Het concept van Reizen is werkelijk veranderd sinds het internetfenomeen ´Facebook" ingang heeft gevonden in de gemiddelde huiskamer. Vroeger vroegen ze en passe "Where are you From"... nu vragen ze om de haverklap "Are You on Facebook". Ik ken hen niet, maar iedereen wil mijn `vriend´zijn... om zich daarna af te vragen wie die Belg was die ze in een opwelling hebben toegevoegd. Facebook is als de Truman Show... we selecteren en kiezen... we recreëren ons leven. We uploaden feestfoto´s en ons status oogt ogenschijnlijk cool. Geen foto,s van Sven aan moeders zijde langs de afwas of geen statussen zoals ´sven heeft het gras afgedaan en gaat nu een namiddagdutje´ doen.
Amerikaanse trienen halen hun fototoestel boven en alvorens ze ook maar een woord met me gewisseld hebben willen ze op de foto. Om daarna zichzelf te ´taggen´op een hippe reisfoto. triest. Mensen in jeugdherbergen beginnen me flink op de zenuwen te werken.. de zogenaamde Eurotrippers... stadshoppers die van stad tot stad trekken en zich vervolgens backpacker durven te noemen. Zucht.
Hoe ik het ook draai of keer ; ik ben plots een toerist en geen reiziger meer. Ik kuier rond in Barcelona.. in het spoor van Gaudi. De Sagrada Famillia. langs de Rambla,s en de cathedraal. Ik besef dat ik in feite maar heel weinig met Emma gemeen heb, ook al hebben we ooit een nacht samen gedeeld in Glasgow, schotland.
Ik bel mijn oom op om te vragen wanneer hij in Italië vertoeft. Zijn kleinzoon (mijn neef) is blijkbaar ook op reis... blijkbaar ook in Spanje. Ik vraag zijn nummer en ik bel Kaïn op, dei als bij toeval ook in Barcelona zit. Die avond babbelen we in Barcelonas vermaarde travelbar over ambities en reizen. Ik besef dat ik eigenlijk nooit eerder met hem gebabbeld heb.
Weet je wat een Simpsonsmop is : een man die door het dak van een fabriek valt, terwijl de gevel zegt ´kussenfabriek´. De man is veilig, denk je... tot dat enkele industrials de fabriek met dynamiet opblazen. Mijn eigen simpsonsmop gaat als volgt : Ik steek per ongeluk mijn iPod in de wasmachine... na naarstig mijn muziekspeler met de haardroger bewerkt te hebben geeft het kastje terug geluid. En daarna speel ik het godverdomse ding gewoon kwijt. Achja...
Lied van de dag : een aanstekelijk nummer uit Woody Allens ode aan de stad van Gaudi, Vicky Christina Barcelona, het aanstekelijke Barcelona van Giullia en LOs Tellarini...
http://www.youtube.com/watch?v=dEt1H9hkHvE
dinsdag 26 mei 2009
zaterdag 23 mei 2009
dag 75-80
Ik herinner me verjaardagsfeestjes uit vervlogen tijden. Van twee tot vijf. Cadeautjes uitpakken. Lego en Action Man. Kampen bouwen en pannekoeken eten. Maar plots was het gedaan met feestjes. Uit een collectief besluit werd ik in het 6de leerjaar niet meer uitgenodigd. Christophe nam zijn vriendjes mee naar The Matrix ; Jonas speelde een hele namiddag op zijn nintento 64 te tokkelen met zijn entourage. En ik? Ik zat thuis, te doen alsof het me onverschillig liet, maar in feite was ik een brok vleesgeworden tristesse die het raden had naar waarom hij plots van alle aanwezigheidslijsten geschrapt was.
Vanwaar deze prelude ? Wel. Ik voelde die tristesse opnieuw opborrelen toen ik langs de Franse Croisette schuimde tijdens het 64ste prestigieuze filñfestival van Cannes. Ingewijden begroeten elkaar met hun pasje... Zij zijn de stonecutters van de Franse badstad. Ze discussieren over de nieuwe film van Michael Haneke. Of over het gekke dansje van Melanie Laurent.... Met m´n rugzak voel ik me als een hond in een kegelspel. Ik probeer de persverantwoordelijke te versieren om binnen te raken in de nieuwe Tarantino. Mijn blauwe kijkers hebben blijkbaar minder impact op Franse persverantwoordelijken dan op Poolse Truckers.
Enzodus lift ik verder. Naar Draguignon, een klein stadje op een boogscheut van Cannes. De voorbije 6 weken waren een trip. Vandaag is het vakantie. Ik zit op een terras in het pitoreske dorpje Flayosc wanneer mijn host me tegemoet komt. Zijn naam is Keveen en hij woont in een caravan in een bos. Hij trok met 25 euro voor 5 maanden langs India. I like the way his mind works. Die nacht schuiven ik en drie andere Amerikaanse couchsurfsters aan voor het avondmaal. Ik slaap in een hangmat en ik kijk uit over een Iddylisch landschap. En sterren.
Nieuwe dqg. Nieuwe moed. Ik lift probleemloos (= in slechts twee wagens) van Flayosc tot in Barcelona. De chauffeur die me oppikt spreekt Spaans en Catalaans. Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Het worden een stille 450 km. tot hij stopt voor Marcus ; een Duitse lifter die net als ik in Barcelona tracht te raken. Hostels zitten die nacht eivol. We slapen op het strand. M,n derde nacht op rij dat ik in open lucht slaap. Fantastisch, maar morgen heb ik een bed, een douche en propere kleren nodig.
Op donderdag 26 maart schreef ik het volgende : "Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien". Emma en ik hebben terug afgesproken. Ik kan niet wachten om haar deze namiddag opnieuw in mijn armen te sluiten.
Vanwaar deze prelude ? Wel. Ik voelde die tristesse opnieuw opborrelen toen ik langs de Franse Croisette schuimde tijdens het 64ste prestigieuze filñfestival van Cannes. Ingewijden begroeten elkaar met hun pasje... Zij zijn de stonecutters van de Franse badstad. Ze discussieren over de nieuwe film van Michael Haneke. Of over het gekke dansje van Melanie Laurent.... Met m´n rugzak voel ik me als een hond in een kegelspel. Ik probeer de persverantwoordelijke te versieren om binnen te raken in de nieuwe Tarantino. Mijn blauwe kijkers hebben blijkbaar minder impact op Franse persverantwoordelijken dan op Poolse Truckers.
Enzodus lift ik verder. Naar Draguignon, een klein stadje op een boogscheut van Cannes. De voorbije 6 weken waren een trip. Vandaag is het vakantie. Ik zit op een terras in het pitoreske dorpje Flayosc wanneer mijn host me tegemoet komt. Zijn naam is Keveen en hij woont in een caravan in een bos. Hij trok met 25 euro voor 5 maanden langs India. I like the way his mind works. Die nacht schuiven ik en drie andere Amerikaanse couchsurfsters aan voor het avondmaal. Ik slaap in een hangmat en ik kijk uit over een Iddylisch landschap. En sterren.
Nieuwe dqg. Nieuwe moed. Ik lift probleemloos (= in slechts twee wagens) van Flayosc tot in Barcelona. De chauffeur die me oppikt spreekt Spaans en Catalaans. Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Het worden een stille 450 km. tot hij stopt voor Marcus ; een Duitse lifter die net als ik in Barcelona tracht te raken. Hostels zitten die nacht eivol. We slapen op het strand. M,n derde nacht op rij dat ik in open lucht slaap. Fantastisch, maar morgen heb ik een bed, een douche en propere kleren nodig.
Op donderdag 26 maart schreef ik het volgende : "Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien". Emma en ik hebben terug afgesproken. Ik kan niet wachten om haar deze namiddag opnieuw in mijn armen te sluiten.
woensdag 20 mei 2009
Dag 70-75
Op een dag... "hmmm, Zondagmorgen... ik heb weinig geslapen en m,n moraal zit nog in zijn remslaap" "zou ik liften... ja, goed plan" (-sven wandelt onuitgeslapen naar een schijnbaar goeie liftspot-) "zucht, waarom stopt niemand" "zucht, ik heb honger" "zucht, droeg ik maar propere kleren" "zucht, ik wil een knuffel" "zou het geen beter plan zijn als ik vandaag ga rondhangen aan het kroatische water en morgen een verse start neem", "ja goed plan" (-Sven pakt terug zijn biezen-). Einde van dit avontuur over liften wanneer de moraal niet meezit.
S'anderendaags. Ik wordt wakker ten huize Ivana, de kroatische schone die de voorbije 12 uur m,n gastvrouw wou zijn. Vandaag kan ik wel de wereld aan, liften naar Sri Lanka... Ik vertek om 8 uur... ik arriveer om 16u in Milaan en ik breek mijn persoonlijk liftrecord. Zagreb-Milaan, door 3 landen in 8 uur. Verzamel een aantal buisseneskaartjes van mensen die me onderweg helpen. Een beeldhouwer. Een Zwitserse hoogleraar filosofie. Ik zit weer even in die gevaarlijke roes dat ik heer en meester van de weg ben. Morgen gaat het me heel misschien minder af. Maar wederom, dat is morgen en vandaag is vandaag.
Morgen is Milaan. In feite maar een domme stad. Ik ben steden beu. Ik wil natuur. ongerept en onversneden. Milaan is drukte, gejaagde mensen die zich door de mensenmassa jagen. Blackberry & Burberry zijn de codewoorden en een paar schoenen voor 400€ is schering en inslag. Met m,n rugzak en m'n shorts die zowat aan mijn lende is vastgeroest voel ik me als een olifant in een porseleinewinkel. Ik overnacht bij Ike, een 31-jarige Nigeriaanse Buisseness-student die me met raad en daad bij staat. De volgende morgen trek ik naar het Como meer... een van de mooiste parels op mijn trip tot dusver. Rust overvalt mij, al heb ik hoogdringend nood aan meer dan 6 uur slaap per nacht. Ik denk echter niet dat het in mijn aard zit.
De volgende dag lift/trein ik verder naar Nice, wellicht één van de mooiste treinroutes ter wereld. -langs Cap d'ail, Monaco. San Remo, alwaar vandaag de beruchte grand prix van start gaat. Ik was onderweg naar Barcelona, maar Nice was en route, dus het zou zot zijn om het notoire filmfestival van Cannes links te laten liggen. Nice is de parel aan de Franse kust. Toeristisch, maar met zijn charmante stranden en uitdeinende oude gebouwen zeker een idyllisch postkaartje waard.
wat volgt : Morgen Cannes. Tarantino's nieuwste Inglorious Basterds gaat in premiere. Voor pers en pro's. Which I'm not...today. Ik kon geen accreditatie bemachtigen dus zal ik het kindje blijven dat staat te giezen voor een gesloten snoepwinkel... terwijl de andere kindjes Brad Pitts nazifolterpraktijken kunnen gadeslaan. Ik zou mijn linkerarm geven om de film te kunnen zien. En ik ben linkshandig. Uninvited-gewijs ga ik me proberen binnen te murwen. Ik hou u op de hoogte...
Lied van de dag. Hoe langer ik reis, des te relatiever de bestemming wordt. Het onderweg zijn is de hoofdmoot. En Waarom ? I'm on the road to find out, om het te zeggen met de woorden van Steven Demetre Georgiou AKA Yusuf Islam AKA Cat Stevenste zeggen ...
http://www.youtube.com/watch?v=rQ--odAAA1A
S'anderendaags. Ik wordt wakker ten huize Ivana, de kroatische schone die de voorbije 12 uur m,n gastvrouw wou zijn. Vandaag kan ik wel de wereld aan, liften naar Sri Lanka... Ik vertek om 8 uur... ik arriveer om 16u in Milaan en ik breek mijn persoonlijk liftrecord. Zagreb-Milaan, door 3 landen in 8 uur. Verzamel een aantal buisseneskaartjes van mensen die me onderweg helpen. Een beeldhouwer. Een Zwitserse hoogleraar filosofie. Ik zit weer even in die gevaarlijke roes dat ik heer en meester van de weg ben. Morgen gaat het me heel misschien minder af. Maar wederom, dat is morgen en vandaag is vandaag.
Morgen is Milaan. In feite maar een domme stad. Ik ben steden beu. Ik wil natuur. ongerept en onversneden. Milaan is drukte, gejaagde mensen die zich door de mensenmassa jagen. Blackberry & Burberry zijn de codewoorden en een paar schoenen voor 400€ is schering en inslag. Met m,n rugzak en m'n shorts die zowat aan mijn lende is vastgeroest voel ik me als een olifant in een porseleinewinkel. Ik overnacht bij Ike, een 31-jarige Nigeriaanse Buisseness-student die me met raad en daad bij staat. De volgende morgen trek ik naar het Como meer... een van de mooiste parels op mijn trip tot dusver. Rust overvalt mij, al heb ik hoogdringend nood aan meer dan 6 uur slaap per nacht. Ik denk echter niet dat het in mijn aard zit.
De volgende dag lift/trein ik verder naar Nice, wellicht één van de mooiste treinroutes ter wereld. -langs Cap d'ail, Monaco. San Remo, alwaar vandaag de beruchte grand prix van start gaat. Ik was onderweg naar Barcelona, maar Nice was en route, dus het zou zot zijn om het notoire filmfestival van Cannes links te laten liggen. Nice is de parel aan de Franse kust. Toeristisch, maar met zijn charmante stranden en uitdeinende oude gebouwen zeker een idyllisch postkaartje waard.
wat volgt : Morgen Cannes. Tarantino's nieuwste Inglorious Basterds gaat in premiere. Voor pers en pro's. Which I'm not...today. Ik kon geen accreditatie bemachtigen dus zal ik het kindje blijven dat staat te giezen voor een gesloten snoepwinkel... terwijl de andere kindjes Brad Pitts nazifolterpraktijken kunnen gadeslaan. Ik zou mijn linkerarm geven om de film te kunnen zien. En ik ben linkshandig. Uninvited-gewijs ga ik me proberen binnen te murwen. Ik hou u op de hoogte...
Lied van de dag. Hoe langer ik reis, des te relatiever de bestemming wordt. Het onderweg zijn is de hoofdmoot. En Waarom ? I'm on the road to find out, om het te zeggen met de woorden van Steven Demetre Georgiou AKA Yusuf Islam AKA Cat Stevenste zeggen ...
http://www.youtube.com/watch?v=rQ--odAAA1A
donderdag 14 mei 2009
dag 61-70
Hitchhiking is like acting on a stage, but only with a moving audience
Fred B. Jones
Er is wel wat van. Als lifter is het jouw taak om chauffeurs te overtuigen. Glimlach> Aanvankelijk een gemaakte soap-glimlach en eenmaal als ze dichter komen stel je je lach bij. Dans een beetje. beweeg. Laat je positief chakra uit. Draag Paars en Roze... de mensen zullen je sneller vertrouwen. Kin omhoog en glimlach... en geef niet op. Liften 24/7 is een vermoeiende bezigheid.
Fred dropt me die morgen langs de stadsrand van Krakov, Polen. Ik krijg 6 ritten -waaronder eentje van de persoonlijke orgelist van de voormalige paus- en ik arriveer in Praag, Tsjechie. Ik overnacht die nacht bij Jan en Daan.. twee Vlaamse studenten die momenteel hun stage voltooien in de Tsjechische hoofdstad. Ik spreek terug af met de Australiers die ik een maand geleden ontmoette in Ierland en Schotland. We kuieren tesamen rond en des avonds toon ik present voor een pub crawl. In tegenstelling tot het gros van de gemiddelde Australier die je op een eurotrip tegen komt ben ik nog geen enkele maal tipsy geweest - budget, weet je wel- maar vanavond beloon ik mezelf voor het feit dat ik de voorbije week elke eurocent in kwartjes gebeten heb. Bier a volonte. Ik leer Auriella kennen. Absynth. Ze is Australische. Fanta Vodka-shots. Ze is 23. Wijn. We have a nice talk. Nog twee halve liters. Ze vraagt me of we een bed kunnen delen in een jeugdherberg. Ik vindt Auriella een zeer mooie naam.
De volgende morgen ben ik teleurgesteld in de mensheid. Een Amerikaan verklikt aan de receptie over die 11de man in een kamer voor 10 personen. Ik schrijf hem een brief over modern reizen, hedendaagse affectie en communicatie. Hij draait wel bij. Ik kuier rond met Auriella en we lachen met heel de tumult.
You dont fall in love when youre travelling...
Adam Kloppenburg
Er is wel wat van...
Ik lift met Adam in mijn sleeptouw richting Munchen. In twee maand heb ik me opgewerkt van groentje tot pro en leer ik Adam de code van de weg, de tips en tricks. We raken relatief probleemloos in de Bayerse hoofdstad. We overnachten bij Liane.. ze is 20 en draagt langs haar schouder Ludwig -3 maand- de vrucht van de liefdesdaad met een Australische couchsurfer...Ons verblijf is een vreemde bedoening. Tegenwoordig komt ze amper buiten en heeft ze weinig contact met de buitenwereld. Ze is vrij bezitterig over ons en toont argwaan wanneer we op stap willen gaan. maar ze maakt ons een uitstekend ontbijt, dus we hebben weinig reden tot klagen.
Ik schuif aan voor een free tour, een initiatief dat gebasseerd is op vrije bijdrages van de deelnemers. Volgens dit principe zag ik reeds Edinburgh, Berlijn en Londen en intussen begin ik me te ergeren aan dat valse gemaakte enthousiasme van de stadsgidsen. Ze doen hun werk uitstekend, maar ik voel me telkens weer lid van een kudde. Een toerist. Ik ben een reiziger, which is , once again, a huge difference...
8.30u. Adam is slaapdronken en ik ben klaarwakker. Ik weet hem te overtuigen om richting Zagreb te trekken per duim. Hij knikt ja enzodus zijn we back on track. We liften via Salzburg richting de Sloveense grens. We zitten even vast langs een gigantisch tankstation en tegen 8 uur staan we nog steeds nergens. In klagenfurt. Een gele M toornt boven het dorpje uit. De gele M, voor de lifter een teken van hoop, civilisatie en mensen op doortocht. Ik spreek het eerste koppel aan dat ik aantref en ze willen ons tot in Slovenie brengen... eenmaal onderweg willen ze ons tot in Ljublijana brengen, de Sloveense hoofdstad. Liften gaat over orale overredingskracht. Die nacht betaal ik voor het eerst sinds de voorbije 3 weken voor een slaapplaats.
he who makes a beast out of himself gets rid of the pain of being a man...
Samuel Johnson
Lied van de dag. Ik lig in mijn bed en als bij toeval komt Universal Traveller van Air langs gewaaid...
http://www.youtube.com/watch?v=abkIjdT0uTk
Fred B. Jones
Er is wel wat van. Als lifter is het jouw taak om chauffeurs te overtuigen. Glimlach> Aanvankelijk een gemaakte soap-glimlach en eenmaal als ze dichter komen stel je je lach bij. Dans een beetje. beweeg. Laat je positief chakra uit. Draag Paars en Roze... de mensen zullen je sneller vertrouwen. Kin omhoog en glimlach... en geef niet op. Liften 24/7 is een vermoeiende bezigheid.
Fred dropt me die morgen langs de stadsrand van Krakov, Polen. Ik krijg 6 ritten -waaronder eentje van de persoonlijke orgelist van de voormalige paus- en ik arriveer in Praag, Tsjechie. Ik overnacht die nacht bij Jan en Daan.. twee Vlaamse studenten die momenteel hun stage voltooien in de Tsjechische hoofdstad. Ik spreek terug af met de Australiers die ik een maand geleden ontmoette in Ierland en Schotland. We kuieren tesamen rond en des avonds toon ik present voor een pub crawl. In tegenstelling tot het gros van de gemiddelde Australier die je op een eurotrip tegen komt ben ik nog geen enkele maal tipsy geweest - budget, weet je wel- maar vanavond beloon ik mezelf voor het feit dat ik de voorbije week elke eurocent in kwartjes gebeten heb. Bier a volonte. Ik leer Auriella kennen. Absynth. Ze is Australische. Fanta Vodka-shots. Ze is 23. Wijn. We have a nice talk. Nog twee halve liters. Ze vraagt me of we een bed kunnen delen in een jeugdherberg. Ik vindt Auriella een zeer mooie naam.
De volgende morgen ben ik teleurgesteld in de mensheid. Een Amerikaan verklikt aan de receptie over die 11de man in een kamer voor 10 personen. Ik schrijf hem een brief over modern reizen, hedendaagse affectie en communicatie. Hij draait wel bij. Ik kuier rond met Auriella en we lachen met heel de tumult.
You dont fall in love when youre travelling...
Adam Kloppenburg
Er is wel wat van...
Ik lift met Adam in mijn sleeptouw richting Munchen. In twee maand heb ik me opgewerkt van groentje tot pro en leer ik Adam de code van de weg, de tips en tricks. We raken relatief probleemloos in de Bayerse hoofdstad. We overnachten bij Liane.. ze is 20 en draagt langs haar schouder Ludwig -3 maand- de vrucht van de liefdesdaad met een Australische couchsurfer...Ons verblijf is een vreemde bedoening. Tegenwoordig komt ze amper buiten en heeft ze weinig contact met de buitenwereld. Ze is vrij bezitterig over ons en toont argwaan wanneer we op stap willen gaan. maar ze maakt ons een uitstekend ontbijt, dus we hebben weinig reden tot klagen.
Ik schuif aan voor een free tour, een initiatief dat gebasseerd is op vrije bijdrages van de deelnemers. Volgens dit principe zag ik reeds Edinburgh, Berlijn en Londen en intussen begin ik me te ergeren aan dat valse gemaakte enthousiasme van de stadsgidsen. Ze doen hun werk uitstekend, maar ik voel me telkens weer lid van een kudde. Een toerist. Ik ben een reiziger, which is , once again, a huge difference...
8.30u. Adam is slaapdronken en ik ben klaarwakker. Ik weet hem te overtuigen om richting Zagreb te trekken per duim. Hij knikt ja enzodus zijn we back on track. We liften via Salzburg richting de Sloveense grens. We zitten even vast langs een gigantisch tankstation en tegen 8 uur staan we nog steeds nergens. In klagenfurt. Een gele M toornt boven het dorpje uit. De gele M, voor de lifter een teken van hoop, civilisatie en mensen op doortocht. Ik spreek het eerste koppel aan dat ik aantref en ze willen ons tot in Slovenie brengen... eenmaal onderweg willen ze ons tot in Ljublijana brengen, de Sloveense hoofdstad. Liften gaat over orale overredingskracht. Die nacht betaal ik voor het eerst sinds de voorbije 3 weken voor een slaapplaats.
he who makes a beast out of himself gets rid of the pain of being a man...
Samuel Johnson
Lied van de dag. Ik lig in mijn bed en als bij toeval komt Universal Traveller van Air langs gewaaid...
http://www.youtube.com/watch?v=abkIjdT0uTk
vrijdag 8 mei 2009
dag 56-dag 60
Het begint mij te dagen dat ik het even allemaal niet meer weet. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest op het onderweg zijn als nu. Ik wil misschien nog een jaar vrijaf nemen. India. Per Duim langs de zijderoute. Rusland. Ik ga spijt hebben als ik het niet gedaan heb. Maar ik wordt ouder en zou misschien beginnen te denken aan fundamenten van het leven dat in de verte lonkt: studies. Het huisje. Het boompje. Het beestje. Ik ben verliefd op de weg... witte schichten die onder banden doorschieten als pijlen uit een boog.Maar Ik ben ook verliefd op haar. Als ze vraagt of ik deze zomer bij haar intrek zeg ik ja, ondanks het feit dat we maar drie dagen samen deelden. Mocht ze me vragen of ik lift vanuit Jamaica naar haar zeg ik ja, ondanks het feit dat we maar drie dagen samen deelden. Ik weet het allemaal even niet meer... maar ik heb me maar zeer zelden zo goed in mijn vel gevoeld als nu. Met dank aan Dre, Marlen... en Fred.
Ik lift van Berlijn naar Warshaw. 6oo km. Chauffeurs knikken het hoofd en vrezen dat ik het niet haal tegen het vallen van de avond. Om 10 uur zet de laatste chauffeur me af aan haar deur. haar is Anna, 30, ze doet iets met mileu en omgeving maar ze is filmfan in hart en nieren. Ze introduceert me aan haar collega's... een vrolijke bende. Pawel trok op de rug van een paard door Mongolie. cool. Ik kuier die dag rond in Warshaw, als hoofdstad maar een triestige bedoening. De stad in Polen is Krakow enzodus zet ik bij ochtendstond mijn tocht verder. Ik ben in Krakow tegen 6'en en Fred en Danka ontvangen mij met open armen.
there's something about Fred :
-Hij lifte tussen de 50000 en 100000 km : Afrika, from top to bottom, de zijderoute, Australie. USA van Oost naar west en van Noord naar Zuid.
-Hij praat met de snelheid van een machinegeweer. Zijn tomeloze enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij is een antropomorf Looney Tunes personage, een denker die de filosofie van de weg verstaat.
-Hij besefte dat hij best terug kon kijken op zijn leven en kon zeggen dat hij alles gezien en gedaan heeft dat hij wou. Hij werkt 4 maand als touropperator en hij reist 8 maanden.
-Hij vindt dat het op zijn 5oste tijd was om te settlen. Hij zocht zichzelf een 30-jarige Poolse schone. Volgend jaar wordt Fred voor de eerste keer vader. Misschien zijn grootste avontuur tot op datum. Maar hij heeft alles gedaan dat hij wou doen...
-Hij heeft iets te vertellen en houdt mijn heilig vuur brandende. Die zijderoute klinkt aanlokkelijk.
Intussen heb ik ook de manier gevonden om te reizen. Ik heb de voorbije maanden veel geld uitgegeven, ondanks het liften. Hamburgers die ik eigenlijk niet nodig had. Dat extra pintje. Intussen ben ik al een hele week aan het rondtrekken met het bedrag 7 euro per dag (which includes eten, transport en slaapplaats) en zo is het goed. Het houdt me creatief en onder de mensen. Ik wandel al een hele week op rozen, met het gevoel dat ik even de wereld aankan.
Ik neem de bus/lift naar Auswits. De trein pakken richting Auswitz lijkt me vrij morbide. De horror is helaas verpretparkiseerd. Hotdogkraams langs de zijkant. Souvenirshops. Nog even en ze bouwen een rollercoaster in de vorm van een gasoven. Ongeinteresseerde jongeren trekken in gigantische zwermen door de zware bunkers. Verspilde moeite, denk ik , wanneer ik 15-jarige Italiaanse trienen zie gekscheren. De grote massa schrikt mij af. Ik wil ooit terugkomen. Alleen. In de winter. Enkel dan raakt de gruwel door merg en been.
Lied van de dag : op aanraden van fred. Travelling man van Willy Nelson. zelden zo'n toepasbaar nummer gepost.
http://www.youtube.com/watch?v=0janfcZ8LUw
Ik lift van Berlijn naar Warshaw. 6oo km. Chauffeurs knikken het hoofd en vrezen dat ik het niet haal tegen het vallen van de avond. Om 10 uur zet de laatste chauffeur me af aan haar deur. haar is Anna, 30, ze doet iets met mileu en omgeving maar ze is filmfan in hart en nieren. Ze introduceert me aan haar collega's... een vrolijke bende. Pawel trok op de rug van een paard door Mongolie. cool. Ik kuier die dag rond in Warshaw, als hoofdstad maar een triestige bedoening. De stad in Polen is Krakow enzodus zet ik bij ochtendstond mijn tocht verder. Ik ben in Krakow tegen 6'en en Fred en Danka ontvangen mij met open armen.
there's something about Fred :
-Hij lifte tussen de 50000 en 100000 km : Afrika, from top to bottom, de zijderoute, Australie. USA van Oost naar west en van Noord naar Zuid.
-Hij praat met de snelheid van een machinegeweer. Zijn tomeloze enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij is een antropomorf Looney Tunes personage, een denker die de filosofie van de weg verstaat.
-Hij besefte dat hij best terug kon kijken op zijn leven en kon zeggen dat hij alles gezien en gedaan heeft dat hij wou. Hij werkt 4 maand als touropperator en hij reist 8 maanden.
-Hij vindt dat het op zijn 5oste tijd was om te settlen. Hij zocht zichzelf een 30-jarige Poolse schone. Volgend jaar wordt Fred voor de eerste keer vader. Misschien zijn grootste avontuur tot op datum. Maar hij heeft alles gedaan dat hij wou doen...
-Hij heeft iets te vertellen en houdt mijn heilig vuur brandende. Die zijderoute klinkt aanlokkelijk.
Intussen heb ik ook de manier gevonden om te reizen. Ik heb de voorbije maanden veel geld uitgegeven, ondanks het liften. Hamburgers die ik eigenlijk niet nodig had. Dat extra pintje. Intussen ben ik al een hele week aan het rondtrekken met het bedrag 7 euro per dag (which includes eten, transport en slaapplaats) en zo is het goed. Het houdt me creatief en onder de mensen. Ik wandel al een hele week op rozen, met het gevoel dat ik even de wereld aankan.
Ik neem de bus/lift naar Auswits. De trein pakken richting Auswitz lijkt me vrij morbide. De horror is helaas verpretparkiseerd. Hotdogkraams langs de zijkant. Souvenirshops. Nog even en ze bouwen een rollercoaster in de vorm van een gasoven. Ongeinteresseerde jongeren trekken in gigantische zwermen door de zware bunkers. Verspilde moeite, denk ik , wanneer ik 15-jarige Italiaanse trienen zie gekscheren. De grote massa schrikt mij af. Ik wil ooit terugkomen. Alleen. In de winter. Enkel dan raakt de gruwel door merg en been.
Lied van de dag : op aanraden van fred. Travelling man van Willy Nelson. zelden zo'n toepasbaar nummer gepost.
http://www.youtube.com/watch?v=0janfcZ8LUw
zondag 3 mei 2009
dag 50-55
(twee nieuwe blogs gepost:
dag 40-50
dag 50-55)
The bug is back on. Ik ben weer vertrokken. Andrej had een aantal dagen vrij. Ik een aantal maanden. We trekken naar Hamburg en in een tergende file rijden we tegen de derriere van een Italiaans-Duitse fashionista. Met een professioneel vergrootlas kun je enige lakschade waarnemen. Het is haar bedrijfswagen en zij belt vanop de snelweg de politie om een PV op te maken. Een storm in een glas water. De politie arriveert 45 min later ter plekke en lachen er een beetje mee. Zij lacht groen en wij lachen in ons vuistje..
Hamburg. Moritz zoekt ons op en neemt ons mee naar een übergezellig gypsiefeestje. Moritz is een man waarvoor je respect hebt : hij lifte van Duitsland naar Pakistan. Het Midden-Oosten. Afrika. Allemaal per duim. Ik ben blij dat ik terug onderweg ben. De volgende dag flaneren we langs de beruchte reepherbahn. We glippen op een ferry en varen langs de haven. Als een wederdienst geven we Moritz een lift tot in Berlijn. Zijn ouders houden een familiebarbeque en nodigen ons uit om aan te schuiven voor worstjes, kippenbrochettes en een portie gezelligheid.
Tot ziens Morits. Enter Marlen, een reuzefijne, prettig gestoorde Berlijnse. We volgen haar tot in het Berlijnse centrum en de 1 mei tumult is in volle gang. 1 mei in Duitsland is Nieuwjaar en marktrock tesamen. Maal 2. 50.000 extra flikken zijn ingezet om de oproer binnen de perken te houden. Die avond hebben Marlen en ik een onderhoudende conversatie over kannibalisme en porno. Ik vertel een gemoderniseerde versie van roodkapje. Als eentje voor het slapen gaan. Ik ben blij dat Marlen onze gastvrouw wou zijn.
The day after. Dre en ik slenteren langs enkele Berlijnse landmarks en we houden van de Vibe die er in de stad hangt. Alexanderplatz, de Reichtstag, de overschatte Brandenburger Tor. Marlen neemt ons mee naar een straatfeestje waar een hele hoop alternatieve studenten samentroept om samen te eten en zich te amuseren. We schuiven mee aan en genieten van de Duitse gastvrijheid.
Clip van de dag : over een gasbrander fabrikant die naar Hamburg trekt.... Ik leg de condooms bij de taart en nog een prettige dag verder. In de Gloria op z'n best...
http://www.youtube.com/watch?v=1HLugcTnc58
dag 40-50
dag 50-55)
The bug is back on. Ik ben weer vertrokken. Andrej had een aantal dagen vrij. Ik een aantal maanden. We trekken naar Hamburg en in een tergende file rijden we tegen de derriere van een Italiaans-Duitse fashionista. Met een professioneel vergrootlas kun je enige lakschade waarnemen. Het is haar bedrijfswagen en zij belt vanop de snelweg de politie om een PV op te maken. Een storm in een glas water. De politie arriveert 45 min later ter plekke en lachen er een beetje mee. Zij lacht groen en wij lachen in ons vuistje..
Hamburg. Moritz zoekt ons op en neemt ons mee naar een übergezellig gypsiefeestje. Moritz is een man waarvoor je respect hebt : hij lifte van Duitsland naar Pakistan. Het Midden-Oosten. Afrika. Allemaal per duim. Ik ben blij dat ik terug onderweg ben. De volgende dag flaneren we langs de beruchte reepherbahn. We glippen op een ferry en varen langs de haven. Als een wederdienst geven we Moritz een lift tot in Berlijn. Zijn ouders houden een familiebarbeque en nodigen ons uit om aan te schuiven voor worstjes, kippenbrochettes en een portie gezelligheid.
Tot ziens Morits. Enter Marlen, een reuzefijne, prettig gestoorde Berlijnse. We volgen haar tot in het Berlijnse centrum en de 1 mei tumult is in volle gang. 1 mei in Duitsland is Nieuwjaar en marktrock tesamen. Maal 2. 50.000 extra flikken zijn ingezet om de oproer binnen de perken te houden. Die avond hebben Marlen en ik een onderhoudende conversatie over kannibalisme en porno. Ik vertel een gemoderniseerde versie van roodkapje. Als eentje voor het slapen gaan. Ik ben blij dat Marlen onze gastvrouw wou zijn.
The day after. Dre en ik slenteren langs enkele Berlijnse landmarks en we houden van de Vibe die er in de stad hangt. Alexanderplatz, de Reichtstag, de overschatte Brandenburger Tor. Marlen neemt ons mee naar een straatfeestje waar een hele hoop alternatieve studenten samentroept om samen te eten en zich te amuseren. We schuiven mee aan en genieten van de Duitse gastvrijheid.
Clip van de dag : over een gasbrander fabrikant die naar Hamburg trekt.... Ik leg de condooms bij de taart en nog een prettige dag verder. In de Gloria op z'n best...
http://www.youtube.com/watch?v=1HLugcTnc58
dag 41-dag 50
Thuis zijn voelt vreemd. Ik mis het onderweg zijn. Ik wil opnieuw mensen leren kennen, me laten inspireren. Ik wil opnieuw risico's nemen en opstaan zonder het idee van enig verloop dat mijn reis zal kennen. Maar ik was graag thuis : Sauna. Lekker eten. Slaap. Zonovergoten terrasjes. Vrienden. Terug vertrekken valt me toch ergens een beetje zwaar: het is moeilijk om eenmaal terug in je comfort zone er terug uit te treden. Hoe kan de reis die komt de reis die was evenaren. Het zijn allemaal vragen die in m'n hoofd malen en me aan de Vlaamse oevers houden.
REWIND :Dinsdag 28 april. 13u. Ik land vanuit Reykjavik in Londen Stansted, even boven Londen. Ik hou m'n duim de hoogte in en ik ben tegen een uur of 5 in Dover. om 7 ben ik in Calais. Calais is de TexMex grens van Europa, het symbool van het falende asielbeleid in Europa, zoals regisseur Philippe Lioret liet optekenen in het jongste magazine van FILmmagie. Marrokaans en Pools getuig zwerft rond langs autostrades in de hoop om ooit op een ferry te raken richting Engeland, het land der
golden opportuneties... denken ze. Een oud vrouwtje stopt. ze wil me richting Duinkerke brengen. Twee jonge marrokanen vragen me een sigaret terwijl ik m'n bagage inlaadt. "Je ne fume pas". Ze halen een mes boven en vragen m'n iPod, m#n GSM en m'n portefeuille. Ik ben bang, verlamd maar bovenal kwaad, want waar halen die kleine etters het recht om m'n reis te vergallen. Uit die gemengde gevoelens put ik kracht die ik nooit eerder meester was. Ik haal uit. Op z'n neus. Ik hoor hem kraken. Ik stap in en smeek het vrouwtje om door te rijden. Ik laat m'n tranen even de vrije loop en ... ik wil naar huis.
Duinkerke, even na 8. Ik vrees dat ik m'n tent moet opstellen langs de kant van de weg. Ik doe een laatste poging . "we're are you going to" Poolse truckers zijn gestationeerd voor de nacht en moeten niet meer verder. "can you drop me of in Belgium" vraag ik een charmante brit. "Where do You really wanna go" repliceert hij..."somewhere around Brussels". 150 minuten zet hij me af aan het Fonske in Leuven. Ooit laat ik het woord geluk op mijn blote kont tatoeeeren.
Thuis : ik ga met Yves naar Bob Dylan. Ik ga met Dre en Joris lachen met de snobs op de ouwe markt. Ik eet een ijsje met Laetitia. Ik ga naar de sauna met mijn moeder. Ik verneem dat mijn vader een nieuw huis gekocht heeft. Ik ga met Merlin naar de opendeurdag van mijn middelbaar. Ik drink een warme choco met Lisa en ik steek haar een hart onder de riem voor de rest van het academiejaar. Ik zoek Lynn op in antwerpen en geniet van een Westmalle. Dankjewel...
REWIND :Dinsdag 28 april. 13u. Ik land vanuit Reykjavik in Londen Stansted, even boven Londen. Ik hou m'n duim de hoogte in en ik ben tegen een uur of 5 in Dover. om 7 ben ik in Calais. Calais is de TexMex grens van Europa, het symbool van het falende asielbeleid in Europa, zoals regisseur Philippe Lioret liet optekenen in het jongste magazine van FILmmagie. Marrokaans en Pools getuig zwerft rond langs autostrades in de hoop om ooit op een ferry te raken richting Engeland, het land der
golden opportuneties... denken ze. Een oud vrouwtje stopt. ze wil me richting Duinkerke brengen. Twee jonge marrokanen vragen me een sigaret terwijl ik m'n bagage inlaadt. "Je ne fume pas". Ze halen een mes boven en vragen m'n iPod, m#n GSM en m'n portefeuille. Ik ben bang, verlamd maar bovenal kwaad, want waar halen die kleine etters het recht om m'n reis te vergallen. Uit die gemengde gevoelens put ik kracht die ik nooit eerder meester was. Ik haal uit. Op z'n neus. Ik hoor hem kraken. Ik stap in en smeek het vrouwtje om door te rijden. Ik laat m'n tranen even de vrije loop en ... ik wil naar huis.
Duinkerke, even na 8. Ik vrees dat ik m'n tent moet opstellen langs de kant van de weg. Ik doe een laatste poging . "we're are you going to" Poolse truckers zijn gestationeerd voor de nacht en moeten niet meer verder. "can you drop me of in Belgium" vraag ik een charmante brit. "Where do You really wanna go" repliceert hij..."somewhere around Brussels". 150 minuten zet hij me af aan het Fonske in Leuven. Ooit laat ik het woord geluk op mijn blote kont tatoeeeren.
Thuis : ik ga met Yves naar Bob Dylan. Ik ga met Dre en Joris lachen met de snobs op de ouwe markt. Ik eet een ijsje met Laetitia. Ik ga naar de sauna met mijn moeder. Ik verneem dat mijn vader een nieuw huis gekocht heeft. Ik ga met Merlin naar de opendeurdag van mijn middelbaar. Ik drink een warme choco met Lisa en ik steek haar een hart onder de riem voor de rest van het academiejaar. Ik zoek Lynn op in antwerpen en geniet van een Westmalle. Dankjewel...
Abonneren op:
Posts (Atom)