemt me mee naar de jeugdherberg en ik heb een fantastische avond met een groep Australiers. Ik ben opgeladen en heb er terug zin in. Ik slaap die nacht in een gezellig appartament van linkse experimentele studenten.
En dat beste vrienden is waarom ik op reis ga : om me te laten overwaaien door kleine verassingen uit onverwachte hoek. De wijze filosoof Roland Barthes (of was het Mickey Mouse) zei ooit “it’s a small world after all”. Hij heeft gelijk.
Onthou: een reiziger wijkt nooit van zijn pad af. Zelfs niet als het even tegen zit. “But why think about misery when all the golden land’s ahead of you and all kinds of unforeseen events wait lurking to surprise you and make you glad you’re alive to see” Aldus Kerouac.
Lied van de dag : ik lig in een bed in Dublin en ik kan de slaap niet vatten. Ik luister naar Leonard Cohen en ik versta en begrijp elk woord dat hij zegt.
http://www.youtube.com/watch?v=yCwlugyMLbw
zondag 22 maart 2009
Dag 13-14
Een blog schrijven is niet eenvoudig in die zin dat het vaak onmogelijk is om al die impressies die op je af stuiven te vatten in woorden, zinnen en alinea's. Wat met de onbeschrijfelijke schoonheid van de Ierse natuur. Wat met de kicks en thrills die je ondergaat wanneer je een duik neemt in een fris meer of gewoon geniet van de gastvrijheid van een je gastheer. dagen gaan pijlsnel voorbij en ik heb amper tijd om een blog te schrijven. Vaak denk ik : "wow, hier moet ik over schrijven" maar uiteindelijk glipt de tijd uit m,n handen. Vandaag post ik dus twee blogs. (Dag 10-11-12)
Liften is een kunst. Het is niet zomaar iets dat iedereen kan doen. Het komt allemaal neer op tacktiek en strategie. Het is ook niet zomaar een kunst ; het is ook een filosofie. Een lifter kan even goed de bus nemen, maar het is het onderweg zijn met een plakkaatje met daarop de bestemming dat hem een kick bezorgt. Het wachten is vaak hard, maar wanneer je opgepikt wordt flakkert de hoop terug op. Akkoord, liften is geen duosprong of zwemmen tussen witte haaien in de oceaan, maar voor mij is liften de ultieme metafoor voor het opzoeken van de vrijheid ; het loslaten van alles. het vertrekken en het aankomen. Liften is reizen en reizen is liften. Van nu af aan.
Vandaag ben ik terug on the road. Shane besluit mee te liften van Galway naar Cork. We raken gemakkelijk tot in Limwerick, maar eenmaal daar raken we moeilijk weg. Jongeren stoppen op vervolgens bij wijze van grap terug weg te rijden. Ierse humor, I guess. Uiteindelijk hebben we prijs en wanneer ik in de jonge man zijn wagen stap besef ik waarom ik lift. Waarom ik op reis ben. Zijn naam is Gar, hij is 28 en voltooit zijn PhD in filmstudies. Hij vertelt honderduit over adaptaties van stripverhalen en over hoe Southland Tales van Richard Kelly een van de meesterwerken is van de 21ste eeuw. Tot dusver heb ik nog niet de moeite gedaan om de DVD in de DVD-speler te stoppen vanwege de barslechte kritieken, maar op dit moment kan ik haast niet wachten om hem te bekijken. Gar is een filmfan en geen filmnerd. Hij onderbouwt zijn ideeen over The Hulk en Fantastic Four met filosofische en wetenschappelijke boutades. Gar helpt me op weg. Niet alleen letterlijk van Limerick naar Cork, maar ook figuurlijk. Ik heb misschien een idee wat ik ga aanvangen met de alsnog onbekende leegte die na deze trip volgt.
Die avond trakteren we onszelf op Mexicaans. Ik raak aan de babbel met de serveerster, een Poolse jongedame (een Poolse deerne in een Mexicaans restaurant in het Ierse Cork. Volgt u nog?) Wanneer we de rekening vragen zegt ze dat de drankjes van het huis zijn. Ik reken af en ik zeg dat ik ze 'kinda cute' vind. Ik schraap m'n zelfzekerheid bij elkaar en vraag haar telefoonnummer. Ze zil dolgraag met mij iets gaan drinken. Thuis zou ik het niet gedurfd hebben.
Fast Forward. Voor me staat een naakte man. Shane is naakt. Ik ook. Alvorens u denkt dat een rogie 1 van de opportuniteiten is die ik opzoek tijdens deze trip, sta mij toe even te recapituleren : Die namiddag trekken Shane en ik langs verschillende boerderijen. Shane heeft een werkvisum voor een jaar en wil dolgraag op een boerderij werken. We overnachten die avond bij superman. Wist u dat Superman ergens tussen Cork en Killarney woont? Overdag is hij een onderwijsinspecteur. Strak in het pak. Stijf brilletje. s'avonds zet hij z'n nerdy brilletje af en trekt ie z'n superheldenkostuum aan : een wollen trui, een werkbroek en rubberen laarzen. Hij heeft een geitenboerderij. Die ochtend zijn er 3 nieuwe geitjes geboren. We helpen hem mee met het hokken van de geiten. Wanneer we gedaan hebben is het 23u. Sean (zo noemt onze gastheer) nodigt ons uit voor een sauna. Buiten koelen we even af. Het Ierse gebergte toornt boven ons uit en ik sta in mijn blote tussen geitenkeutels. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag : nog 1 Iers nummertje om het af te leren: na 5002 luistersessies zijn we de Ierse deuntjes spuugzat. Dus nog 1 keer: Molly Malone. En daarna is het gedaan.
http://www.youtube.com/watch?v=diUkiTs1gxM
Liften is een kunst. Het is niet zomaar iets dat iedereen kan doen. Het komt allemaal neer op tacktiek en strategie. Het is ook niet zomaar een kunst ; het is ook een filosofie. Een lifter kan even goed de bus nemen, maar het is het onderweg zijn met een plakkaatje met daarop de bestemming dat hem een kick bezorgt. Het wachten is vaak hard, maar wanneer je opgepikt wordt flakkert de hoop terug op. Akkoord, liften is geen duosprong of zwemmen tussen witte haaien in de oceaan, maar voor mij is liften de ultieme metafoor voor het opzoeken van de vrijheid ; het loslaten van alles. het vertrekken en het aankomen. Liften is reizen en reizen is liften. Van nu af aan.
Vandaag ben ik terug on the road. Shane besluit mee te liften van Galway naar Cork. We raken gemakkelijk tot in Limwerick, maar eenmaal daar raken we moeilijk weg. Jongeren stoppen op vervolgens bij wijze van grap terug weg te rijden. Ierse humor, I guess. Uiteindelijk hebben we prijs en wanneer ik in de jonge man zijn wagen stap besef ik waarom ik lift. Waarom ik op reis ben. Zijn naam is Gar, hij is 28 en voltooit zijn PhD in filmstudies. Hij vertelt honderduit over adaptaties van stripverhalen en over hoe Southland Tales van Richard Kelly een van de meesterwerken is van de 21ste eeuw. Tot dusver heb ik nog niet de moeite gedaan om de DVD in de DVD-speler te stoppen vanwege de barslechte kritieken, maar op dit moment kan ik haast niet wachten om hem te bekijken. Gar is een filmfan en geen filmnerd. Hij onderbouwt zijn ideeen over The Hulk en Fantastic Four met filosofische en wetenschappelijke boutades. Gar helpt me op weg. Niet alleen letterlijk van Limerick naar Cork, maar ook figuurlijk. Ik heb misschien een idee wat ik ga aanvangen met de alsnog onbekende leegte die na deze trip volgt.
Die avond trakteren we onszelf op Mexicaans. Ik raak aan de babbel met de serveerster, een Poolse jongedame (een Poolse deerne in een Mexicaans restaurant in het Ierse Cork. Volgt u nog?) Wanneer we de rekening vragen zegt ze dat de drankjes van het huis zijn. Ik reken af en ik zeg dat ik ze 'kinda cute' vind. Ik schraap m'n zelfzekerheid bij elkaar en vraag haar telefoonnummer. Ze zil dolgraag met mij iets gaan drinken. Thuis zou ik het niet gedurfd hebben.
Fast Forward. Voor me staat een naakte man. Shane is naakt. Ik ook. Alvorens u denkt dat een rogie 1 van de opportuniteiten is die ik opzoek tijdens deze trip, sta mij toe even te recapituleren : Die namiddag trekken Shane en ik langs verschillende boerderijen. Shane heeft een werkvisum voor een jaar en wil dolgraag op een boerderij werken. We overnachten die avond bij superman. Wist u dat Superman ergens tussen Cork en Killarney woont? Overdag is hij een onderwijsinspecteur. Strak in het pak. Stijf brilletje. s'avonds zet hij z'n nerdy brilletje af en trekt ie z'n superheldenkostuum aan : een wollen trui, een werkbroek en rubberen laarzen. Hij heeft een geitenboerderij. Die ochtend zijn er 3 nieuwe geitjes geboren. We helpen hem mee met het hokken van de geiten. Wanneer we gedaan hebben is het 23u. Sean (zo noemt onze gastheer) nodigt ons uit voor een sauna. Buiten koelen we even af. Het Ierse gebergte toornt boven ons uit en ik sta in mijn blote tussen geitenkeutels. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag : nog 1 Iers nummertje om het af te leren: na 5002 luistersessies zijn we de Ierse deuntjes spuugzat. Dus nog 1 keer: Molly Malone. En daarna is het gedaan.
http://www.youtube.com/watch?v=diUkiTs1gxM
Dag 10-11-12
De tred die ik aanhou heeft iets weg van datgene wat het midden houdt tussen dnansen, huppelen en wandelen. Ik flaneer uj T-shirt langs de straten van Galway, een klein kuststadje in Noord Ierland. De zon is de goeie ouwe St. Patrick gunstig. Ik heb zin om te dansen, zingen, lopen, springen, kussen. Maar ik heb vooral zin om weer op pad te gaan.
Twee dagen geleden ontwaak ik in een Bed & Breakfat in het charmante kustdorpje Ballycastle in het opperste Noorden. We consumeren een uitgebreid Iers ontbijt. "Het verschil met het typische Engelse ontbijt is het feit dat bij het Engelse ontbijt het spiegelei niet ondersteboven gedraaid is" aldus Marion, onze 77-jarige waard. Die voormiddag trekken we naar enkele bezienswaardigheden zoals de Giant's Causeway , de Carrick-a-Rede Rope bridge en de Bushmills Whisky distillery, alwaar we aanschuiven voor een stevige portie Irish Stew. Een sttevige bodem Whisky ontbreekt uiteraard niet. We treken verder richting Zuid-West en arriveren die avond in Sligo, de streek van ierlands meest vermaarde poeet WB Yeats. Onze host voor die avond is de Franse erasmusstudent Samir (Tu peux m'appeler Sam). Hij wacht ons op en algauw volgen we hem naar een frans Erasmus-feestje. Uiteindelijk slapen we niet bij Samir, maar bij ene uiterst charmant Frans koppeltje dat enkele meters verder woont.
17 maart> St. Patricks day. Ierland maakt zich klaar. Die ochtend trekken we verder naar Galway om de goeie St. Patrick te feteren. We banen ons een weg langs het prachtige gebergte en de meren van Connemara. Onze huurauto moet om 4 uur binnen. het is 2u en we hebben nog een uur voor de boeg. We parkeren onze auto langs de weg, kraken een fles Whisky en nemen een frisse duik in de meren van Connemara. Naakt. Geen kat op de weg. Gewoon wij. Des nuages noirs qui viennent du Nord, colorent la terre, les lacs, les rivières. C'est le decor du Connemara. Yes, indeed.
Onze host voor die avond is Jimmy, eem 50-jarige cirkusartiest. Hij heeft die avond nog 5 andere Duitse meiden te gast. Shane en ik trekken de stad in om de sfeer op te snuiven. Galway toont zich als een uiterst charmant stadje. We trekken naar de Quais, een van de meest vermaarde kroegen die de stad rijk is. We zien hoe twee deernes en een jongeman zich uitleven in een Ierse dans (ooit wil ik ook lessen nemen). We slaan een aantal Guinessen achterover en trekken terug naar Jimmy,s flatm alwaar we die avond zullen aanschuiven voor het avondeten.
Wanneer het eten verteerd is trekt het jonge gezelschap de stad in. We belanden opnieuz in de Quais, maar tot onze grote onsteltenis moeten we vaststellen dat de Ierse muziek vervangen is door fletse ninetees muziek. We slaken een zucht, maar uiteindelijk maken we er toch een zeer amusante avond van. Eenmaal de Duitse meiden terug naar Jimmy's flat trekken deemstert het plezier een beetje weg en verwordt wat voor de Ieren de meest amusante avond van het jaar moet worden tot een avond die je gerust kan vergelijken met een banale donderdagavond in Leuven. St. Patrick is een beetje een teleurstelling.
Wij slapen in Jimmy's cirkusschool die avond omdat hij te weinig plaats heeft door de Duitse artillerie. We slaan allebei nog een glaasje whisky achterover en recapituleren de laatste dagen want alles gaat verdomd snel vooruit : we ontmoeten mensen en vragen achter namen die we na 5 minuten toch al vergeten zijn. We vertellen voor de honderdste maal ons verhaal (misschien moet ik maar eens kaartjes gaan uitdelen met daarop "My name is Sven and I am an adventuring hitchhiker". Het hoeft niet te verbazen dat ik vervolgens als een blok in slaap val.
Oh ja. Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet. Ze heet Mareilla, ze is 22, Duits en studeert voor dierenarts. Ik knipper met m,n ogen en weg is ze. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag: hoe kan ik de dag die ik spendeer aan de wondermooie meren van Connemara voorbij laten gaan zonder het ultieme gelijknamige feestnummer. Als extra toemaatje 'Whisky in the Jar', een van de twintig nummers op de CD die ons al 400 km opvrolijkt.
http://www.youtube.com/watch?v=l11GyqVu_-o
http://www.youtube.com/watch?v=8eOIU9ekSMk
Twee dagen geleden ontwaak ik in een Bed & Breakfat in het charmante kustdorpje Ballycastle in het opperste Noorden. We consumeren een uitgebreid Iers ontbijt. "Het verschil met het typische Engelse ontbijt is het feit dat bij het Engelse ontbijt het spiegelei niet ondersteboven gedraaid is" aldus Marion, onze 77-jarige waard. Die voormiddag trekken we naar enkele bezienswaardigheden zoals de Giant's Causeway , de Carrick-a-Rede Rope bridge en de Bushmills Whisky distillery, alwaar we aanschuiven voor een stevige portie Irish Stew. Een sttevige bodem Whisky ontbreekt uiteraard niet. We treken verder richting Zuid-West en arriveren die avond in Sligo, de streek van ierlands meest vermaarde poeet WB Yeats. Onze host voor die avond is de Franse erasmusstudent Samir (Tu peux m'appeler Sam). Hij wacht ons op en algauw volgen we hem naar een frans Erasmus-feestje. Uiteindelijk slapen we niet bij Samir, maar bij ene uiterst charmant Frans koppeltje dat enkele meters verder woont.
17 maart> St. Patricks day. Ierland maakt zich klaar. Die ochtend trekken we verder naar Galway om de goeie St. Patrick te feteren. We banen ons een weg langs het prachtige gebergte en de meren van Connemara. Onze huurauto moet om 4 uur binnen. het is 2u en we hebben nog een uur voor de boeg. We parkeren onze auto langs de weg, kraken een fles Whisky en nemen een frisse duik in de meren van Connemara. Naakt. Geen kat op de weg. Gewoon wij. Des nuages noirs qui viennent du Nord, colorent la terre, les lacs, les rivières. C'est le decor du Connemara. Yes, indeed.
Onze host voor die avond is Jimmy, eem 50-jarige cirkusartiest. Hij heeft die avond nog 5 andere Duitse meiden te gast. Shane en ik trekken de stad in om de sfeer op te snuiven. Galway toont zich als een uiterst charmant stadje. We trekken naar de Quais, een van de meest vermaarde kroegen die de stad rijk is. We zien hoe twee deernes en een jongeman zich uitleven in een Ierse dans (ooit wil ik ook lessen nemen). We slaan een aantal Guinessen achterover en trekken terug naar Jimmy,s flatm alwaar we die avond zullen aanschuiven voor het avondeten.
Wanneer het eten verteerd is trekt het jonge gezelschap de stad in. We belanden opnieuz in de Quais, maar tot onze grote onsteltenis moeten we vaststellen dat de Ierse muziek vervangen is door fletse ninetees muziek. We slaken een zucht, maar uiteindelijk maken we er toch een zeer amusante avond van. Eenmaal de Duitse meiden terug naar Jimmy's flat trekken deemstert het plezier een beetje weg en verwordt wat voor de Ieren de meest amusante avond van het jaar moet worden tot een avond die je gerust kan vergelijken met een banale donderdagavond in Leuven. St. Patrick is een beetje een teleurstelling.
Wij slapen in Jimmy's cirkusschool die avond omdat hij te weinig plaats heeft door de Duitse artillerie. We slaan allebei nog een glaasje whisky achterover en recapituleren de laatste dagen want alles gaat verdomd snel vooruit : we ontmoeten mensen en vragen achter namen die we na 5 minuten toch al vergeten zijn. We vertellen voor de honderdste maal ons verhaal (misschien moet ik maar eens kaartjes gaan uitdelen met daarop "My name is Sven and I am an adventuring hitchhiker". Het hoeft niet te verbazen dat ik vervolgens als een blok in slaap val.
Oh ja. Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet. Ze heet Mareilla, ze is 22, Duits en studeert voor dierenarts. Ik knipper met m,n ogen en weg is ze. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag: hoe kan ik de dag die ik spendeer aan de wondermooie meren van Connemara voorbij laten gaan zonder het ultieme gelijknamige feestnummer. Als extra toemaatje 'Whisky in the Jar', een van de twintig nummers op de CD die ons al 400 km opvrolijkt.
http://www.youtube.com/watch?v=l11GyqVu_-o
http://www.youtube.com/watch?v=8eOIU9ekSMk
maandag 16 maart 2009
Dag 8 & 9
Een aantal dagen geleden zag ik op de boot tussen Liverpool
én Belfast een kort stukje van de film The Curious Case of Benjamin Button. Op zich niet echt een bijzondere film, maar één scène zal me altijd bijblijven. In pure Amélie Poulain stijl vertelt Brad Pitts personage over hoe zijn teerbeminde Daisy aangereden werd op de straten van Parijs. Wat als de taxichauffeur geen koffie ging drinken en 5 minuten eerder vertrok. Wat als daisy's schoenveters niet afbroken en ze ze niet moest vervangen. Zou er een drama vermeden kunnen worden? Wat alsje in een keten van oorzaken en gevolgen een schakeltje verandert? Dat is wat ik me afvraag. Wat als ik in plaats van 3 nachten in Liverpool te blijven, maar twee nachten bleef. Wat als ik nooit het lef had om Christine , de canadese liftster een mailtje te sturen. Wat als ik zoals ik origineel plande een stop zou maken op The Isle of Men. Honderdeneen andere keuzes zouden dit reisverhaal een totaal andere wending geven. Maar dit verhaal kent tot dusver één verloop en stopt voorlopig hier: Ik zit met mijn canadese reisgezel Shane te wachten in een Bed & Breakfast in het Ierse kustdorpje Bellycastle op het heerlijke ontbijt van de 75-jarige waard Marian.
Mijn verblijf in Belfast was fantastisch. De locals hebben niet echt een hoge pet op van hun stad en dat is niet zonder reden: Belfast is geen stad zoals Parijs of Londen die uitpakt met toeristische bezienswaardigheden, maar eerder een stad die een interessant verleden met zich meesleurt. Met andere woorden, een stad die je beter bekijkt door de ogen van een insider, een local die op gedetailleerde wijze de geschiedenis van de troubles in hun stad kan navertellen. De local in kwestie is Thobias, een zelfverklaarde couchsurf-verslaafde die mij last-minute binnen liet in zijn appartament. Die nacht slaap ik in een woonkamer tussen een Australiër, twee canadese meiden en een meisje uit Hongkong. De woonkamer is overvol, maar het is een unieke ervaring. Enkele uren daarvoor raken Shane en ik aan de babbel met 3 finse meiden in een typische Ierse kroeg. Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
De volgende dag trekken we met een hele hoop Couchsurfers naar een Bombay-festival. Ik eet Indische rijstburgers en dans met een groep buikdansers op een podium. Wat volgt kan omschrijven als een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik krijg een zakje gekleurd krijtpoeder toegestopt en de bedoeling is dat je iedereen met kleuren besprenkelt. Op de achtergrond speelt typische Bollywood muziek en ik ben rood, geel, groen en paars. Ik stop mijn kleren die avond in de wasmachine.
Mama, Ik heb een licht hoestje. Maar ik heb nog steeds mijn Ipod, mijn gsm, mijn laptop, mijn opladers . Voorts stel ik het wel.
Lied van de dag: Hmmm. inspiratie is even zoek. effie denken. Zucht. Falling slowly uit de film Once dan maar. Omdat het Iers is. En omdat het een fantastische film is.
http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc
én Belfast een kort stukje van de film The Curious Case of Benjamin Button. Op zich niet echt een bijzondere film, maar één scène zal me altijd bijblijven. In pure Amélie Poulain stijl vertelt Brad Pitts personage over hoe zijn teerbeminde Daisy aangereden werd op de straten van Parijs. Wat als de taxichauffeur geen koffie ging drinken en 5 minuten eerder vertrok. Wat als daisy's schoenveters niet afbroken en ze ze niet moest vervangen. Zou er een drama vermeden kunnen worden? Wat alsje in een keten van oorzaken en gevolgen een schakeltje verandert? Dat is wat ik me afvraag. Wat als ik in plaats van 3 nachten in Liverpool te blijven, maar twee nachten bleef. Wat als ik nooit het lef had om Christine , de canadese liftster een mailtje te sturen. Wat als ik zoals ik origineel plande een stop zou maken op The Isle of Men. Honderdeneen andere keuzes zouden dit reisverhaal een totaal andere wending geven. Maar dit verhaal kent tot dusver één verloop en stopt voorlopig hier: Ik zit met mijn canadese reisgezel Shane te wachten in een Bed & Breakfast in het Ierse kustdorpje Bellycastle op het heerlijke ontbijt van de 75-jarige waard Marian.
Mijn verblijf in Belfast was fantastisch. De locals hebben niet echt een hoge pet op van hun stad en dat is niet zonder reden: Belfast is geen stad zoals Parijs of Londen die uitpakt met toeristische bezienswaardigheden, maar eerder een stad die een interessant verleden met zich meesleurt. Met andere woorden, een stad die je beter bekijkt door de ogen van een insider, een local die op gedetailleerde wijze de geschiedenis van de troubles in hun stad kan navertellen. De local in kwestie is Thobias, een zelfverklaarde couchsurf-verslaafde die mij last-minute binnen liet in zijn appartament. Die nacht slaap ik in een woonkamer tussen een Australiër, twee canadese meiden en een meisje uit Hongkong. De woonkamer is overvol, maar het is een unieke ervaring. Enkele uren daarvoor raken Shane en ik aan de babbel met 3 finse meiden in een typische Ierse kroeg. Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
De volgende dag trekken we met een hele hoop Couchsurfers naar een Bombay-festival. Ik eet Indische rijstburgers en dans met een groep buikdansers op een podium. Wat volgt kan omschrijven als een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik krijg een zakje gekleurd krijtpoeder toegestopt en de bedoeling is dat je iedereen met kleuren besprenkelt. Op de achtergrond speelt typische Bollywood muziek en ik ben rood, geel, groen en paars. Ik stop mijn kleren die avond in de wasmachine.
Mama, Ik heb een licht hoestje. Maar ik heb nog steeds mijn Ipod, mijn gsm, mijn laptop, mijn opladers . Voorts stel ik het wel.
Lied van de dag: Hmmm. inspiratie is even zoek. effie denken. Zucht. Falling slowly uit de film Once dan maar. Omdat het Iers is. En omdat het een fantastische film is.
http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc
zaterdag 14 maart 2009
Dag 5 en 6
“I was far away from home, haunted and tired with travel, in a cheap hotel room I'd never seen, hearing the hiss of steam outside, and the creak of the old wood hotel, and footsteps upstairs, and all the sad sounds, and I looked at the cracked high ceiling and really didn't know who I was for about 15 strange seconds. I wasn't scared. I was just somebody else, and my whole life was a haunted life, the life of a ghost. I was halfway across America, at the dividing line between my east of my youth and the west of my future, and maybe that's why it happened right there and then, that strange red afternoon.
Aan het woord is Jack Kerouac, toonaangevend Amerikaans schrijver en voor zowat twee dagen m'n vaste reisgenoot. Ik nam hem mee in de bibliotheek. Op de trein. Ik ging met hem slapen . En ik werd ermee wakker. 'On The Road' is een boek dat tot de verbeelding zal spreken tot menig reizigers, ook al doet Kerouac's schrijfstijl hier en daar een beetje gezapig aan. Op reis wil ik me laten inspireren. Ik wil lezen en dingen opsteken. Ik wil muziek beluisteren die ik anders nooit zou beluisteren, films die ik anders nooit zou zien. M'n rugzak puilt uit van boeken dus laat ik Helene een aantal boeken na. Door Cervantes raak ik toch nooit doorgeworsteld. Ik lees in een pub alvorens Manchester – International speelt. Een local vraagt me of hij me mag vergezellen voor de match. Voor ik het weet drink ik Guinness met Paul, een local die vroeger nog een tijd in Brussel vertoefde en nét zoals ik graag rondhangt op het Brusselse Saint-Gery. De volgende dag sta ik met een knappe blonde te dansen op de tonen van Katy Perry's 'Hot 'n Cold'. En nog steeds weet ik niet goed waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, maar ik vindt het fantastisch.
Ik kijk naar buiten en meer aan in Belfast. Ik heb een nieuwe reisgenoot. Helene besloot last minute nog een andere couchsurfer aan te nemen en zo gebeurt het dat ik nu met een nieuwe metgezel op de baan (op zee, althans) ben. Zijn naam is Shane, hij is Canadees en heeft net 3 maanden door Europa getrokken en is nu van plan om een maand in Dublin te werken. “We zien wel wat er van komt” zegt ie. Een leuze die ik zowaar bijna op m'n voorhoofd durf tatoeëren. We plannen een auto te huren en Noord-Ierland te verkennen. Wat we daarna doen zien we wel. Slaapplaats vinden we wel, want wie kan de avontuurlijke inborst van twee reizigers weigeren.
Ik sta met Shane op het dek van het schip. De wind waait stevig. Ik heb m'n pint of Guinness vast en ik luister naar de soundtrack van de film Once. Meer niet... momenteel...en zo is het goed...
Een dag eerder liep ik rond in Black>pool. Auto's hadden geen zin om lifters mee te pakken en het spoorverkeer was verstoord door stroompannes. Ik raak pas tegen 5 uur in Blackpool, het kuststadje dat vele Britten de parel aan de Britse kust noemen. Mijn insziens is Blackpool een afgeleefd kusstadje waar de tijd bleef stil staan en waar geen éne fuck te beleven viel. Maar net daardoor vind ik Blackpool fascinerend en inspirerend.
Lied van de dag. Vandaag kies ik voor Outlaw Pete, één van de beste nummers die al zijn voortgebracht in 2009. Is getekend: The Boss AKA Bruce Springsteen.
http://www.youtube.com/watch?v=MDqrniE3Uy8
Aan het woord is Jack Kerouac, toonaangevend Amerikaans schrijver en voor zowat twee dagen m'n vaste reisgenoot. Ik nam hem mee in de bibliotheek. Op de trein. Ik ging met hem slapen . En ik werd ermee wakker. 'On The Road' is een boek dat tot de verbeelding zal spreken tot menig reizigers, ook al doet Kerouac's schrijfstijl hier en daar een beetje gezapig aan. Op reis wil ik me laten inspireren. Ik wil lezen en dingen opsteken. Ik wil muziek beluisteren die ik anders nooit zou beluisteren, films die ik anders nooit zou zien. M'n rugzak puilt uit van boeken dus laat ik Helene een aantal boeken na. Door Cervantes raak ik toch nooit doorgeworsteld. Ik lees in een pub alvorens Manchester – International speelt. Een local vraagt me of hij me mag vergezellen voor de match. Voor ik het weet drink ik Guinness met Paul, een local die vroeger nog een tijd in Brussel vertoefde en nét zoals ik graag rondhangt op het Brusselse Saint-Gery. De volgende dag sta ik met een knappe blonde te dansen op de tonen van Katy Perry's 'Hot 'n Cold'. En nog steeds weet ik niet goed waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, maar ik vindt het fantastisch.
Ik kijk naar buiten en meer aan in Belfast. Ik heb een nieuwe reisgenoot. Helene besloot last minute nog een andere couchsurfer aan te nemen en zo gebeurt het dat ik nu met een nieuwe metgezel op de baan (op zee, althans) ben. Zijn naam is Shane, hij is Canadees en heeft net 3 maanden door Europa getrokken en is nu van plan om een maand in Dublin te werken. “We zien wel wat er van komt” zegt ie. Een leuze die ik zowaar bijna op m'n voorhoofd durf tatoeëren. We plannen een auto te huren en Noord-Ierland te verkennen. Wat we daarna doen zien we wel. Slaapplaats vinden we wel, want wie kan de avontuurlijke inborst van twee reizigers weigeren.
Ik sta met Shane op het dek van het schip. De wind waait stevig. Ik heb m'n pint of Guinness vast en ik luister naar de soundtrack van de film Once. Meer niet... momenteel...en zo is het goed...
Een dag eerder liep ik rond in Black>pool. Auto's hadden geen zin om lifters mee te pakken en het spoorverkeer was verstoord door stroompannes. Ik raak pas tegen 5 uur in Blackpool, het kuststadje dat vele Britten de parel aan de Britse kust noemen. Mijn insziens is Blackpool een afgeleefd kusstadje waar de tijd bleef stil staan en waar geen éne fuck te beleven viel. Maar net daardoor vind ik Blackpool fascinerend en inspirerend.
Lied van de dag. Vandaag kies ik voor Outlaw Pete, één van de beste nummers die al zijn voortgebracht in 2009. Is getekend: The Boss AKA Bruce Springsteen.
http://www.youtube.com/watch?v=MDqrniE3Uy8
woensdag 11 maart 2009
Dag 3 - 4
Toen ik ooit voor het eerst begon rond te trekken was ik een onvoorwaardelijke fan van Jeugdherbergen: broeinesten van avontuurlijke geesten, plaatsen waar culturen elkaar kruisen en tot interessante symbioses leiden. Nu ik gegroeid ben in maturiteit (toch wel), denk ik er echter anders over. Keer op keer moet je door dezelfde formaliteiten (“I’m Sven and I’m a hitchhiking adventurer”). Jeugdherbergvriendschappen zijn verworden tot een fletse constructie. Een constructie van routine. De prioriteit van jeugdherbergers is doorgaans het scoren van meisjes. Een interessante babbel is vaak ver zoek.
Zodus stuur ik vanuit m’n herberg in Manchester een 6-tal couchsurf requests voor een overnachting in Liverpool. Binnen het eerste half uur krijg ik 4 antwoorden (waarvan 3 positief). Christine en ik zwerven vandaag op ons dode gemak door de straten van Manchester. Boekenwinkeltje hier, kledingwinkeltje daar... Manchester is niet direcht een stad die bulkt van toerischtische bezienswaardigheden, maar het is een stad met een aangename feel. We besluiten die avond ons op cultureel vlak te verrijken en we kopen spotgoedkope kaartjes voor een toneelstuk. 'Rock 'N Roll' van Tom Stoppard, de scenarist die ook de scenario's schreef voor Terry Gilliams 'Brazil' en de Oscarwinnaar Shakespeare in Love. Een sterk stuk waarin de gevolgen van de Praagse Lente verhaald worden, terwijl op de achtergrond de muziekscène overgaat van Dylan naar Pink Ffloyd. We zijn doodop. Meer heeft Manchester die avond niet meer in petto voor ons.
Dinsdag 10 maart. Het onvermijdelijke. Onze wegen splitsen. Zij trekt naar het Zuiden van Engeland, en mijn magical mystery tour zal me naar Liverpool leiden. Onverschrokken trek ik langs de afritten in Manchester. M'n rugzak op de rug. “On the Road” van Jack Kerouac, de bijbel voor de lifter, priemt uit mijn achterzak. Het geluk lacht mij wederom toe. Twee uur later ben ik in twee wagens (een jonge muziekstudent en een oude trucker) in het centrum van Liverpool. Ik zoek mijn host op voor vanavond. Ze heet Hélène. ze is 21 en studeert literatuur. Ze wil schrijver worden. Of leerkracht Frans in het buitenland. Of trainer van blindehonden. Ze schreef een mooi verhaal over een zwanger meisje dat naar Brussel lifte. Die nacht zal ik overnachten in een studentenflat. Een studentenflat dat vroeger een ziekenhuis was. Een studentenflat dat vroeger het ziekenhuis was, waar über-Beatle John Lennon geboren was. De trivialiteit van dit feit overvalt me als 'bijzonder'. Wie weet heeft één van dé vernieuwers van de popmuziek zijn eerste baby-pasjes gezet in de kamer waar ik vanacht zal slapen. Ik trek de stad in en ontdek Liv erpool. Het World Museum waar een zéér interessante tentoonstelling loopt over de Liverpoolse muziekscène. Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is, de legendarische kroeg waar The Fab Four en andere notabelen speelden alvorens ze enig succes kenden. In de mythe die rond de Cavern Club hangt zie ik interessant materiaal voor een langspeelfilm. Wie weet schrijf ik het wel als ik thuisben. Of als ik straks in mijn tentje in de Schotse Highlands zit.
Hélène nodigt me uit voor een ongelofelijk fijn feestje. Een studentenfeestje in een flatgebouw. De studenten hangen aan m'n lippen. Het feit dat ik “an adventuring hitchhiker” ben is een aphrodisiac met enig succes. Een rosse jongen verbluft me met de meest fantastische kaartentruck die ik ooit gezien heb. Een japanse jongen vraagt mijn telefoonnummer. Ik drink Carlsberg , appelvodka en Schotse Whiskey en ik besef wederom dat ik hier enkel geraakt ben door de juiste risico's te nemen. Morgen slaap ik misschien onder een brug. Morgen wordt ik misschien bestolen. Maar morgen is morgen en vandaag is vandaag.
Lied van de dag. Ik heb me vandaag verdiept in de Liverpoolse muziekscène , dus is het toepasselijk dat ik een Liverpools exportproduct aanprijs. Neen, niet opnieuw de Beatles, maar de jongens van de fijne Liverpoolse rockband The Wombats...
http://www.youtube.com/watch?v=RT90JV-GGe8
Zodus stuur ik vanuit m’n herberg in Manchester een 6-tal couchsurf requests voor een overnachting in Liverpool. Binnen het eerste half uur krijg ik 4 antwoorden (waarvan 3 positief). Christine en ik zwerven vandaag op ons dode gemak door de straten van Manchester. Boekenwinkeltje hier, kledingwinkeltje daar... Manchester is niet direcht een stad die bulkt van toerischtische bezienswaardigheden, maar het is een stad met een aangename feel. We besluiten die avond ons op cultureel vlak te verrijken en we kopen spotgoedkope kaartjes voor een toneelstuk. 'Rock 'N Roll' van Tom Stoppard, de scenarist die ook de scenario's schreef voor Terry Gilliams 'Brazil' en de Oscarwinnaar Shakespeare in Love. Een sterk stuk waarin de gevolgen van de Praagse Lente verhaald worden, terwijl op de achtergrond de muziekscène overgaat van Dylan naar Pink Ffloyd. We zijn doodop. Meer heeft Manchester die avond niet meer in petto voor ons.
Dinsdag 10 maart. Het onvermijdelijke. Onze wegen splitsen. Zij trekt naar het Zuiden van Engeland, en mijn magical mystery tour zal me naar Liverpool leiden. Onverschrokken trek ik langs de afritten in Manchester. M'n rugzak op de rug. “On the Road” van Jack Kerouac, de bijbel voor de lifter, priemt uit mijn achterzak. Het geluk lacht mij wederom toe. Twee uur later ben ik in twee wagens (een jonge muziekstudent en een oude trucker) in het centrum van Liverpool. Ik zoek mijn host op voor vanavond. Ze heet Hélène. ze is 21 en studeert literatuur. Ze wil schrijver worden. Of leerkracht Frans in het buitenland. Of trainer van blindehonden. Ze schreef een mooi verhaal over een zwanger meisje dat naar Brussel lifte. Die nacht zal ik overnachten in een studentenflat. Een studentenflat dat vroeger een ziekenhuis was. Een studentenflat dat vroeger het ziekenhuis was, waar über-Beatle John Lennon geboren was. De trivialiteit van dit feit overvalt me als 'bijzonder'. Wie weet heeft één van dé vernieuwers van de popmuziek zijn eerste baby-pasjes gezet in de kamer waar ik vanacht zal slapen. Ik trek de stad in en ontdek Liv erpool. Het World Museum waar een zéér interessante tentoonstelling loopt over de Liverpoolse muziekscène. Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is, de legendarische kroeg waar The Fab Four en andere notabelen speelden alvorens ze enig succes kenden. In de mythe die rond de Cavern Club hangt zie ik interessant materiaal voor een langspeelfilm. Wie weet schrijf ik het wel als ik thuisben. Of als ik straks in mijn tentje in de Schotse Highlands zit.
Hélène nodigt me uit voor een ongelofelijk fijn feestje. Een studentenfeestje in een flatgebouw. De studenten hangen aan m'n lippen. Het feit dat ik “an adventuring hitchhiker” ben is een aphrodisiac met enig succes. Een rosse jongen verbluft me met de meest fantastische kaartentruck die ik ooit gezien heb. Een japanse jongen vraagt mijn telefoonnummer. Ik drink Carlsberg , appelvodka en Schotse Whiskey en ik besef wederom dat ik hier enkel geraakt ben door de juiste risico's te nemen. Morgen slaap ik misschien onder een brug. Morgen wordt ik misschien bestolen. Maar morgen is morgen en vandaag is vandaag.
Lied van de dag. Ik heb me vandaag verdiept in de Liverpoolse muziekscène , dus is het toepasselijk dat ik een Liverpools exportproduct aanprijs. Neen, niet opnieuw de Beatles, maar de jongens van de fijne Liverpoolse rockband The Wombats...
http://www.youtube.com/watch?v=RT90JV-GGe8
maandag 9 maart 2009
DAG 2
DAG 2
Reizen is een beetje als het spelen van een mikadospel. Eénmaal je de stokjes laat vallen kunnen ze op Googol verschillende manieren neerkomen (Googol is in de wiskunde een aanduiding van een getal met de waarde 10100, én is tevens een cool woord, maar dit geheel terzijde). Elke dag is een nieuwe sprong in een onbekende duisternis. Elke stap die je zet is een stap ergens naartoe en tevens een stap ergens van weg. Enzodus zit ik niet meer in Londen, maar in Manchester, terwijl ik zelf nog niet goed begrijp hoe ik hier terecht gekomen ben.
REWIND. Zaterdag 7 Maart. Ik zie op het forum van de website www.couchsurfing.com een meisje dat op zoek is naar een slaapplaats aan de Thames. Ze is Canadese en is al anderhalve maand op de baan. Met haar rugzak en haar duim. Ik stuur haar een mailtje dat ik haar niet kan helpen met een slaapplaats, maar dat ik haar wel gezelschap kan houden als ze terug de baan op trekt. De volgende morgen spreken we af aan Euston Station. Destination : Unknown. Ze heet Christine, ambieert een schrijverscarrière en vindt net als ik dat het openingslied van de Rescue Rangers een verdomd goed nummer is. We stoppen bij een grote boekenspeciaalzaak en kopen twee zwarte vilstiften, een onontbeerlijk levensmiddel voor de gemiddelde lifter. Het lot aanschouwt ons ongunstig. De hemelssluizen openen zich en wij schuilen nog even in een Starbucks boven een tas koffie. Londen is een verdomd moeilijke plaats om weg te raken, maar algauw stopt een wagen. Hij is vader van “an aging rockstar” en herkent in ons een beetje van zijn jonge zelf. Dat is doorgaans de reden dat auto's lifters meenemen: lifters zijn de verpersoonlijking van hun opgeborgen dromen en idealen. De goeie man dropt ons af op een boogscheut van Birmingham. We gaan duimen aan een tankstation totdat het ondenkbare gebeurt. Een wagen met twee chinezen stopt. Op zich niet zo speciaal, maar weet dat Chinezen of all people het minst happig zijn op het meenemen van lifters. De communicatie loopt wat stroef, maar ondertussen praten Christine en ik over alles wat ons bezig houdt: borstverkleiningen, The Clash, Before Sunrise en stukgelopen relaties. De man zet ons af in hartje Manchester en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Een charmant Hostel is te duur, dus trekken we naar de andere kant van de stad. We checken in en gaan niet veel later de stad in om wat van de Manchesterse Couleure Locale op te snuiven. De dag loopt ten einde. Ik ben benieuwd hoe
de stokjes morgen gaan vallen.
Lied van de dag: een fantastisch nummer van The Kinks dat wederom over zoveel gaat (over de grillen van de toekomst, over vertrek en aankomst, en over het onbekende). Het lied is tevens gebruikt in de fantastische film The Darjeeling Limited van Wes Anderson.
http://www.youtube.com/watch?v=ONd4qSs5B5k
Reizen is een beetje als het spelen van een mikadospel. Eénmaal je de stokjes laat vallen kunnen ze op Googol verschillende manieren neerkomen (Googol is in de wiskunde een aanduiding van een getal met de waarde 10100, én is tevens een cool woord, maar dit geheel terzijde). Elke dag is een nieuwe sprong in een onbekende duisternis. Elke stap die je zet is een stap ergens naartoe en tevens een stap ergens van weg. Enzodus zit ik niet meer in Londen, maar in Manchester, terwijl ik zelf nog niet goed begrijp hoe ik hier terecht gekomen ben.
REWIND. Zaterdag 7 Maart. Ik zie op het forum van de website www.couchsurfing.com een meisje dat op zoek is naar een slaapplaats aan de Thames. Ze is Canadese en is al anderhalve maand op de baan. Met haar rugzak en haar duim. Ik stuur haar een mailtje dat ik haar niet kan helpen met een slaapplaats, maar dat ik haar wel gezelschap kan houden als ze terug de baan op trekt. De volgende morgen spreken we af aan Euston Station. Destination : Unknown. Ze heet Christine, ambieert een schrijverscarrière en vindt net als ik dat het openingslied van de Rescue Rangers een verdomd goed nummer is. We stoppen bij een grote boekenspeciaalzaak en kopen twee zwarte vilstiften, een onontbeerlijk levensmiddel voor de gemiddelde lifter. Het lot aanschouwt ons ongunstig. De hemelssluizen openen zich en wij schuilen nog even in een Starbucks boven een tas koffie. Londen is een verdomd moeilijke plaats om weg te raken, maar algauw stopt een wagen. Hij is vader van “an aging rockstar” en herkent in ons een beetje van zijn jonge zelf. Dat is doorgaans de reden dat auto's lifters meenemen: lifters zijn de verpersoonlijking van hun opgeborgen dromen en idealen. De goeie man dropt ons af op een boogscheut van Birmingham. We gaan duimen aan een tankstation totdat het ondenkbare gebeurt. Een wagen met twee chinezen stopt. Op zich niet zo speciaal, maar weet dat Chinezen of all people het minst happig zijn op het meenemen van lifters. De communicatie loopt wat stroef, maar ondertussen praten Christine en ik over alles wat ons bezig houdt: borstverkleiningen, The Clash, Before Sunrise en stukgelopen relaties. De man zet ons af in hartje Manchester en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Een charmant Hostel is te duur, dus trekken we naar de andere kant van de stad. We checken in en gaan niet veel later de stad in om wat van de Manchesterse Couleure Locale op te snuiven. De dag loopt ten einde. Ik ben benieuwd hoe
de stokjes morgen gaan vallen.
Lied van de dag: een fantastisch nummer van The Kinks dat wederom over zoveel gaat (over de grillen van de toekomst, over vertrek en aankomst, en over het onbekende). Het lied is tevens gebruikt in de fantastische film The Darjeeling Limited van Wes Anderson.
http://www.youtube.com/watch?v=ONd4qSs5B5k
zaterdag 7 maart 2009
DAG 1
INT- BEDROOM – NIGHT
A guy wakes up. He doesn't know if he had slept 4 hours or 12 hours. His hands are sweathy. The Numbers of the digital clock are appointing 4.30 AM. He has slept 4 hours. He's nervess, restless and a little bit scared. Today he's heading off...
Zo zou het beginnen, mocht ik ooit van plan zijn om m'n relaas van 7 maand zwerven en reizen in scenario-vorm neer te schrijven; een tocht waarbij het geluk me vanaf de eerste minuut toelachte om vervolgens even weg te deemsteren (begin maar eens op een zaterdagavond in Londen een slaapplaats te zoeken), maar de reiziger weet en beseft dat reizen zelden over een volledig pad van rozen gaat.
Zaterdag 9 maart. 5 na 8. Ik sta amper 5 minuten met m'n bordje “Gent” aan de afrit van de E314 of er stopt een wagen. “wij werken voor de kerk” zegt de chauffeur (ik schat hem eind in de twintig) smalend over zichzelf en zijn eega. Ze zijn onderweg naar een ontmoetingsdag voor Christenen in Gent en droppen ons ergens aan een nabij gelegen parking. M'n liftpartner en ik dwalen langs vrachtwagens , met ons bordje “Calais”. Een Roemeense chauffeur doet teken dat we onze spullen mogen inladen. Hij spreekt Engels noch Frans, wij Roemeens noch Italiaans, de taal die de trucker machtig was. Het zal een stille rit worden. Het enige Engelse woordje dat hij machtig is, scandeert hij wanneer hij ons zijn flacon Schotse Whiskey aanreikt. “Drink, Drink”. Het is 9 uur. Ik heb niet gegeten, maar ik ga in op zijn gastvrijheid ; een gegeven paard kijk je immers niet in de bek, zelfs niet wanneer die bek ruikt naar Schotse Whiskey. Hij neemt ons mee tot in Calais en is zelfs bereid om ons op de Ferry te laden. We eten in een ruimte die voorbestemd is voor de koningen van de baan, eenzame truckers die in hun eentje een fletse portie spek met bonen naar binnen aan het lepelen zijn. We komen aan in Dover. Patrick (want zo heette de brave man) dropt ons af op een spreekwoordelijke sprong van Londen. Ik laat mijn liftpartner achter en trek alleen verder. Ik wordt opgepikt door een Litouwer die het niet begrepen heeft op Londen. Het was een man die naar the UK trok, het land van de 'golden opportunities', maar nu verbitterd achterbleef. “The UK is a shithole” bleef hij beweren terwijl hij het had over “fucking pakis en fucking gorilla's (waarmij hij de zwarte medemens aanduid). Zijn racistische escapades maakten me ongemakkelijk, maar gelukkig dropte hij me niet veel later af in Londen. 3 uur. Ik heb met 3 wagens in 7 uur Londen bereikt. Enige trots overvalt me. Ik hoop dat dit geluk kan gelden als prelude op een voorspoedige reis. Verkeerd gedacht. Ik heb nog geen slaapplaats. Ik trek rond van hostel tot hostel maar alles is compleet volgeboekt. 4 Poolse meisjes aanhoren mijn hulpkreet en zijn bereid me de sleutel van de kamer te geven van een vriendin die eerder vertrokken is dan gepland. Ik ga akkoord en stokkeer mijn bagage op de tweede verdieping. De receptionist van het hostel krijgt iets in het ootje en wanneer hij me tegenkomt in de hal geeft hij me mijn vet “it's like stealing from a shop, I'm calling the police”. Nadat de Indiër bedaarde liet hij me alsnog gaan en ging ik op zoek naar een nieuwe potentiëele slaapplaats. LES 1: Neem geen risico's die het niet waard zijn. Ik was moe en de twintig kilo aan trekzak die ik op m'n rug meezeulde begonnen hun tol te eisen. Ik kwam terecht in een jeugdherberg in King's Cross , een stadswijk die sterk geportretteerd werd in Anthony Minghella's film Breaking and Entering. Ik betaal voor een nacht en ik plan vrij vroeg m'n bed in te kruipen. Ik lees Cervantes' Don Quichote wanneer enkele Portugese dames me vragen of ik hun vergezellen. Ik vertel hen mijn plannen en ze luisteren aandachtig. “You're Crazy” zegt Inez (uitgesproken als Ineisj) wat ik volledig beaam. Mocht ik niet een klein beetje getikt zijn, zou ik nooit aan deze trip begonnen zijn en wie weet welke kansen ik dan laat liggen.
Ik plan om mijn volledige reis te voorzien van een soort 'Soundtrack', een eclectische melange van nummers die misschien m'n reis samen vatten of misschien er helemaal niks mee te maken hebben, maar gewoon onontdekte pareltjes zijn. Dag 1: Fool on The Hill, een lied dat evenzeer over mij als over u kan gaan.
http://www.youtube.com/watch?v=WIsou0IRIQU
(mijn excuses dat u het moet stellen met een link en niet met de video, maar wegens tijdgebrek kan moet u het met de link stellen)
Abonneren op:
Posts (Atom)