Vooreerst mijn excuses voor mijn ellelange afwezigheid. Uw vrees dat ik gegijzeld werd door Zuid-Amerikaanse guerillia's is volledig ten onrechte. De voorbije weken vertoefde ik immers ver weg van Bits & Bytes, Msn & Facebook. Na Barcelona ben ik richting La Douce France gelift, alwaar ik enkele dagen platte rust genomen in Sussac, aangezien mijn oom Leo ginds een chambre d'hote uitbaat. Voor het eerst sinds lang had ik het gevoel dat ik even niet meer op reis was. Plots was ik op vakantie. Opstaan zonder de gebruikelijke kopzorgen (waar ga ik slapen, van waaruit ga ik liften, wat ga ik eten, hoe overleef ik vandaag) . Kopzorgen zijn uitputtend, als kleine wormpjes die zich in een appel tot aan het klokhuis bijten, zo werd ik vermoeid door verplichte alertheid en het feit dat je 24/7 in staat moet zijn om probleemoplossend te denken.
Ik verliet Sussac (op een spreekwoordelijke steenworp van Limonges) en trok terug de Italiaanse laars in. Mijn andere oom had me verteld dat ik hem mocht komen bezoeken. Ik trek langs Grenoble, Turijn en Pisa tot in Toscane. Mijn laatste lift, een vader die verveeld zat met het feit dat zijn zoon zonder zijn medeweten een tattoo had laten plaatsen, zette me af aan vlak bij Podere Colondri, het majustueuze huis waar mijn oom sinds het begin van de jaren '90 gedeeltelijk vertoeft.
Familiefeesten zijn steeds opnieuw gebeurtenissen die verlopen volgens de zelfde formaliteiten. kerverse moeders stellen hun jongste spruit voor (of kondigen hun zwangerschap aan) en voorts hop je van oom tot tante om een kort babbeltje te slaan. Maar eigenlijk ken ik mijn eigen familie niet. Ik wist enkele algemeenheden over de oudste broer van mijn moeder, maar echt kennen deed ik hem niet. Tot Nu. Ik had eindelijk de kans om het met hem te praten over passies en ideeen. Over reizen en ervaren. Over beslissingen en ambities. Ik ben blij dat ik eindelijk mijn oom leren kennen heb. Ik ben blij dat ik de tweede etappe van mijn reis in Pomarance beeindigd heb.
een daguitsap naar Firenze, de pitoreske straatjes in Volterra, een ijsje in Bolgheri, een gesprek met de lokale dorpsclown in Pomarance, kuieren langs de marktkraampjes van Cecina… dankjewel Jan en Jos….
En nu….ik ben door 15 landen gelift en ik ben blij dat het liften er voor even op zit. Ik hoorde mezelf voor de –tigste maal vertellen over ervaringen, chauffeurs en andere reizigers. Ik train mijn capaciteit voor het vertellen van verhalen… voor het entertainen… Ik hoorde verhalen. Ik werd geinspireerd. Ik denk dat ik ben misschien klaar om eindelijk een film te maken…
Film. Veel te lang geleden. Thuis zie ik 3 films per week. Op reis zag ik twee films op 3 maanden. Om de schade in te halen trek ik naar het filmfestival van Edinburgh, waar ik vooral uitkijk naar de workshops van Sam Mendes (American Beauty), Darren Arrenofsky (The Wrestler) en Shane Meadows (This Is England). In totaal staan er 35 films op het programma (de teller staat momenteel al op 11). Voor U, die wellicht niet in mijn filmopinies geinteresseerd is, eindigt mijn blog voorlopig hier. Totdat ik aan een volgende etappe begin. Voor degenen die zich interesseren in mijn opinie kunnen terrecht op mijn twitter pagina www.twitter.com/Ilduderino. Waarom Twitter...?
Facebook is passé. Ouders en grootouders beginnen je toe te voegen als vriend en die oeverloze reeks persoonlijkheidstestjes begint stilaan ook te vervelen. Een waardig alternatief voor dit digital narcisme is Twitter. Spaar uw wenkbrauwfrons, want alvorens ik mijn account aanmaakte had ik ook enige achterdocht. Wat kun je immers kwijt in 140 karakters. Langs de andere kant is Twitter helemaal deze tijd. De aandachtsboog van de 21-eeuwse mens is net gespannen genoeg om een krantenkop te lezen , dus twitter bewerkstelligt het feit dat we ons nieuws in korte, klaar-en-duidelijke zinnetjes geserveerd willen krijgen. Nu u nog.
Lied van de dag : How it Ends van Devotcka. Een lied dat perfect de voorbije 4 maanden voor mij samenvat. Als ik morgen doodval, laat dit dan door de boxen glijden… dankjewel
http://www.youtube.com/watch?v=MbZM6ZSlvvY
Clip van de dag : een man laat tijdens zijn reis een baard staan. Origineel idée en een al even originele uitwerking. Thanks to lisa for the heads up…
http://www.youtube.com/watch?v=5ky6vgQfU24
donderdag 18 juni 2009
dinsdag 26 mei 2009
Dag 80-85
Het concept van Reizen is werkelijk veranderd sinds het internetfenomeen ´Facebook" ingang heeft gevonden in de gemiddelde huiskamer. Vroeger vroegen ze en passe "Where are you From"... nu vragen ze om de haverklap "Are You on Facebook". Ik ken hen niet, maar iedereen wil mijn `vriend´zijn... om zich daarna af te vragen wie die Belg was die ze in een opwelling hebben toegevoegd. Facebook is als de Truman Show... we selecteren en kiezen... we recreëren ons leven. We uploaden feestfoto´s en ons status oogt ogenschijnlijk cool. Geen foto,s van Sven aan moeders zijde langs de afwas of geen statussen zoals ´sven heeft het gras afgedaan en gaat nu een namiddagdutje´ doen.
Amerikaanse trienen halen hun fototoestel boven en alvorens ze ook maar een woord met me gewisseld hebben willen ze op de foto. Om daarna zichzelf te ´taggen´op een hippe reisfoto. triest. Mensen in jeugdherbergen beginnen me flink op de zenuwen te werken.. de zogenaamde Eurotrippers... stadshoppers die van stad tot stad trekken en zich vervolgens backpacker durven te noemen. Zucht.
Hoe ik het ook draai of keer ; ik ben plots een toerist en geen reiziger meer. Ik kuier rond in Barcelona.. in het spoor van Gaudi. De Sagrada Famillia. langs de Rambla,s en de cathedraal. Ik besef dat ik in feite maar heel weinig met Emma gemeen heb, ook al hebben we ooit een nacht samen gedeeld in Glasgow, schotland.
Ik bel mijn oom op om te vragen wanneer hij in Italië vertoeft. Zijn kleinzoon (mijn neef) is blijkbaar ook op reis... blijkbaar ook in Spanje. Ik vraag zijn nummer en ik bel Kaïn op, dei als bij toeval ook in Barcelona zit. Die avond babbelen we in Barcelonas vermaarde travelbar over ambities en reizen. Ik besef dat ik eigenlijk nooit eerder met hem gebabbeld heb.
Weet je wat een Simpsonsmop is : een man die door het dak van een fabriek valt, terwijl de gevel zegt ´kussenfabriek´. De man is veilig, denk je... tot dat enkele industrials de fabriek met dynamiet opblazen. Mijn eigen simpsonsmop gaat als volgt : Ik steek per ongeluk mijn iPod in de wasmachine... na naarstig mijn muziekspeler met de haardroger bewerkt te hebben geeft het kastje terug geluid. En daarna speel ik het godverdomse ding gewoon kwijt. Achja...
Lied van de dag : een aanstekelijk nummer uit Woody Allens ode aan de stad van Gaudi, Vicky Christina Barcelona, het aanstekelijke Barcelona van Giullia en LOs Tellarini...
http://www.youtube.com/watch?v=dEt1H9hkHvE
Amerikaanse trienen halen hun fototoestel boven en alvorens ze ook maar een woord met me gewisseld hebben willen ze op de foto. Om daarna zichzelf te ´taggen´op een hippe reisfoto. triest. Mensen in jeugdherbergen beginnen me flink op de zenuwen te werken.. de zogenaamde Eurotrippers... stadshoppers die van stad tot stad trekken en zich vervolgens backpacker durven te noemen. Zucht.
Hoe ik het ook draai of keer ; ik ben plots een toerist en geen reiziger meer. Ik kuier rond in Barcelona.. in het spoor van Gaudi. De Sagrada Famillia. langs de Rambla,s en de cathedraal. Ik besef dat ik in feite maar heel weinig met Emma gemeen heb, ook al hebben we ooit een nacht samen gedeeld in Glasgow, schotland.
Ik bel mijn oom op om te vragen wanneer hij in Italië vertoeft. Zijn kleinzoon (mijn neef) is blijkbaar ook op reis... blijkbaar ook in Spanje. Ik vraag zijn nummer en ik bel Kaïn op, dei als bij toeval ook in Barcelona zit. Die avond babbelen we in Barcelonas vermaarde travelbar over ambities en reizen. Ik besef dat ik eigenlijk nooit eerder met hem gebabbeld heb.
Weet je wat een Simpsonsmop is : een man die door het dak van een fabriek valt, terwijl de gevel zegt ´kussenfabriek´. De man is veilig, denk je... tot dat enkele industrials de fabriek met dynamiet opblazen. Mijn eigen simpsonsmop gaat als volgt : Ik steek per ongeluk mijn iPod in de wasmachine... na naarstig mijn muziekspeler met de haardroger bewerkt te hebben geeft het kastje terug geluid. En daarna speel ik het godverdomse ding gewoon kwijt. Achja...
Lied van de dag : een aanstekelijk nummer uit Woody Allens ode aan de stad van Gaudi, Vicky Christina Barcelona, het aanstekelijke Barcelona van Giullia en LOs Tellarini...
http://www.youtube.com/watch?v=dEt1H9hkHvE
zaterdag 23 mei 2009
dag 75-80
Ik herinner me verjaardagsfeestjes uit vervlogen tijden. Van twee tot vijf. Cadeautjes uitpakken. Lego en Action Man. Kampen bouwen en pannekoeken eten. Maar plots was het gedaan met feestjes. Uit een collectief besluit werd ik in het 6de leerjaar niet meer uitgenodigd. Christophe nam zijn vriendjes mee naar The Matrix ; Jonas speelde een hele namiddag op zijn nintento 64 te tokkelen met zijn entourage. En ik? Ik zat thuis, te doen alsof het me onverschillig liet, maar in feite was ik een brok vleesgeworden tristesse die het raden had naar waarom hij plots van alle aanwezigheidslijsten geschrapt was.
Vanwaar deze prelude ? Wel. Ik voelde die tristesse opnieuw opborrelen toen ik langs de Franse Croisette schuimde tijdens het 64ste prestigieuze filñfestival van Cannes. Ingewijden begroeten elkaar met hun pasje... Zij zijn de stonecutters van de Franse badstad. Ze discussieren over de nieuwe film van Michael Haneke. Of over het gekke dansje van Melanie Laurent.... Met m´n rugzak voel ik me als een hond in een kegelspel. Ik probeer de persverantwoordelijke te versieren om binnen te raken in de nieuwe Tarantino. Mijn blauwe kijkers hebben blijkbaar minder impact op Franse persverantwoordelijken dan op Poolse Truckers.
Enzodus lift ik verder. Naar Draguignon, een klein stadje op een boogscheut van Cannes. De voorbije 6 weken waren een trip. Vandaag is het vakantie. Ik zit op een terras in het pitoreske dorpje Flayosc wanneer mijn host me tegemoet komt. Zijn naam is Keveen en hij woont in een caravan in een bos. Hij trok met 25 euro voor 5 maanden langs India. I like the way his mind works. Die nacht schuiven ik en drie andere Amerikaanse couchsurfsters aan voor het avondmaal. Ik slaap in een hangmat en ik kijk uit over een Iddylisch landschap. En sterren.
Nieuwe dqg. Nieuwe moed. Ik lift probleemloos (= in slechts twee wagens) van Flayosc tot in Barcelona. De chauffeur die me oppikt spreekt Spaans en Catalaans. Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Het worden een stille 450 km. tot hij stopt voor Marcus ; een Duitse lifter die net als ik in Barcelona tracht te raken. Hostels zitten die nacht eivol. We slapen op het strand. M,n derde nacht op rij dat ik in open lucht slaap. Fantastisch, maar morgen heb ik een bed, een douche en propere kleren nodig.
Op donderdag 26 maart schreef ik het volgende : "Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien". Emma en ik hebben terug afgesproken. Ik kan niet wachten om haar deze namiddag opnieuw in mijn armen te sluiten.
Vanwaar deze prelude ? Wel. Ik voelde die tristesse opnieuw opborrelen toen ik langs de Franse Croisette schuimde tijdens het 64ste prestigieuze filñfestival van Cannes. Ingewijden begroeten elkaar met hun pasje... Zij zijn de stonecutters van de Franse badstad. Ze discussieren over de nieuwe film van Michael Haneke. Of over het gekke dansje van Melanie Laurent.... Met m´n rugzak voel ik me als een hond in een kegelspel. Ik probeer de persverantwoordelijke te versieren om binnen te raken in de nieuwe Tarantino. Mijn blauwe kijkers hebben blijkbaar minder impact op Franse persverantwoordelijken dan op Poolse Truckers.
Enzodus lift ik verder. Naar Draguignon, een klein stadje op een boogscheut van Cannes. De voorbije 6 weken waren een trip. Vandaag is het vakantie. Ik zit op een terras in het pitoreske dorpje Flayosc wanneer mijn host me tegemoet komt. Zijn naam is Keveen en hij woont in een caravan in een bos. Hij trok met 25 euro voor 5 maanden langs India. I like the way his mind works. Die nacht schuiven ik en drie andere Amerikaanse couchsurfsters aan voor het avondmaal. Ik slaap in een hangmat en ik kijk uit over een Iddylisch landschap. En sterren.
Nieuwe dqg. Nieuwe moed. Ik lift probleemloos (= in slechts twee wagens) van Flayosc tot in Barcelona. De chauffeur die me oppikt spreekt Spaans en Catalaans. Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Het worden een stille 450 km. tot hij stopt voor Marcus ; een Duitse lifter die net als ik in Barcelona tracht te raken. Hostels zitten die nacht eivol. We slapen op het strand. M,n derde nacht op rij dat ik in open lucht slaap. Fantastisch, maar morgen heb ik een bed, een douche en propere kleren nodig.
Op donderdag 26 maart schreef ik het volgende : "Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien". Emma en ik hebben terug afgesproken. Ik kan niet wachten om haar deze namiddag opnieuw in mijn armen te sluiten.
woensdag 20 mei 2009
Dag 70-75
Op een dag... "hmmm, Zondagmorgen... ik heb weinig geslapen en m,n moraal zit nog in zijn remslaap" "zou ik liften... ja, goed plan" (-sven wandelt onuitgeslapen naar een schijnbaar goeie liftspot-) "zucht, waarom stopt niemand" "zucht, ik heb honger" "zucht, droeg ik maar propere kleren" "zucht, ik wil een knuffel" "zou het geen beter plan zijn als ik vandaag ga rondhangen aan het kroatische water en morgen een verse start neem", "ja goed plan" (-Sven pakt terug zijn biezen-). Einde van dit avontuur over liften wanneer de moraal niet meezit.
S'anderendaags. Ik wordt wakker ten huize Ivana, de kroatische schone die de voorbije 12 uur m,n gastvrouw wou zijn. Vandaag kan ik wel de wereld aan, liften naar Sri Lanka... Ik vertek om 8 uur... ik arriveer om 16u in Milaan en ik breek mijn persoonlijk liftrecord. Zagreb-Milaan, door 3 landen in 8 uur. Verzamel een aantal buisseneskaartjes van mensen die me onderweg helpen. Een beeldhouwer. Een Zwitserse hoogleraar filosofie. Ik zit weer even in die gevaarlijke roes dat ik heer en meester van de weg ben. Morgen gaat het me heel misschien minder af. Maar wederom, dat is morgen en vandaag is vandaag.
Morgen is Milaan. In feite maar een domme stad. Ik ben steden beu. Ik wil natuur. ongerept en onversneden. Milaan is drukte, gejaagde mensen die zich door de mensenmassa jagen. Blackberry & Burberry zijn de codewoorden en een paar schoenen voor 400€ is schering en inslag. Met m,n rugzak en m'n shorts die zowat aan mijn lende is vastgeroest voel ik me als een olifant in een porseleinewinkel. Ik overnacht bij Ike, een 31-jarige Nigeriaanse Buisseness-student die me met raad en daad bij staat. De volgende morgen trek ik naar het Como meer... een van de mooiste parels op mijn trip tot dusver. Rust overvalt mij, al heb ik hoogdringend nood aan meer dan 6 uur slaap per nacht. Ik denk echter niet dat het in mijn aard zit.
De volgende dag lift/trein ik verder naar Nice, wellicht één van de mooiste treinroutes ter wereld. -langs Cap d'ail, Monaco. San Remo, alwaar vandaag de beruchte grand prix van start gaat. Ik was onderweg naar Barcelona, maar Nice was en route, dus het zou zot zijn om het notoire filmfestival van Cannes links te laten liggen. Nice is de parel aan de Franse kust. Toeristisch, maar met zijn charmante stranden en uitdeinende oude gebouwen zeker een idyllisch postkaartje waard.
wat volgt : Morgen Cannes. Tarantino's nieuwste Inglorious Basterds gaat in premiere. Voor pers en pro's. Which I'm not...today. Ik kon geen accreditatie bemachtigen dus zal ik het kindje blijven dat staat te giezen voor een gesloten snoepwinkel... terwijl de andere kindjes Brad Pitts nazifolterpraktijken kunnen gadeslaan. Ik zou mijn linkerarm geven om de film te kunnen zien. En ik ben linkshandig. Uninvited-gewijs ga ik me proberen binnen te murwen. Ik hou u op de hoogte...
Lied van de dag. Hoe langer ik reis, des te relatiever de bestemming wordt. Het onderweg zijn is de hoofdmoot. En Waarom ? I'm on the road to find out, om het te zeggen met de woorden van Steven Demetre Georgiou AKA Yusuf Islam AKA Cat Stevenste zeggen ...
http://www.youtube.com/watch?v=rQ--odAAA1A
S'anderendaags. Ik wordt wakker ten huize Ivana, de kroatische schone die de voorbije 12 uur m,n gastvrouw wou zijn. Vandaag kan ik wel de wereld aan, liften naar Sri Lanka... Ik vertek om 8 uur... ik arriveer om 16u in Milaan en ik breek mijn persoonlijk liftrecord. Zagreb-Milaan, door 3 landen in 8 uur. Verzamel een aantal buisseneskaartjes van mensen die me onderweg helpen. Een beeldhouwer. Een Zwitserse hoogleraar filosofie. Ik zit weer even in die gevaarlijke roes dat ik heer en meester van de weg ben. Morgen gaat het me heel misschien minder af. Maar wederom, dat is morgen en vandaag is vandaag.
Morgen is Milaan. In feite maar een domme stad. Ik ben steden beu. Ik wil natuur. ongerept en onversneden. Milaan is drukte, gejaagde mensen die zich door de mensenmassa jagen. Blackberry & Burberry zijn de codewoorden en een paar schoenen voor 400€ is schering en inslag. Met m,n rugzak en m'n shorts die zowat aan mijn lende is vastgeroest voel ik me als een olifant in een porseleinewinkel. Ik overnacht bij Ike, een 31-jarige Nigeriaanse Buisseness-student die me met raad en daad bij staat. De volgende morgen trek ik naar het Como meer... een van de mooiste parels op mijn trip tot dusver. Rust overvalt mij, al heb ik hoogdringend nood aan meer dan 6 uur slaap per nacht. Ik denk echter niet dat het in mijn aard zit.
De volgende dag lift/trein ik verder naar Nice, wellicht één van de mooiste treinroutes ter wereld. -langs Cap d'ail, Monaco. San Remo, alwaar vandaag de beruchte grand prix van start gaat. Ik was onderweg naar Barcelona, maar Nice was en route, dus het zou zot zijn om het notoire filmfestival van Cannes links te laten liggen. Nice is de parel aan de Franse kust. Toeristisch, maar met zijn charmante stranden en uitdeinende oude gebouwen zeker een idyllisch postkaartje waard.
wat volgt : Morgen Cannes. Tarantino's nieuwste Inglorious Basterds gaat in premiere. Voor pers en pro's. Which I'm not...today. Ik kon geen accreditatie bemachtigen dus zal ik het kindje blijven dat staat te giezen voor een gesloten snoepwinkel... terwijl de andere kindjes Brad Pitts nazifolterpraktijken kunnen gadeslaan. Ik zou mijn linkerarm geven om de film te kunnen zien. En ik ben linkshandig. Uninvited-gewijs ga ik me proberen binnen te murwen. Ik hou u op de hoogte...
Lied van de dag. Hoe langer ik reis, des te relatiever de bestemming wordt. Het onderweg zijn is de hoofdmoot. En Waarom ? I'm on the road to find out, om het te zeggen met de woorden van Steven Demetre Georgiou AKA Yusuf Islam AKA Cat Stevenste zeggen ...
http://www.youtube.com/watch?v=rQ--odAAA1A
donderdag 14 mei 2009
dag 61-70
Hitchhiking is like acting on a stage, but only with a moving audience
Fred B. Jones
Er is wel wat van. Als lifter is het jouw taak om chauffeurs te overtuigen. Glimlach> Aanvankelijk een gemaakte soap-glimlach en eenmaal als ze dichter komen stel je je lach bij. Dans een beetje. beweeg. Laat je positief chakra uit. Draag Paars en Roze... de mensen zullen je sneller vertrouwen. Kin omhoog en glimlach... en geef niet op. Liften 24/7 is een vermoeiende bezigheid.
Fred dropt me die morgen langs de stadsrand van Krakov, Polen. Ik krijg 6 ritten -waaronder eentje van de persoonlijke orgelist van de voormalige paus- en ik arriveer in Praag, Tsjechie. Ik overnacht die nacht bij Jan en Daan.. twee Vlaamse studenten die momenteel hun stage voltooien in de Tsjechische hoofdstad. Ik spreek terug af met de Australiers die ik een maand geleden ontmoette in Ierland en Schotland. We kuieren tesamen rond en des avonds toon ik present voor een pub crawl. In tegenstelling tot het gros van de gemiddelde Australier die je op een eurotrip tegen komt ben ik nog geen enkele maal tipsy geweest - budget, weet je wel- maar vanavond beloon ik mezelf voor het feit dat ik de voorbije week elke eurocent in kwartjes gebeten heb. Bier a volonte. Ik leer Auriella kennen. Absynth. Ze is Australische. Fanta Vodka-shots. Ze is 23. Wijn. We have a nice talk. Nog twee halve liters. Ze vraagt me of we een bed kunnen delen in een jeugdherberg. Ik vindt Auriella een zeer mooie naam.
De volgende morgen ben ik teleurgesteld in de mensheid. Een Amerikaan verklikt aan de receptie over die 11de man in een kamer voor 10 personen. Ik schrijf hem een brief over modern reizen, hedendaagse affectie en communicatie. Hij draait wel bij. Ik kuier rond met Auriella en we lachen met heel de tumult.
You dont fall in love when youre travelling...
Adam Kloppenburg
Er is wel wat van...
Ik lift met Adam in mijn sleeptouw richting Munchen. In twee maand heb ik me opgewerkt van groentje tot pro en leer ik Adam de code van de weg, de tips en tricks. We raken relatief probleemloos in de Bayerse hoofdstad. We overnachten bij Liane.. ze is 20 en draagt langs haar schouder Ludwig -3 maand- de vrucht van de liefdesdaad met een Australische couchsurfer...Ons verblijf is een vreemde bedoening. Tegenwoordig komt ze amper buiten en heeft ze weinig contact met de buitenwereld. Ze is vrij bezitterig over ons en toont argwaan wanneer we op stap willen gaan. maar ze maakt ons een uitstekend ontbijt, dus we hebben weinig reden tot klagen.
Ik schuif aan voor een free tour, een initiatief dat gebasseerd is op vrije bijdrages van de deelnemers. Volgens dit principe zag ik reeds Edinburgh, Berlijn en Londen en intussen begin ik me te ergeren aan dat valse gemaakte enthousiasme van de stadsgidsen. Ze doen hun werk uitstekend, maar ik voel me telkens weer lid van een kudde. Een toerist. Ik ben een reiziger, which is , once again, a huge difference...
8.30u. Adam is slaapdronken en ik ben klaarwakker. Ik weet hem te overtuigen om richting Zagreb te trekken per duim. Hij knikt ja enzodus zijn we back on track. We liften via Salzburg richting de Sloveense grens. We zitten even vast langs een gigantisch tankstation en tegen 8 uur staan we nog steeds nergens. In klagenfurt. Een gele M toornt boven het dorpje uit. De gele M, voor de lifter een teken van hoop, civilisatie en mensen op doortocht. Ik spreek het eerste koppel aan dat ik aantref en ze willen ons tot in Slovenie brengen... eenmaal onderweg willen ze ons tot in Ljublijana brengen, de Sloveense hoofdstad. Liften gaat over orale overredingskracht. Die nacht betaal ik voor het eerst sinds de voorbije 3 weken voor een slaapplaats.
he who makes a beast out of himself gets rid of the pain of being a man...
Samuel Johnson
Lied van de dag. Ik lig in mijn bed en als bij toeval komt Universal Traveller van Air langs gewaaid...
http://www.youtube.com/watch?v=abkIjdT0uTk
Fred B. Jones
Er is wel wat van. Als lifter is het jouw taak om chauffeurs te overtuigen. Glimlach> Aanvankelijk een gemaakte soap-glimlach en eenmaal als ze dichter komen stel je je lach bij. Dans een beetje. beweeg. Laat je positief chakra uit. Draag Paars en Roze... de mensen zullen je sneller vertrouwen. Kin omhoog en glimlach... en geef niet op. Liften 24/7 is een vermoeiende bezigheid.
Fred dropt me die morgen langs de stadsrand van Krakov, Polen. Ik krijg 6 ritten -waaronder eentje van de persoonlijke orgelist van de voormalige paus- en ik arriveer in Praag, Tsjechie. Ik overnacht die nacht bij Jan en Daan.. twee Vlaamse studenten die momenteel hun stage voltooien in de Tsjechische hoofdstad. Ik spreek terug af met de Australiers die ik een maand geleden ontmoette in Ierland en Schotland. We kuieren tesamen rond en des avonds toon ik present voor een pub crawl. In tegenstelling tot het gros van de gemiddelde Australier die je op een eurotrip tegen komt ben ik nog geen enkele maal tipsy geweest - budget, weet je wel- maar vanavond beloon ik mezelf voor het feit dat ik de voorbije week elke eurocent in kwartjes gebeten heb. Bier a volonte. Ik leer Auriella kennen. Absynth. Ze is Australische. Fanta Vodka-shots. Ze is 23. Wijn. We have a nice talk. Nog twee halve liters. Ze vraagt me of we een bed kunnen delen in een jeugdherberg. Ik vindt Auriella een zeer mooie naam.
De volgende morgen ben ik teleurgesteld in de mensheid. Een Amerikaan verklikt aan de receptie over die 11de man in een kamer voor 10 personen. Ik schrijf hem een brief over modern reizen, hedendaagse affectie en communicatie. Hij draait wel bij. Ik kuier rond met Auriella en we lachen met heel de tumult.
You dont fall in love when youre travelling...
Adam Kloppenburg
Er is wel wat van...
Ik lift met Adam in mijn sleeptouw richting Munchen. In twee maand heb ik me opgewerkt van groentje tot pro en leer ik Adam de code van de weg, de tips en tricks. We raken relatief probleemloos in de Bayerse hoofdstad. We overnachten bij Liane.. ze is 20 en draagt langs haar schouder Ludwig -3 maand- de vrucht van de liefdesdaad met een Australische couchsurfer...Ons verblijf is een vreemde bedoening. Tegenwoordig komt ze amper buiten en heeft ze weinig contact met de buitenwereld. Ze is vrij bezitterig over ons en toont argwaan wanneer we op stap willen gaan. maar ze maakt ons een uitstekend ontbijt, dus we hebben weinig reden tot klagen.
Ik schuif aan voor een free tour, een initiatief dat gebasseerd is op vrije bijdrages van de deelnemers. Volgens dit principe zag ik reeds Edinburgh, Berlijn en Londen en intussen begin ik me te ergeren aan dat valse gemaakte enthousiasme van de stadsgidsen. Ze doen hun werk uitstekend, maar ik voel me telkens weer lid van een kudde. Een toerist. Ik ben een reiziger, which is , once again, a huge difference...
8.30u. Adam is slaapdronken en ik ben klaarwakker. Ik weet hem te overtuigen om richting Zagreb te trekken per duim. Hij knikt ja enzodus zijn we back on track. We liften via Salzburg richting de Sloveense grens. We zitten even vast langs een gigantisch tankstation en tegen 8 uur staan we nog steeds nergens. In klagenfurt. Een gele M toornt boven het dorpje uit. De gele M, voor de lifter een teken van hoop, civilisatie en mensen op doortocht. Ik spreek het eerste koppel aan dat ik aantref en ze willen ons tot in Slovenie brengen... eenmaal onderweg willen ze ons tot in Ljublijana brengen, de Sloveense hoofdstad. Liften gaat over orale overredingskracht. Die nacht betaal ik voor het eerst sinds de voorbije 3 weken voor een slaapplaats.
he who makes a beast out of himself gets rid of the pain of being a man...
Samuel Johnson
Lied van de dag. Ik lig in mijn bed en als bij toeval komt Universal Traveller van Air langs gewaaid...
http://www.youtube.com/watch?v=abkIjdT0uTk
vrijdag 8 mei 2009
dag 56-dag 60
Het begint mij te dagen dat ik het even allemaal niet meer weet. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest op het onderweg zijn als nu. Ik wil misschien nog een jaar vrijaf nemen. India. Per Duim langs de zijderoute. Rusland. Ik ga spijt hebben als ik het niet gedaan heb. Maar ik wordt ouder en zou misschien beginnen te denken aan fundamenten van het leven dat in de verte lonkt: studies. Het huisje. Het boompje. Het beestje. Ik ben verliefd op de weg... witte schichten die onder banden doorschieten als pijlen uit een boog.Maar Ik ben ook verliefd op haar. Als ze vraagt of ik deze zomer bij haar intrek zeg ik ja, ondanks het feit dat we maar drie dagen samen deelden. Mocht ze me vragen of ik lift vanuit Jamaica naar haar zeg ik ja, ondanks het feit dat we maar drie dagen samen deelden. Ik weet het allemaal even niet meer... maar ik heb me maar zeer zelden zo goed in mijn vel gevoeld als nu. Met dank aan Dre, Marlen... en Fred.
Ik lift van Berlijn naar Warshaw. 6oo km. Chauffeurs knikken het hoofd en vrezen dat ik het niet haal tegen het vallen van de avond. Om 10 uur zet de laatste chauffeur me af aan haar deur. haar is Anna, 30, ze doet iets met mileu en omgeving maar ze is filmfan in hart en nieren. Ze introduceert me aan haar collega's... een vrolijke bende. Pawel trok op de rug van een paard door Mongolie. cool. Ik kuier die dag rond in Warshaw, als hoofdstad maar een triestige bedoening. De stad in Polen is Krakow enzodus zet ik bij ochtendstond mijn tocht verder. Ik ben in Krakow tegen 6'en en Fred en Danka ontvangen mij met open armen.
there's something about Fred :
-Hij lifte tussen de 50000 en 100000 km : Afrika, from top to bottom, de zijderoute, Australie. USA van Oost naar west en van Noord naar Zuid.
-Hij praat met de snelheid van een machinegeweer. Zijn tomeloze enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij is een antropomorf Looney Tunes personage, een denker die de filosofie van de weg verstaat.
-Hij besefte dat hij best terug kon kijken op zijn leven en kon zeggen dat hij alles gezien en gedaan heeft dat hij wou. Hij werkt 4 maand als touropperator en hij reist 8 maanden.
-Hij vindt dat het op zijn 5oste tijd was om te settlen. Hij zocht zichzelf een 30-jarige Poolse schone. Volgend jaar wordt Fred voor de eerste keer vader. Misschien zijn grootste avontuur tot op datum. Maar hij heeft alles gedaan dat hij wou doen...
-Hij heeft iets te vertellen en houdt mijn heilig vuur brandende. Die zijderoute klinkt aanlokkelijk.
Intussen heb ik ook de manier gevonden om te reizen. Ik heb de voorbije maanden veel geld uitgegeven, ondanks het liften. Hamburgers die ik eigenlijk niet nodig had. Dat extra pintje. Intussen ben ik al een hele week aan het rondtrekken met het bedrag 7 euro per dag (which includes eten, transport en slaapplaats) en zo is het goed. Het houdt me creatief en onder de mensen. Ik wandel al een hele week op rozen, met het gevoel dat ik even de wereld aankan.
Ik neem de bus/lift naar Auswits. De trein pakken richting Auswitz lijkt me vrij morbide. De horror is helaas verpretparkiseerd. Hotdogkraams langs de zijkant. Souvenirshops. Nog even en ze bouwen een rollercoaster in de vorm van een gasoven. Ongeinteresseerde jongeren trekken in gigantische zwermen door de zware bunkers. Verspilde moeite, denk ik , wanneer ik 15-jarige Italiaanse trienen zie gekscheren. De grote massa schrikt mij af. Ik wil ooit terugkomen. Alleen. In de winter. Enkel dan raakt de gruwel door merg en been.
Lied van de dag : op aanraden van fred. Travelling man van Willy Nelson. zelden zo'n toepasbaar nummer gepost.
http://www.youtube.com/watch?v=0janfcZ8LUw
Ik lift van Berlijn naar Warshaw. 6oo km. Chauffeurs knikken het hoofd en vrezen dat ik het niet haal tegen het vallen van de avond. Om 10 uur zet de laatste chauffeur me af aan haar deur. haar is Anna, 30, ze doet iets met mileu en omgeving maar ze is filmfan in hart en nieren. Ze introduceert me aan haar collega's... een vrolijke bende. Pawel trok op de rug van een paard door Mongolie. cool. Ik kuier die dag rond in Warshaw, als hoofdstad maar een triestige bedoening. De stad in Polen is Krakow enzodus zet ik bij ochtendstond mijn tocht verder. Ik ben in Krakow tegen 6'en en Fred en Danka ontvangen mij met open armen.
there's something about Fred :
-Hij lifte tussen de 50000 en 100000 km : Afrika, from top to bottom, de zijderoute, Australie. USA van Oost naar west en van Noord naar Zuid.
-Hij praat met de snelheid van een machinegeweer. Zijn tomeloze enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij is een antropomorf Looney Tunes personage, een denker die de filosofie van de weg verstaat.
-Hij besefte dat hij best terug kon kijken op zijn leven en kon zeggen dat hij alles gezien en gedaan heeft dat hij wou. Hij werkt 4 maand als touropperator en hij reist 8 maanden.
-Hij vindt dat het op zijn 5oste tijd was om te settlen. Hij zocht zichzelf een 30-jarige Poolse schone. Volgend jaar wordt Fred voor de eerste keer vader. Misschien zijn grootste avontuur tot op datum. Maar hij heeft alles gedaan dat hij wou doen...
-Hij heeft iets te vertellen en houdt mijn heilig vuur brandende. Die zijderoute klinkt aanlokkelijk.
Intussen heb ik ook de manier gevonden om te reizen. Ik heb de voorbije maanden veel geld uitgegeven, ondanks het liften. Hamburgers die ik eigenlijk niet nodig had. Dat extra pintje. Intussen ben ik al een hele week aan het rondtrekken met het bedrag 7 euro per dag (which includes eten, transport en slaapplaats) en zo is het goed. Het houdt me creatief en onder de mensen. Ik wandel al een hele week op rozen, met het gevoel dat ik even de wereld aankan.
Ik neem de bus/lift naar Auswits. De trein pakken richting Auswitz lijkt me vrij morbide. De horror is helaas verpretparkiseerd. Hotdogkraams langs de zijkant. Souvenirshops. Nog even en ze bouwen een rollercoaster in de vorm van een gasoven. Ongeinteresseerde jongeren trekken in gigantische zwermen door de zware bunkers. Verspilde moeite, denk ik , wanneer ik 15-jarige Italiaanse trienen zie gekscheren. De grote massa schrikt mij af. Ik wil ooit terugkomen. Alleen. In de winter. Enkel dan raakt de gruwel door merg en been.
Lied van de dag : op aanraden van fred. Travelling man van Willy Nelson. zelden zo'n toepasbaar nummer gepost.
http://www.youtube.com/watch?v=0janfcZ8LUw
zondag 3 mei 2009
dag 50-55
(twee nieuwe blogs gepost:
dag 40-50
dag 50-55)
The bug is back on. Ik ben weer vertrokken. Andrej had een aantal dagen vrij. Ik een aantal maanden. We trekken naar Hamburg en in een tergende file rijden we tegen de derriere van een Italiaans-Duitse fashionista. Met een professioneel vergrootlas kun je enige lakschade waarnemen. Het is haar bedrijfswagen en zij belt vanop de snelweg de politie om een PV op te maken. Een storm in een glas water. De politie arriveert 45 min later ter plekke en lachen er een beetje mee. Zij lacht groen en wij lachen in ons vuistje..
Hamburg. Moritz zoekt ons op en neemt ons mee naar een übergezellig gypsiefeestje. Moritz is een man waarvoor je respect hebt : hij lifte van Duitsland naar Pakistan. Het Midden-Oosten. Afrika. Allemaal per duim. Ik ben blij dat ik terug onderweg ben. De volgende dag flaneren we langs de beruchte reepherbahn. We glippen op een ferry en varen langs de haven. Als een wederdienst geven we Moritz een lift tot in Berlijn. Zijn ouders houden een familiebarbeque en nodigen ons uit om aan te schuiven voor worstjes, kippenbrochettes en een portie gezelligheid.
Tot ziens Morits. Enter Marlen, een reuzefijne, prettig gestoorde Berlijnse. We volgen haar tot in het Berlijnse centrum en de 1 mei tumult is in volle gang. 1 mei in Duitsland is Nieuwjaar en marktrock tesamen. Maal 2. 50.000 extra flikken zijn ingezet om de oproer binnen de perken te houden. Die avond hebben Marlen en ik een onderhoudende conversatie over kannibalisme en porno. Ik vertel een gemoderniseerde versie van roodkapje. Als eentje voor het slapen gaan. Ik ben blij dat Marlen onze gastvrouw wou zijn.
The day after. Dre en ik slenteren langs enkele Berlijnse landmarks en we houden van de Vibe die er in de stad hangt. Alexanderplatz, de Reichtstag, de overschatte Brandenburger Tor. Marlen neemt ons mee naar een straatfeestje waar een hele hoop alternatieve studenten samentroept om samen te eten en zich te amuseren. We schuiven mee aan en genieten van de Duitse gastvrijheid.
Clip van de dag : over een gasbrander fabrikant die naar Hamburg trekt.... Ik leg de condooms bij de taart en nog een prettige dag verder. In de Gloria op z'n best...
http://www.youtube.com/watch?v=1HLugcTnc58
dag 40-50
dag 50-55)
The bug is back on. Ik ben weer vertrokken. Andrej had een aantal dagen vrij. Ik een aantal maanden. We trekken naar Hamburg en in een tergende file rijden we tegen de derriere van een Italiaans-Duitse fashionista. Met een professioneel vergrootlas kun je enige lakschade waarnemen. Het is haar bedrijfswagen en zij belt vanop de snelweg de politie om een PV op te maken. Een storm in een glas water. De politie arriveert 45 min later ter plekke en lachen er een beetje mee. Zij lacht groen en wij lachen in ons vuistje..
Hamburg. Moritz zoekt ons op en neemt ons mee naar een übergezellig gypsiefeestje. Moritz is een man waarvoor je respect hebt : hij lifte van Duitsland naar Pakistan. Het Midden-Oosten. Afrika. Allemaal per duim. Ik ben blij dat ik terug onderweg ben. De volgende dag flaneren we langs de beruchte reepherbahn. We glippen op een ferry en varen langs de haven. Als een wederdienst geven we Moritz een lift tot in Berlijn. Zijn ouders houden een familiebarbeque en nodigen ons uit om aan te schuiven voor worstjes, kippenbrochettes en een portie gezelligheid.
Tot ziens Morits. Enter Marlen, een reuzefijne, prettig gestoorde Berlijnse. We volgen haar tot in het Berlijnse centrum en de 1 mei tumult is in volle gang. 1 mei in Duitsland is Nieuwjaar en marktrock tesamen. Maal 2. 50.000 extra flikken zijn ingezet om de oproer binnen de perken te houden. Die avond hebben Marlen en ik een onderhoudende conversatie over kannibalisme en porno. Ik vertel een gemoderniseerde versie van roodkapje. Als eentje voor het slapen gaan. Ik ben blij dat Marlen onze gastvrouw wou zijn.
The day after. Dre en ik slenteren langs enkele Berlijnse landmarks en we houden van de Vibe die er in de stad hangt. Alexanderplatz, de Reichtstag, de overschatte Brandenburger Tor. Marlen neemt ons mee naar een straatfeestje waar een hele hoop alternatieve studenten samentroept om samen te eten en zich te amuseren. We schuiven mee aan en genieten van de Duitse gastvrijheid.
Clip van de dag : over een gasbrander fabrikant die naar Hamburg trekt.... Ik leg de condooms bij de taart en nog een prettige dag verder. In de Gloria op z'n best...
http://www.youtube.com/watch?v=1HLugcTnc58
dag 41-dag 50
Thuis zijn voelt vreemd. Ik mis het onderweg zijn. Ik wil opnieuw mensen leren kennen, me laten inspireren. Ik wil opnieuw risico's nemen en opstaan zonder het idee van enig verloop dat mijn reis zal kennen. Maar ik was graag thuis : Sauna. Lekker eten. Slaap. Zonovergoten terrasjes. Vrienden. Terug vertrekken valt me toch ergens een beetje zwaar: het is moeilijk om eenmaal terug in je comfort zone er terug uit te treden. Hoe kan de reis die komt de reis die was evenaren. Het zijn allemaal vragen die in m'n hoofd malen en me aan de Vlaamse oevers houden.
REWIND :Dinsdag 28 april. 13u. Ik land vanuit Reykjavik in Londen Stansted, even boven Londen. Ik hou m'n duim de hoogte in en ik ben tegen een uur of 5 in Dover. om 7 ben ik in Calais. Calais is de TexMex grens van Europa, het symbool van het falende asielbeleid in Europa, zoals regisseur Philippe Lioret liet optekenen in het jongste magazine van FILmmagie. Marrokaans en Pools getuig zwerft rond langs autostrades in de hoop om ooit op een ferry te raken richting Engeland, het land der
golden opportuneties... denken ze. Een oud vrouwtje stopt. ze wil me richting Duinkerke brengen. Twee jonge marrokanen vragen me een sigaret terwijl ik m'n bagage inlaadt. "Je ne fume pas". Ze halen een mes boven en vragen m'n iPod, m#n GSM en m'n portefeuille. Ik ben bang, verlamd maar bovenal kwaad, want waar halen die kleine etters het recht om m'n reis te vergallen. Uit die gemengde gevoelens put ik kracht die ik nooit eerder meester was. Ik haal uit. Op z'n neus. Ik hoor hem kraken. Ik stap in en smeek het vrouwtje om door te rijden. Ik laat m'n tranen even de vrije loop en ... ik wil naar huis.
Duinkerke, even na 8. Ik vrees dat ik m'n tent moet opstellen langs de kant van de weg. Ik doe een laatste poging . "we're are you going to" Poolse truckers zijn gestationeerd voor de nacht en moeten niet meer verder. "can you drop me of in Belgium" vraag ik een charmante brit. "Where do You really wanna go" repliceert hij..."somewhere around Brussels". 150 minuten zet hij me af aan het Fonske in Leuven. Ooit laat ik het woord geluk op mijn blote kont tatoeeeren.
Thuis : ik ga met Yves naar Bob Dylan. Ik ga met Dre en Joris lachen met de snobs op de ouwe markt. Ik eet een ijsje met Laetitia. Ik ga naar de sauna met mijn moeder. Ik verneem dat mijn vader een nieuw huis gekocht heeft. Ik ga met Merlin naar de opendeurdag van mijn middelbaar. Ik drink een warme choco met Lisa en ik steek haar een hart onder de riem voor de rest van het academiejaar. Ik zoek Lynn op in antwerpen en geniet van een Westmalle. Dankjewel...
REWIND :Dinsdag 28 april. 13u. Ik land vanuit Reykjavik in Londen Stansted, even boven Londen. Ik hou m'n duim de hoogte in en ik ben tegen een uur of 5 in Dover. om 7 ben ik in Calais. Calais is de TexMex grens van Europa, het symbool van het falende asielbeleid in Europa, zoals regisseur Philippe Lioret liet optekenen in het jongste magazine van FILmmagie. Marrokaans en Pools getuig zwerft rond langs autostrades in de hoop om ooit op een ferry te raken richting Engeland, het land der
golden opportuneties... denken ze. Een oud vrouwtje stopt. ze wil me richting Duinkerke brengen. Twee jonge marrokanen vragen me een sigaret terwijl ik m'n bagage inlaadt. "Je ne fume pas". Ze halen een mes boven en vragen m'n iPod, m#n GSM en m'n portefeuille. Ik ben bang, verlamd maar bovenal kwaad, want waar halen die kleine etters het recht om m'n reis te vergallen. Uit die gemengde gevoelens put ik kracht die ik nooit eerder meester was. Ik haal uit. Op z'n neus. Ik hoor hem kraken. Ik stap in en smeek het vrouwtje om door te rijden. Ik laat m'n tranen even de vrije loop en ... ik wil naar huis.
Duinkerke, even na 8. Ik vrees dat ik m'n tent moet opstellen langs de kant van de weg. Ik doe een laatste poging . "we're are you going to" Poolse truckers zijn gestationeerd voor de nacht en moeten niet meer verder. "can you drop me of in Belgium" vraag ik een charmante brit. "Where do You really wanna go" repliceert hij..."somewhere around Brussels". 150 minuten zet hij me af aan het Fonske in Leuven. Ooit laat ik het woord geluk op mijn blote kont tatoeeeren.
Thuis : ik ga met Yves naar Bob Dylan. Ik ga met Dre en Joris lachen met de snobs op de ouwe markt. Ik eet een ijsje met Laetitia. Ik ga naar de sauna met mijn moeder. Ik verneem dat mijn vader een nieuw huis gekocht heeft. Ik ga met Merlin naar de opendeurdag van mijn middelbaar. Ik drink een warme choco met Lisa en ik steek haar een hart onder de riem voor de rest van het academiejaar. Ik zoek Lynn op in antwerpen en geniet van een Westmalle. Dankjewel...
zaterdag 18 april 2009
dag 37 - dag 40
Ik herinner me nog de laatste keer dat ik Steven B. in Belgie aan de telefoon had. "Tot in Ijsland" zei ie en zijn woorden deden me ineens de omvang en het doel van deze reis beseffen. Steven B. trok naar het eilandje Grimsey, deels voor zijn fotografieproject voor school, deels als zelftherapie, als escapisme, als manier om (cliche ahead) zichzelf te ontplooien. Steven B en ik lijken op elkaar.
Ik lift op Pasen door van Reykjavik naar Akureyri. De Jeugdherberg zit vol en ik trek naar een guesthouse. Ik betal 3500 kronen (21€)en ik betaal met plezier want de waard staat me bij met daad en raad. Toch prefereer ik het couchsurfen en zodus spendeer ik de volgende dagen bij een Amerikaans koppel. Ryan en Elisa zijn de beste hosts tot dusver en doen me thuis voelen. Woensdag trek ik met de Ferry via Dalvik naar Grimsey om Steven B. met een bezoekje te vereren.
Grimsey. Eiland langs de arctic circle. 90 inwoners. Totaal afgesloten van alles en idereen. Verveling is troef maar is verveling nog verveling wanneer je niet anders verwacht en je er gewoon aan over geeft? Het kan soms maanden duren vooraleer de eilandbewoners naar het vaste land trekken. Lostin Ijsland. Het kan.... De stilte en het Idyllische beeld van die enkele vissers aan de kaai doen me nog maar eens het absurde en gevarieerde verloop van deze reis beseffen...
Zaterdag 18 april. Egilstaðir. 3 uur s´nachs. Ik zit op de achterbank van een Politiecombi. Alvorens u mij van enige criminele feiten beticht, allow me to rewind : Op vrijdagmiddag verlaat ik Grimsey en Steven B. Ik kom om half 6 terug aan in Alureyri en ik bots op een truckchauffeur die me diezelfde dag 300 km oostwaards wil vervoeren. Ik strand in Egilstaðir en alle guesthouses rekenen hallucinante prijzen aan. Ik dommel me warm in en ik besluit een nacht onder Ijslandse sterrenhemel te spenderen. 11u.(als u denkt dat ik in de combi zit wegens het wildkamperen, leest u vooral even verder) 3u. Ik ben nog steeds wakker. Ik trek naar een kroeg in de hoop de aloude techniek toe te passen : een meid het hof maken in de hoop een slaapplaats te versieren. 3 meisjes bellen een hotel voor me : 4000 kronen. Bij aankomst zegt de receptioniste dat ze zich vergist heeft : 9000 kronen. Ik weiger en ik trek terug naar de pub. Onderweg kom ik drie flikken tegen die me even op de rooster leggen. Ik vertel hen over mijn doel en mijn plannen. Ik vertel hen over de receptioniste die zich vergiste. Flik #1 gaat met haar praten. 4000 is ok. Ik heb slaapplaats in een hotel voor 24€. De schijnbaar vers aangenomen receptioniste vreest dat ze in de problemen gaat komen vanwege haar vergissing. Ik stel haar op haar gemak en ik ga slapen....hoewel haar ongemakkelijke situatie een beetje aan me knaagt.
What´s next : HÖfn-Vik, Vik-Reykjavik, Reykjavik-Londen, Londen-thuis, thuis-Duitsland, duitsland-Polen.... Ik hou u op de hoogte
Lied van de dag : Een nummer van de best vertegenwoordige artiest op mijn I-Pod : Franks Wild Years, een bewijs dat Tom Waits niet alleen een fantastische melancholische crooner is, maar ook een geniaal verhalenverteller :
http://www.youtube.com/watch?v=rhwlfI6B-Qo
Ik lift op Pasen door van Reykjavik naar Akureyri. De Jeugdherberg zit vol en ik trek naar een guesthouse. Ik betal 3500 kronen (21€)en ik betaal met plezier want de waard staat me bij met daad en raad. Toch prefereer ik het couchsurfen en zodus spendeer ik de volgende dagen bij een Amerikaans koppel. Ryan en Elisa zijn de beste hosts tot dusver en doen me thuis voelen. Woensdag trek ik met de Ferry via Dalvik naar Grimsey om Steven B. met een bezoekje te vereren.
Grimsey. Eiland langs de arctic circle. 90 inwoners. Totaal afgesloten van alles en idereen. Verveling is troef maar is verveling nog verveling wanneer je niet anders verwacht en je er gewoon aan over geeft? Het kan soms maanden duren vooraleer de eilandbewoners naar het vaste land trekken. Lostin Ijsland. Het kan.... De stilte en het Idyllische beeld van die enkele vissers aan de kaai doen me nog maar eens het absurde en gevarieerde verloop van deze reis beseffen...
Zaterdag 18 april. Egilstaðir. 3 uur s´nachs. Ik zit op de achterbank van een Politiecombi. Alvorens u mij van enige criminele feiten beticht, allow me to rewind : Op vrijdagmiddag verlaat ik Grimsey en Steven B. Ik kom om half 6 terug aan in Alureyri en ik bots op een truckchauffeur die me diezelfde dag 300 km oostwaards wil vervoeren. Ik strand in Egilstaðir en alle guesthouses rekenen hallucinante prijzen aan. Ik dommel me warm in en ik besluit een nacht onder Ijslandse sterrenhemel te spenderen. 11u.(als u denkt dat ik in de combi zit wegens het wildkamperen, leest u vooral even verder) 3u. Ik ben nog steeds wakker. Ik trek naar een kroeg in de hoop de aloude techniek toe te passen : een meid het hof maken in de hoop een slaapplaats te versieren. 3 meisjes bellen een hotel voor me : 4000 kronen. Bij aankomst zegt de receptioniste dat ze zich vergist heeft : 9000 kronen. Ik weiger en ik trek terug naar de pub. Onderweg kom ik drie flikken tegen die me even op de rooster leggen. Ik vertel hen over mijn doel en mijn plannen. Ik vertel hen over de receptioniste die zich vergiste. Flik #1 gaat met haar praten. 4000 is ok. Ik heb slaapplaats in een hotel voor 24€. De schijnbaar vers aangenomen receptioniste vreest dat ze in de problemen gaat komen vanwege haar vergissing. Ik stel haar op haar gemak en ik ga slapen....hoewel haar ongemakkelijke situatie een beetje aan me knaagt.
What´s next : HÖfn-Vik, Vik-Reykjavik, Reykjavik-Londen, Londen-thuis, thuis-Duitsland, duitsland-Polen.... Ik hou u op de hoogte
Lied van de dag : Een nummer van de best vertegenwoordige artiest op mijn I-Pod : Franks Wild Years, een bewijs dat Tom Waits niet alleen een fantastische melancholische crooner is, maar ook een geniaal verhalenverteller :
http://www.youtube.com/watch?v=rhwlfI6B-Qo
vrijdag 10 april 2009
dag 33-34
Ik vraag me af of :
-Jonas heelhuids is thuisgeraakt
-Peter zich intussen goed genesteld heeft in zijn nieuwe stek
-Daan genoeg centen krijgt ingezameld voor zijn eindwerk
-Mijn broers zich weten bezig te houden tijdens de vakantie?
-Anouk de breuk een beetje verwerkt heeft?
-het nieuwe album van Yevgueni de moeite is ?
-Wat het nieuwe bier van de maand is in de Wiering ?
-Frank zijn trouw geregeld krijgt ?
-Ruth mij Spaanse lessen wil geven als ik terug ben ?
-het BIFFF even interessant is als vorige jaren ?
-Robin een idee heeft gevonden voor zijn volgende project ?
-Ik een beetje gemist wordt ?
-Sepp nog ooit gaat vertrekken ?
- K3 al terug K3 is ?
Ik vraag me veel af maar geen enkele vraag is echt pertinent in het aanschijn van echte vragen zoals : waar slaap ik vannacht ? Kan ik in een dag van Reyjkjavik naar Akureye liften. Zie ik Steven B. morgen ? Kan ik van Ijsland terug naar Belgie liften ? Misschien moet ik stoppen met vragen stellen en gewoon DOEN. We zien wel wat er van komt.
De Voorbije maand sliep ik op de grond : in zetels, in struiken, riante tweepersoonsbedden, op vliegtuigen. matrassen. In trucks en bussen. Ik verdien een wellness kuur enzodus trek ik naar Ijslands meest befaamde wellness centrum : The Blue lagoon in Kevlavik (check google image and be amazed). Ik hang 7 uur rond in het helende water. Sauna hier. Stoombad daar. Ik lees Alice in Wonderland en ik leer 3 eddegemse dames kennen. Ze geven me een lift terug naar reykjavik en ze zetten me af aan een mexicaans restaurant. Ik ga vooor chili en ik leer de twee heren naast me kennen. Hans en tim uit respectievelijk Lommel en Sint-Truiden. Ze trakteren me een drankje en beloven me een toeristische tour langs Lommmel. Spannend. Ik ga geld afhalen en voor me staan 2 vlamingen..uit Heverlee... Fucking heverlee...Ik kom in een maand geen enkele Vlaming tegen. Vandaag al 10. Zou de Crash van de Financieele markt er voor iets tussen zitten ?
Als je lift voel je de recente financiele uppercut : Werkloze polen klagen steen en been.. Ijsland. ooit het land van gouden opportuniteiten. Nu een schemerzone waarin het bang afwachten is. Ik lift verder naar ðingviller en ik leer twee Amerikanen kennen. Case of coincidence # 167 : Ik sprak blijkbaar de avond ervoor met hen in een bar. Case of coincidence # 168 : Ze slapen in mijn hostel. Case of coincidence # 169 : ze slapen in mijn kamer. Ze nemen me mee langs de Gullflos en de befaamde Geyser. Een bustour langs deze stops kost normaal 75€. Ik doe hem gratis en ik leer op de koop toe weer interessante mensen kennen.
Lied van de dag : in feite kan in het hele album erop zetten , maar laat ik het bij een song houden : johnny cashś I hung my Head.
http://www.youtube.com/watch?v=LpzUXkuOW0M&
(sorry, geen betere versie beschikbaar)
-Jonas heelhuids is thuisgeraakt
-Peter zich intussen goed genesteld heeft in zijn nieuwe stek
-Daan genoeg centen krijgt ingezameld voor zijn eindwerk
-Mijn broers zich weten bezig te houden tijdens de vakantie?
-Anouk de breuk een beetje verwerkt heeft?
-het nieuwe album van Yevgueni de moeite is ?
-Wat het nieuwe bier van de maand is in de Wiering ?
-Frank zijn trouw geregeld krijgt ?
-Ruth mij Spaanse lessen wil geven als ik terug ben ?
-het BIFFF even interessant is als vorige jaren ?
-Robin een idee heeft gevonden voor zijn volgende project ?
-Ik een beetje gemist wordt ?
-Sepp nog ooit gaat vertrekken ?
- K3 al terug K3 is ?
Ik vraag me veel af maar geen enkele vraag is echt pertinent in het aanschijn van echte vragen zoals : waar slaap ik vannacht ? Kan ik in een dag van Reyjkjavik naar Akureye liften. Zie ik Steven B. morgen ? Kan ik van Ijsland terug naar Belgie liften ? Misschien moet ik stoppen met vragen stellen en gewoon DOEN. We zien wel wat er van komt.
De Voorbije maand sliep ik op de grond : in zetels, in struiken, riante tweepersoonsbedden, op vliegtuigen. matrassen. In trucks en bussen. Ik verdien een wellness kuur enzodus trek ik naar Ijslands meest befaamde wellness centrum : The Blue lagoon in Kevlavik (check google image and be amazed). Ik hang 7 uur rond in het helende water. Sauna hier. Stoombad daar. Ik lees Alice in Wonderland en ik leer 3 eddegemse dames kennen. Ze geven me een lift terug naar reykjavik en ze zetten me af aan een mexicaans restaurant. Ik ga vooor chili en ik leer de twee heren naast me kennen. Hans en tim uit respectievelijk Lommel en Sint-Truiden. Ze trakteren me een drankje en beloven me een toeristische tour langs Lommmel. Spannend. Ik ga geld afhalen en voor me staan 2 vlamingen..uit Heverlee... Fucking heverlee...Ik kom in een maand geen enkele Vlaming tegen. Vandaag al 10. Zou de Crash van de Financieele markt er voor iets tussen zitten ?
Als je lift voel je de recente financiele uppercut : Werkloze polen klagen steen en been.. Ijsland. ooit het land van gouden opportuniteiten. Nu een schemerzone waarin het bang afwachten is. Ik lift verder naar ðingviller en ik leer twee Amerikanen kennen. Case of coincidence # 167 : Ik sprak blijkbaar de avond ervoor met hen in een bar. Case of coincidence # 168 : Ze slapen in mijn hostel. Case of coincidence # 169 : ze slapen in mijn kamer. Ze nemen me mee langs de Gullflos en de befaamde Geyser. Een bustour langs deze stops kost normaal 75€. Ik doe hem gratis en ik leer op de koop toe weer interessante mensen kennen.
Lied van de dag : in feite kan in het hele album erop zetten , maar laat ik het bij een song houden : johnny cashś I hung my Head.
http://www.youtube.com/watch?v=LpzUXkuOW0M&
(sorry, geen betere versie beschikbaar)
donderdag 9 april 2009
dag 32-34
"Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets" prevelt een misnoegde Robert DeNiro in Scorsese´s magnum opus Taxi Driver. Mocht Travis Bickle ooit met zijn gelen stalen ros door Londen rijden, ik zou mijn hand ervoor durven verwedden dat hij evenmin een hoge pet op heeft van de Londense nachtscene : pubs sluiten om 11 en als ze open zijn laten ze je alleen binnen op voorwaarde dat je een aantal meiden met je mee hebt, snoepgoed voor trieste locals. Nauwe shortjes, glitterjurkjes... de londense meiden zijn de vleesgeworden reden achter het hoge percentage tienerzwangerschappen. Londen by night is als een vagevuur waar je echt niet wil zijn. Drugdealers, louche clubs...
neen, Londen heeft niet meteen een positieve indruk nagelaten. Een 'wereldstad'volgens velen , een triest inferno voor ondertekende. De entertainers rond Covent Garden en een authentieke pub crawl biedden soelaas, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Reizen gaat over vooruitgang. Over progressie en vernieuwing. Over verandering. Wanneer mijn beste vrienden afzakken naar Londen voel ik me ineens stilstaan. Ze doen me denken aan thuis komen... stilstaan en terugkeren. Ik zie ze doodgraag, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Ik haast me in 3 kwartier van st. pauls cathedral langs de jeugdherberg naar Victoria station. Ik neem een bus naar stansted airport en ik vlieg naar Kevlavik en ik arriveer rond 22h. Ik neem de shuttle bus verder naar Reyjabvik en ik babbel met de Spaanse Braziliaanse Lorraine. Ze heeft haar eigen filmproductiebedrijfje, een filmfestivalletje en ze is goed bevriend met Claudia Llosa, die dit jaar de gouden beer won in Berlijn voor de Peruaanse film Teta asustada. Ze vroeg of ik m´n volgende kortfilm via youtube aan haar wou laten zien.. misschien heeft ze ooit plaats voor me op haar filmfestival.
Weet je wat grappig zou zijn : dat ik morgen een foto post van mezelf naast het plakkaatje van Zwevezele. Stel dat ik al anderhalve maand in een boerderijtje zit in Zwevezele en al de voorbije berichten uit m´n duim zoog. Ik zou overleven op toast en aiki noodles. Zou dat niet grappig zijn. Zou het niet een goed idee zijn om ooit een filmscenario over te schrijven,...
Lied van de dag. wederom tijdgebrek. Ik post morgen een hele collectie...
neen, Londen heeft niet meteen een positieve indruk nagelaten. Een 'wereldstad'volgens velen , een triest inferno voor ondertekende. De entertainers rond Covent Garden en een authentieke pub crawl biedden soelaas, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Reizen gaat over vooruitgang. Over progressie en vernieuwing. Over verandering. Wanneer mijn beste vrienden afzakken naar Londen voel ik me ineens stilstaan. Ze doen me denken aan thuis komen... stilstaan en terugkeren. Ik zie ze doodgraag, maar toch ben ik blij dat ik op moment van schrijven in Reykjavik zit.
Ik haast me in 3 kwartier van st. pauls cathedral langs de jeugdherberg naar Victoria station. Ik neem een bus naar stansted airport en ik vlieg naar Kevlavik en ik arriveer rond 22h. Ik neem de shuttle bus verder naar Reyjabvik en ik babbel met de Spaanse Braziliaanse Lorraine. Ze heeft haar eigen filmproductiebedrijfje, een filmfestivalletje en ze is goed bevriend met Claudia Llosa, die dit jaar de gouden beer won in Berlijn voor de Peruaanse film Teta asustada. Ze vroeg of ik m´n volgende kortfilm via youtube aan haar wou laten zien.. misschien heeft ze ooit plaats voor me op haar filmfestival.
Weet je wat grappig zou zijn : dat ik morgen een foto post van mezelf naast het plakkaatje van Zwevezele. Stel dat ik al anderhalve maand in een boerderijtje zit in Zwevezele en al de voorbije berichten uit m´n duim zoog. Ik zou overleven op toast en aiki noodles. Zou dat niet grappig zijn. Zou het niet een goed idee zijn om ooit een filmscenario over te schrijven,...
Lied van de dag. wederom tijdgebrek. Ik post morgen een hele collectie...
dinsdag 7 april 2009
dag 29-31
Je hebt reizigers en toeristen. Ze hebben veel gemeen, maar ze verschillen ook wat. Toeristen willen een land of stad zien, reizigers willen een land of stad voelen en beleven. Toeristen zitten vaak in een hotel, een ivoren toren langswaar zij neerkijken op een anonieme metropool. Reizigers trekken zich anders uit de slag. Zij zijn tevreden zolang ze een dak boven hun hoofd hebben. Zolang ze onder de mensen zijn. Toeristen zijn er vaak op uit om grieten te scoren ; vooral onder Amerikanen is dat laatste erg populair. Reizigers zijn op zoek naar inspiratie en een interessante babbel ; ook al betekend dat dat je eerst door alle formaliteiten moet (I'm From Belgium and blabla)
Hugh was een toerist die vreemd genoeg couchsurfde, ik was een reiziger die in datzelfde huis verbleef. We zaten nooit echt op dezelfde golflengte, maar dat hield ons niet tegen om het 34ste bierfestival in Newcastle te bezoeken. We proeven een aantal ales en een aantal ciders. Ik drink Old Theakstons, een bier dat me een dag tervoren is aangeraden door de twee CEO's in een jaguar...
De volgende dag verraad ik mijn principes en neem ik de trein. Ik betaal 25 £ en ik heb spijt. Veel spijt. Ik kom aan in York en wandel een namiddagje rond in de schaduw van de befaamde York Minster. Ik slaap die nacht bij Melanie, een Canadese archeologie-studente...
de volgende dag trek ik terug naar Londen. I come full circle. Ik heb bij zo'n 10 verschillende mensen overnacht, massa's steden, bergen en meren gezien, opgepikt door 30 wagens en ineens zit ik terug in Londen. Daar waar het allemaal begon. M'n vaste posse is afgekomen om me met een bezoekje te vereren. Hoewel hun opvattingen en ideeen over reizen niet meteen met de mijne stroken ben ik zeer blij hen te zien. Maar hoe hard ik ze ook mis en dat geld ook voor familie en collega's... des te harder is mijn verlangen om verder te trekken. Ik leer in Newcastle een kapitein kennen die me wil helpen de atlantische oceaan over te liften. Zijn gegevens is momenteel het meest dierbare in mijn bezit...
Wicked. Het zou een woord zijn dat de voorbije maand zou kunnen omschrijven, maar Wicked is ook de naam van de fantastische musical die ik zag op het Londense West-End : een alternatieve vertelling van het verhaal van The Wizard of Oz : een haast Shakespeariaanse traditie over idealen en rivaliteit, opgesmukt met briljante set-pieces, fijne knipogen en knetterende dialogen. Een unieke ervaring.
U hebt misschien al gemerkt dat het niet de eerste keer is dat ik refereer naar het fantastische tijdloze verhaal van The Wizard of Oz. Wel, omdat het verhaal van kleine Dorothy misschien ergens ook het mijne is : vastgeroest in een monochroom-gekleurde wereld en een diep verlangen om alles technicolor te ervaren. There's no place like home... zegt Dorothy in de slotact.... maar laat mij nu toch nog maar eventjes onderweg zijn.
Hugh was een toerist die vreemd genoeg couchsurfde, ik was een reiziger die in datzelfde huis verbleef. We zaten nooit echt op dezelfde golflengte, maar dat hield ons niet tegen om het 34ste bierfestival in Newcastle te bezoeken. We proeven een aantal ales en een aantal ciders. Ik drink Old Theakstons, een bier dat me een dag tervoren is aangeraden door de twee CEO's in een jaguar...
De volgende dag verraad ik mijn principes en neem ik de trein. Ik betaal 25 £ en ik heb spijt. Veel spijt. Ik kom aan in York en wandel een namiddagje rond in de schaduw van de befaamde York Minster. Ik slaap die nacht bij Melanie, een Canadese archeologie-studente...
de volgende dag trek ik terug naar Londen. I come full circle. Ik heb bij zo'n 10 verschillende mensen overnacht, massa's steden, bergen en meren gezien, opgepikt door 30 wagens en ineens zit ik terug in Londen. Daar waar het allemaal begon. M'n vaste posse is afgekomen om me met een bezoekje te vereren. Hoewel hun opvattingen en ideeen over reizen niet meteen met de mijne stroken ben ik zeer blij hen te zien. Maar hoe hard ik ze ook mis en dat geld ook voor familie en collega's... des te harder is mijn verlangen om verder te trekken. Ik leer in Newcastle een kapitein kennen die me wil helpen de atlantische oceaan over te liften. Zijn gegevens is momenteel het meest dierbare in mijn bezit...
Wicked. Het zou een woord zijn dat de voorbije maand zou kunnen omschrijven, maar Wicked is ook de naam van de fantastische musical die ik zag op het Londense West-End : een alternatieve vertelling van het verhaal van The Wizard of Oz : een haast Shakespeariaanse traditie over idealen en rivaliteit, opgesmukt met briljante set-pieces, fijne knipogen en knetterende dialogen. Een unieke ervaring.
U hebt misschien al gemerkt dat het niet de eerste keer is dat ik refereer naar het fantastische tijdloze verhaal van The Wizard of Oz. Wel, omdat het verhaal van kleine Dorothy misschien ergens ook het mijne is : vastgeroest in een monochroom-gekleurde wereld en een diep verlangen om alles technicolor te ervaren. There's no place like home... zegt Dorothy in de slotact.... maar laat mij nu toch nog maar eventjes onderweg zijn.
vrijdag 3 april 2009
dag 22-28
Mijn excuses voor mijn afwezigheid tijdens de voorbije dagen... eem computer is nu eenmaal het laatste waar je aan denkt wanneer je in de Schotse Highlands zit...
Enkele dagen geleden ontwaak ik in Oban. Ik besluit verder te liften naar Fort William en vanuit Fort William verder naar the Isle of Skye. Liften gaat over ambitie en het verleggen van je eigen grenzen. Het is verslavend. Je arriveert ergens en je wil verder. De zon gaat langzaam onder. En toch wil je nog verder. Liften gaat over inschatting. En over het nemen van risico's. Liften gaat over geduld. Over zorgvuldig weten waar je naartoe gaat en niet meerijden met de eerste en de beste wagen die voor je stopt. Liften gaat vooral over volhouden en niet opgeven. En blijven glimlachen.
The Isle of Skye is als Napels zien : de grootste praal van Schotland. Schotten zeggen dat Skye de schotse parel bij uitstek is. En gelijk hebben ze. sneeuwwitte bergen toornen uit boven azuurblauwe meren. Ik overnacht in Portee en ik kijk die avond nog eens naar Desperado (de eerste VHS cassette die ik zie sinds een eeuwigheid). De Volgende dag lift ik terug naar Edinburgh. 6 auto's later zit ik terug in de schotse hoofdstad Ediburgh. Een koppel Family Guy adepten biedt me onderweg een slaapplaats aan in Newcastle. Ik bewaar hun telefoonnummer in mijn binnenzak...
Ik vertrek van Edinburgh naar Newcastle langs de A1. Ik krijg een lift van een Veerle Baetens look-a-like, twee Ierse klimmers, een amders geaarde kapper en dan lijk ik vast te zitten. Wanneer ik na mijn lunch terug naar mijn liftstek trek zie ik dat mijn plaats is ingepikt door twee andere lifters. Ze zamelen geld in voor een goed doel. Fuck charity. Dat was mijn plaats. Een uur later keer zijn ze weg en sta ik daar opnieuw. Ik laat het hoofd een beetje hangen totdat..
... een jaguar stopt. Net wanneer ik plande op te geven en een bus te nemen. een poepchique jaguar met twee rijke CEO's in. Ze nemen me mee tot in Newcastle center. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Ik verblijf in een fijn huis in de Newcastlese suburbs. Ik overnacht bij Robert, een 22-jarige avonturier die nu zijn uren slijt met een stom baantje om daarna naar Korea te trekken om les te geven. De komende dagen rust ik uit. New Castle is een langgerekte Pub Crawl. Robert vertelt me over de mogelijkheid van het liften naar Zuid-Amerika. Ik raak geintrigeerd. Na ijsland lift ik van Duitsland naar Portugal. Van Portugal naar Marokko. Van Marokko naar Peru. Enfin ; we zien wel hoe de kaarten liggen tegen dan.
Clip van de dag. Vandaag geen lied van de dag, maar een clip van de dag : de trailer van Spike Jonzes nieuste film Where the Wild things are. Een van mijn favoriete kinderboeken krijgt een filmjasje aangemeten. Tailor made by Spike Jonze. Most. Beautiful. Trailer. Ever.
http://www.youtube.com/watch?v=4lyzMQr70N4
Enkele dagen geleden ontwaak ik in Oban. Ik besluit verder te liften naar Fort William en vanuit Fort William verder naar the Isle of Skye. Liften gaat over ambitie en het verleggen van je eigen grenzen. Het is verslavend. Je arriveert ergens en je wil verder. De zon gaat langzaam onder. En toch wil je nog verder. Liften gaat over inschatting. En over het nemen van risico's. Liften gaat over geduld. Over zorgvuldig weten waar je naartoe gaat en niet meerijden met de eerste en de beste wagen die voor je stopt. Liften gaat vooral over volhouden en niet opgeven. En blijven glimlachen.
The Isle of Skye is als Napels zien : de grootste praal van Schotland. Schotten zeggen dat Skye de schotse parel bij uitstek is. En gelijk hebben ze. sneeuwwitte bergen toornen uit boven azuurblauwe meren. Ik overnacht in Portee en ik kijk die avond nog eens naar Desperado (de eerste VHS cassette die ik zie sinds een eeuwigheid). De Volgende dag lift ik terug naar Edinburgh. 6 auto's later zit ik terug in de schotse hoofdstad Ediburgh. Een koppel Family Guy adepten biedt me onderweg een slaapplaats aan in Newcastle. Ik bewaar hun telefoonnummer in mijn binnenzak...
Ik vertrek van Edinburgh naar Newcastle langs de A1. Ik krijg een lift van een Veerle Baetens look-a-like, twee Ierse klimmers, een amders geaarde kapper en dan lijk ik vast te zitten. Wanneer ik na mijn lunch terug naar mijn liftstek trek zie ik dat mijn plaats is ingepikt door twee andere lifters. Ze zamelen geld in voor een goed doel. Fuck charity. Dat was mijn plaats. Een uur later keer zijn ze weg en sta ik daar opnieuw. Ik laat het hoofd een beetje hangen totdat..
... een jaguar stopt. Net wanneer ik plande op te geven en een bus te nemen. een poepchique jaguar met twee rijke CEO's in. Ze nemen me mee tot in Newcastle center. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Ik verblijf in een fijn huis in de Newcastlese suburbs. Ik overnacht bij Robert, een 22-jarige avonturier die nu zijn uren slijt met een stom baantje om daarna naar Korea te trekken om les te geven. De komende dagen rust ik uit. New Castle is een langgerekte Pub Crawl. Robert vertelt me over de mogelijkheid van het liften naar Zuid-Amerika. Ik raak geintrigeerd. Na ijsland lift ik van Duitsland naar Portugal. Van Portugal naar Marokko. Van Marokko naar Peru. Enfin ; we zien wel hoe de kaarten liggen tegen dan.
Clip van de dag. Vandaag geen lied van de dag, maar een clip van de dag : de trailer van Spike Jonzes nieuste film Where the Wild things are. Een van mijn favoriete kinderboeken krijgt een filmjasje aangemeten. Tailor made by Spike Jonze. Most. Beautiful. Trailer. Ever.
http://www.youtube.com/watch?v=4lyzMQr70N4
zondag 29 maart 2009
Dag 19-20
Ik zag Venetie. Ik zag New York. Parijs. Stockholm. Londen. Amsterdam. Maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik Edinburgh de meest interessante stad vind die ik tot dusver gezien heb. Na het trieste decor van Glasgow was het aangenaam om verder te trekken naar de Schotse metropool bij uitstek. Gelegen tussen de oceaan aan de ene zijde en het Schotse gebergte aan de andere biedt Edinburgh genoeg bezienswaardigheden, entertainment en folklore om een week mee te vullen. Neen, u bent nog steeds mijn blog aan het lezen en niet een of andere goedkope toeristenbrochure. Ik zeg u gewoon dat Edinburgh een niet te versmaden parel is...
Vandaag voel ik me voor het eerst toerist. Ik spreek af met Adam, een van de australiers, en we sluiten aan bij een gratis stadstour. Een net iets te extatische gids neemt ons mee langs the Royal Mile, the edinburgh Castle , George Herriotsm (de school waar JK Rowling haar inspiratie haalde voor Hogwarts), het legendarische graf van Bobby Friars. Hij vertelt ons het verhaal van Maggie Dickinson en een verhaal over de meest notoire grafrovers in Edinburgh. Ik ruik potentieel voor een scenario. Opnieuw.
Des avond trek ik naar een nieuwe jeugdherberg (de vorige beviel me niet, ondanks de knappe serveerster/Filmstudente die mij er bediende) en ik kom terrecht in een bruisende keet. Ik ontmoet de Amerikaanse Kristin en we babbelen over koetjes en kalfjes. Over schrijfster Zadie Smith. Over Matt Damon. Over op reis gaan. Over vanalles...
De volgende dag kuier ik in mijn uppie rond, weinig vermeldenswaardig. Ik besef dat ik vandaag 3 weken onderweg ben en dat ik verdomd veel gezien heb. Verdomd veel mensen ontmoet heb. Verdomd veel Guinness gedronken heb. Verdomd veel buitenlands schoon het hof heb gemaakt. Ik heb enorm veel genoten en geleerd. Over mensen en over mezelf. Ik Ik ben blij dat ik onderweg ben.
29/3. Back on the road. Ik besluit tot in the Highlands te liften. 5 auto's en 4 uur later zit ik in schotse parel aan de kust Oban. Ik reed langs het prachtige Loch Lomond en langs het prachtige gebergte. 3 19-jarigen pikken me op en scheuren met een snelheid van 150 over de weg. Ik vrees even dat ik er geweest ben maar wanneer ik in Oban ben en het mooie kustdorpje aanschou besef ik meer dan ooit tervoren dat ik leef.
Lied van de dag. Ik zag Londen, Manchester, Liverpool. Belfast, Noord Ierland. Galway. Cork. De ring van kerry. Dublin. Glasgow. Edinburgh. Oban. Morgen zie ik Fort William. Daarna The Isle of Sky. Daarna Ijsland. Daarna Europa. Daarna Zuid-Amerika. Daarna Mars. Om het in de woorden van Nick Cave uit te drukken... Bring it on...
http://www.youtube.com/watch?v=elaHaLl8T1k
Ohrwurm van de dag ('Ohrwurm' blijft mijn favoriete woord uit de Duitse taal) : het schijtirritante Poker Face van Lady GaGa. Maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd...
http://www.youtube.com/watch?v=c1R92tEYePE
Vandaag voel ik me voor het eerst toerist. Ik spreek af met Adam, een van de australiers, en we sluiten aan bij een gratis stadstour. Een net iets te extatische gids neemt ons mee langs the Royal Mile, the edinburgh Castle , George Herriotsm (de school waar JK Rowling haar inspiratie haalde voor Hogwarts), het legendarische graf van Bobby Friars. Hij vertelt ons het verhaal van Maggie Dickinson en een verhaal over de meest notoire grafrovers in Edinburgh. Ik ruik potentieel voor een scenario. Opnieuw.
Des avond trek ik naar een nieuwe jeugdherberg (de vorige beviel me niet, ondanks de knappe serveerster/Filmstudente die mij er bediende) en ik kom terrecht in een bruisende keet. Ik ontmoet de Amerikaanse Kristin en we babbelen over koetjes en kalfjes. Over schrijfster Zadie Smith. Over Matt Damon. Over op reis gaan. Over vanalles...
De volgende dag kuier ik in mijn uppie rond, weinig vermeldenswaardig. Ik besef dat ik vandaag 3 weken onderweg ben en dat ik verdomd veel gezien heb. Verdomd veel mensen ontmoet heb. Verdomd veel Guinness gedronken heb. Verdomd veel buitenlands schoon het hof heb gemaakt. Ik heb enorm veel genoten en geleerd. Over mensen en over mezelf. Ik Ik ben blij dat ik onderweg ben.
29/3. Back on the road. Ik besluit tot in the Highlands te liften. 5 auto's en 4 uur later zit ik in schotse parel aan de kust Oban. Ik reed langs het prachtige Loch Lomond en langs het prachtige gebergte. 3 19-jarigen pikken me op en scheuren met een snelheid van 150 over de weg. Ik vrees even dat ik er geweest ben maar wanneer ik in Oban ben en het mooie kustdorpje aanschou besef ik meer dan ooit tervoren dat ik leef.
Lied van de dag. Ik zag Londen, Manchester, Liverpool. Belfast, Noord Ierland. Galway. Cork. De ring van kerry. Dublin. Glasgow. Edinburgh. Oban. Morgen zie ik Fort William. Daarna The Isle of Sky. Daarna Ijsland. Daarna Europa. Daarna Zuid-Amerika. Daarna Mars. Om het in de woorden van Nick Cave uit te drukken... Bring it on...
http://www.youtube.com/watch?v=elaHaLl8T1k
Ohrwurm van de dag ('Ohrwurm' blijft mijn favoriete woord uit de Duitse taal) : het schijtirritante Poker Face van Lady GaGa. Maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd...
http://www.youtube.com/watch?v=c1R92tEYePE
donderdag 26 maart 2009
dag 16-17
Geen idee of het waar is, maar het in elk geval een verhaal dat het vertellen waard is : Tijdens de opnames van The Wizard of Oz verbleven de acteurs die de Munchkins vertolkten (de kleine dwergen in Oz) in een hotel dat gescheiden was van het hotel van de andere acteurs. De geruchten bestaan dat de dwergen het graag nogal bont maakten en dat ze zich elke nacht lieten gaan in wilde bachanalen, orgieen en drugtrips. Een van de dwergacteurs zou zelfmoord gepleegd hebben en de legende zegt dat je ergens in een scene de shaduw van zijn opgehangen lichaampje ziet.Schrijver Irvine Welsh (Trainspotting) liet zich door deze anekdote inspireren en distilleerde het verhaal tot een hillarisch toneelstuk: Babylon Heights. Ik lees het in een ruk uit. Na twee tumultueuze weken besluit ik het nu even rustig aan te doen. Ik lees op mijn gemak Factotum van Charles Bukowski. Ik blader nog even in Kerouac. Ik lees. Ik kijk rond. Ik rust uit.
Glasgow is nu eenmaal niet echt een stad die over een hele resem bezienswaardigheden beschikt. Ik zwerf een beetje rond en trap lol met de Australiers (zie vorige blog). Ik doe een cinemaatje en ik denk na. Die nacht slaap ik bij een nieuwe host, een 40-jarige tekenaar wiens bekendste wapenfeit The Devil Cat is. Die avond ga ik op stap met de australiers en we zijn een beetje teleurgesteld in de Nightscene in Glasgow. De meeste bars zijn nagenoeg leeg en durven nog een entree vragen. We vinden uiteindelijk een gratis cafe en het begint allemaal bij 3 Amerikaanese meisjes. Ik vraag of de drie lege stoelen aan hun tafel bezet zijn...
fast forward. 34 uur later. Ik ontwaak naast een halfnaakte Emma. Ze is afkomstig uit Wisconsin en ze heeft haar arm rond mijn lende geklemd. Hunter S. Thompson (de auteur van Fear and loathing in Las Vegas) leerde me dat onderweg zijn gepaard gaat net het botvieren van hedonistische lusten. Waarom zou ik er me schuldig over moeten voelen. Ik was daar, zij was ginder. Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien.
Liften is mijn principe, mijn levensstijl..maar aangezien de bussen naar Edinburgh maar 1 £ kosten besluit ik de bus te nemen. Ik heb anderhalf uur geslapen. Ik ben doodmoe en ik vind Edinburgh nu al stukken fascinerender dan de andere steden die ik op m'n trip gezien heb. Gaap. Ik denk dat ik maar eens ga slapen.
Wat brengt morgen: Zal Sven zijn weg verder zetten en is hij de sluwe schobbejakken weer te snel af. Zal hij met de hulp van professor Gobelijn een goedkope manier vinden om naar de schotse Highlands te trekken. U leest het binnen enkele dagen in weer een nieuw avontuur van Sven de dappere avonturier.
Glasgow is nu eenmaal niet echt een stad die over een hele resem bezienswaardigheden beschikt. Ik zwerf een beetje rond en trap lol met de Australiers (zie vorige blog). Ik doe een cinemaatje en ik denk na. Die nacht slaap ik bij een nieuwe host, een 40-jarige tekenaar wiens bekendste wapenfeit The Devil Cat is. Die avond ga ik op stap met de australiers en we zijn een beetje teleurgesteld in de Nightscene in Glasgow. De meeste bars zijn nagenoeg leeg en durven nog een entree vragen. We vinden uiteindelijk een gratis cafe en het begint allemaal bij 3 Amerikaanese meisjes. Ik vraag of de drie lege stoelen aan hun tafel bezet zijn...
fast forward. 34 uur later. Ik ontwaak naast een halfnaakte Emma. Ze is afkomstig uit Wisconsin en ze heeft haar arm rond mijn lende geklemd. Hunter S. Thompson (de auteur van Fear and loathing in Las Vegas) leerde me dat onderweg zijn gepaard gaat net het botvieren van hedonistische lusten. Waarom zou ik er me schuldig over moeten voelen. Ik was daar, zij was ginder. Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien.
Liften is mijn principe, mijn levensstijl..maar aangezien de bussen naar Edinburgh maar 1 £ kosten besluit ik de bus te nemen. Ik heb anderhalf uur geslapen. Ik ben doodmoe en ik vind Edinburgh nu al stukken fascinerender dan de andere steden die ik op m'n trip gezien heb. Gaap. Ik denk dat ik maar eens ga slapen.
Wat brengt morgen: Zal Sven zijn weg verder zetten en is hij de sluwe schobbejakken weer te snel af. Zal hij met de hulp van professor Gobelijn een goedkope manier vinden om naar de schotse Highlands te trekken. U leest het binnen enkele dagen in weer een nieuw avontuur van Sven de dappere avonturier.
dinsdag 24 maart 2009
Dag 15-16
Een van m’n favoriete openingsscenes uit de recente filmgeschiedenis blijft die van PT anderson’s fantastiscxhe magnum opus Magnolia : een suicidale tiener springt vanuit de bovenste verdieping van zijn appartement. Hij zou gered zijn door het veiligheidsnet dat die ochtend geplaatst werd door enkele ramenlappers. Dit is echter buiten de wil gerekend van een ruziemakend koppel enkele verdiepingen lager. Zij vuurt een kogel af. De kogel mist doel en vliegt door het raam. Het koppel zijn de ouders van de tiener. De kogel raakt de vallende tiener en wordt hem fatal. Wat eem mislukte zelfmoord was wordt plotsklaps een geslaagde moord.
Vanwaar deze prelude…? Om aan te tonen dat toeval een onbegrijpelijk en onvatbaar fenomeen is. Toevalligheden zijn de grootste deugden in dit leven. Een onverwachte kwinkslag in je geplande route houdt het spannend en interessant. Zo schreef ik enkele dagen geleden het volgende over enkele Finse meiden die ik tegen kwam in een pub in Belfast :
Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
Fast Forward. Ik loop langs de straten van Cork en ik hoor m’n naam. Het is Katja, de Finse schone met wie ik een week geleden een pint Guinness geklonken heb. Tussen deze rencontre zitten 8 dagen en 600 km. Case of coincidence # 1.
We nemen Katja mee naar de bar ‘An Brac’ (gaelic voor ‘schoen’) omdat ik er heb afgesproken met Monica, de poolse serveerster die ik enkele dagen geleden het hof gemaat heb (zie vorige blog). Monika komt binnen gewaaid in een helrood kleedje. Katja had al eerder met Monica gebabbeld. In datzelfde restaurant had zij blijkbaar haar avondmaal genuttigd. Case of coincidence # 2.
Shane en ik maakten 2 dagen geleden al eerder een stop in Cork. We overnachtten bij Seamus, een verwarde twintiger, die ons binnen liet in zijn rommelig appartament. Ik kijk even rond in de pub en ik kom Seamus opnieuw tegen. Case of coincidence # 3.
Monika ziet er schitterend uit. Ze trakteert me op een Guinness en we vertellen honderduit over interesses en idealen. Zij wil actrice worden, maar wil eerst misschien rechten studeren. We klinken het glas en ik vertel haar m’n reisverhalen. Ze excuseert zich en doet buiten een telefoontje. Ze neemt ontslag in het Mexicaans restaurant. Hebben mijn avontuurlijke verhalen eindelijk voor de klik gezorgd die al even sluimerend was ? Ze is opgelucht over haar beslissing en ze kust me (of kus ik haar? Whatever) Ik ben 21, zij is 27. Maar als er een ding is dat ik tijdens deze reis geleerd heb is het het feit dat leeftijd slechts een nummer is, een formaliteit die het drinken van alcohol toelaat. Of het halen van een rijbewijs. Leeftijd is overschat.
Shane en ik trekken nog een laatste maal de natuur in. We rijden langs de watervallen van Killarney en langs de ring van Kerry. We slaan een balletje op een prachtig golfterrein. De eigenaar van de golfclub geeft ons enkele clubs en ballen gratis in bruikleen en geeft ons thee van het huis. Niemand weerstaat aan onze avontuurlijke inborst.
Een dag later voel ik me miserable. Onze wegen zijn gesplitst en ik ontwaak in een louche hostel in Dublin. Oost-europese vijftigers kijken elkaar gemeen aan. Ik ontwaak en m’n laptop is weg. Ik voel me bijna depressief. Als een drugsverslaafde die na een rush ineens ontwaakt en zich verschrikkelijk alleen en onbegrepen voelt. Ik lift/bus/vlieg naar Glasgow en voor het eerst heb ik last van heimwee. Misschien ga ik beter terug even thuis uitblazen alvorens ik Ijsland en de rest van Europa doe. Totdat…
Case of coincidence # 4 : Ik passeer langs een supermarkt en ik herken een jongeman met dreadlocks. Ik spreek hem aan en ik zeg dat ik hem ergens van ken. Hij herkent me ook, maar kan me niet thuisbrengen. Dan brand de lamp. Ik kwam hem tegen bij vrienden van Thobias, onze couchsurf host in Belfast. Ik kwam hen tegen dezelfde dag als die dag dat ik de Finse meiden leerde kennen. Afstand tussen toen en nu : 10 dagen en 400 km.
Hij neemt me mee naar de jeugdherberg en ik heb een fantastische avond met een groep Australiers. Ik ben opgeladen en heb er terug zin in. Ik slaap die nacht in een gezellig appartament van linkse experimentele studenten.
En dat beste vrienden is waarom ik op reis ga : om me te laten overwaaien door kleine verassingen uit onverwachte hoek. De wijze filosoof Roland Barthes (of was het Mickey Mouse) zei ooit “it’s a small world after all”. Hij heeft gelijk.
Onthou: een reiziger wijkt nooit van zijn pad af. Zelfs niet als het even tegen zit. “But why think about misery when all the golden land’s ahead of you and all kinds of unforeseen events wait lurking to surprise you and make you glad you’re alive to see” Aldus Kerouac.
Lied van de dag : ik lig in een bed in Dublin en ik kan de slaap niet vatten. Ik luister naar Leonard Cohen en ik versta en begrijp elk woord dat hij zegt.
http://www.youtube.com/watch?v=yCwlugyMLbw
Vanwaar deze prelude…? Om aan te tonen dat toeval een onbegrijpelijk en onvatbaar fenomeen is. Toevalligheden zijn de grootste deugden in dit leven. Een onverwachte kwinkslag in je geplande route houdt het spannend en interessant. Zo schreef ik enkele dagen geleden het volgende over enkele Finse meiden die ik tegen kwam in een pub in Belfast :
Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
Fast Forward. Ik loop langs de straten van Cork en ik hoor m’n naam. Het is Katja, de Finse schone met wie ik een week geleden een pint Guinness geklonken heb. Tussen deze rencontre zitten 8 dagen en 600 km. Case of coincidence # 1.
We nemen Katja mee naar de bar ‘An Brac’ (gaelic voor ‘schoen’) omdat ik er heb afgesproken met Monica, de poolse serveerster die ik enkele dagen geleden het hof gemaat heb (zie vorige blog). Monika komt binnen gewaaid in een helrood kleedje. Katja had al eerder met Monica gebabbeld. In datzelfde restaurant had zij blijkbaar haar avondmaal genuttigd. Case of coincidence # 2.
Shane en ik maakten 2 dagen geleden al eerder een stop in Cork. We overnachtten bij Seamus, een verwarde twintiger, die ons binnen liet in zijn rommelig appartament. Ik kijk even rond in de pub en ik kom Seamus opnieuw tegen. Case of coincidence # 3.
Monika ziet er schitterend uit. Ze trakteert me op een Guinness en we vertellen honderduit over interesses en idealen. Zij wil actrice worden, maar wil eerst misschien rechten studeren. We klinken het glas en ik vertel haar m’n reisverhalen. Ze excuseert zich en doet buiten een telefoontje. Ze neemt ontslag in het Mexicaans restaurant. Hebben mijn avontuurlijke verhalen eindelijk voor de klik gezorgd die al even sluimerend was ? Ze is opgelucht over haar beslissing en ze kust me (of kus ik haar? Whatever) Ik ben 21, zij is 27. Maar als er een ding is dat ik tijdens deze reis geleerd heb is het het feit dat leeftijd slechts een nummer is, een formaliteit die het drinken van alcohol toelaat. Of het halen van een rijbewijs. Leeftijd is overschat.
Shane en ik trekken nog een laatste maal de natuur in. We rijden langs de watervallen van Killarney en langs de ring van Kerry. We slaan een balletje op een prachtig golfterrein. De eigenaar van de golfclub geeft ons enkele clubs en ballen gratis in bruikleen en geeft ons thee van het huis. Niemand weerstaat aan onze avontuurlijke inborst.
Een dag later voel ik me miserable. Onze wegen zijn gesplitst en ik ontwaak in een louche hostel in Dublin. Oost-europese vijftigers kijken elkaar gemeen aan. Ik ontwaak en m’n laptop is weg. Ik voel me bijna depressief. Als een drugsverslaafde die na een rush ineens ontwaakt en zich verschrikkelijk alleen en onbegrepen voelt. Ik lift/bus/vlieg naar Glasgow en voor het eerst heb ik last van heimwee. Misschien ga ik beter terug even thuis uitblazen alvorens ik Ijsland en de rest van Europa doe. Totdat…
Case of coincidence # 4 : Ik passeer langs een supermarkt en ik herken een jongeman met dreadlocks. Ik spreek hem aan en ik zeg dat ik hem ergens van ken. Hij herkent me ook, maar kan me niet thuisbrengen. Dan brand de lamp. Ik kwam hem tegen bij vrienden van Thobias, onze couchsurf host in Belfast. Ik kwam hen tegen dezelfde dag als die dag dat ik de Finse meiden leerde kennen. Afstand tussen toen en nu : 10 dagen en 400 km.
Hij neemt me mee naar de jeugdherberg en ik heb een fantastische avond met een groep Australiers. Ik ben opgeladen en heb er terug zin in. Ik slaap die nacht in een gezellig appartament van linkse experimentele studenten.
En dat beste vrienden is waarom ik op reis ga : om me te laten overwaaien door kleine verassingen uit onverwachte hoek. De wijze filosoof Roland Barthes (of was het Mickey Mouse) zei ooit “it’s a small world after all”. Hij heeft gelijk.
Onthou: een reiziger wijkt nooit van zijn pad af. Zelfs niet als het even tegen zit. “But why think about misery when all the golden land’s ahead of you and all kinds of unforeseen events wait lurking to surprise you and make you glad you’re alive to see” Aldus Kerouac.
Lied van de dag : ik lig in een bed in Dublin en ik kan de slaap niet vatten. Ik luister naar Leonard Cohen en ik versta en begrijp elk woord dat hij zegt.
http://www.youtube.com/watch?v=yCwlugyMLbw
zondag 22 maart 2009
Dag 13-14
Een blog schrijven is niet eenvoudig in die zin dat het vaak onmogelijk is om al die impressies die op je af stuiven te vatten in woorden, zinnen en alinea's. Wat met de onbeschrijfelijke schoonheid van de Ierse natuur. Wat met de kicks en thrills die je ondergaat wanneer je een duik neemt in een fris meer of gewoon geniet van de gastvrijheid van een je gastheer. dagen gaan pijlsnel voorbij en ik heb amper tijd om een blog te schrijven. Vaak denk ik : "wow, hier moet ik over schrijven" maar uiteindelijk glipt de tijd uit m,n handen. Vandaag post ik dus twee blogs. (Dag 10-11-12)
Liften is een kunst. Het is niet zomaar iets dat iedereen kan doen. Het komt allemaal neer op tacktiek en strategie. Het is ook niet zomaar een kunst ; het is ook een filosofie. Een lifter kan even goed de bus nemen, maar het is het onderweg zijn met een plakkaatje met daarop de bestemming dat hem een kick bezorgt. Het wachten is vaak hard, maar wanneer je opgepikt wordt flakkert de hoop terug op. Akkoord, liften is geen duosprong of zwemmen tussen witte haaien in de oceaan, maar voor mij is liften de ultieme metafoor voor het opzoeken van de vrijheid ; het loslaten van alles. het vertrekken en het aankomen. Liften is reizen en reizen is liften. Van nu af aan.
Vandaag ben ik terug on the road. Shane besluit mee te liften van Galway naar Cork. We raken gemakkelijk tot in Limwerick, maar eenmaal daar raken we moeilijk weg. Jongeren stoppen op vervolgens bij wijze van grap terug weg te rijden. Ierse humor, I guess. Uiteindelijk hebben we prijs en wanneer ik in de jonge man zijn wagen stap besef ik waarom ik lift. Waarom ik op reis ben. Zijn naam is Gar, hij is 28 en voltooit zijn PhD in filmstudies. Hij vertelt honderduit over adaptaties van stripverhalen en over hoe Southland Tales van Richard Kelly een van de meesterwerken is van de 21ste eeuw. Tot dusver heb ik nog niet de moeite gedaan om de DVD in de DVD-speler te stoppen vanwege de barslechte kritieken, maar op dit moment kan ik haast niet wachten om hem te bekijken. Gar is een filmfan en geen filmnerd. Hij onderbouwt zijn ideeen over The Hulk en Fantastic Four met filosofische en wetenschappelijke boutades. Gar helpt me op weg. Niet alleen letterlijk van Limerick naar Cork, maar ook figuurlijk. Ik heb misschien een idee wat ik ga aanvangen met de alsnog onbekende leegte die na deze trip volgt.
Die avond trakteren we onszelf op Mexicaans. Ik raak aan de babbel met de serveerster, een Poolse jongedame (een Poolse deerne in een Mexicaans restaurant in het Ierse Cork. Volgt u nog?) Wanneer we de rekening vragen zegt ze dat de drankjes van het huis zijn. Ik reken af en ik zeg dat ik ze 'kinda cute' vind. Ik schraap m'n zelfzekerheid bij elkaar en vraag haar telefoonnummer. Ze zil dolgraag met mij iets gaan drinken. Thuis zou ik het niet gedurfd hebben.
Fast Forward. Voor me staat een naakte man. Shane is naakt. Ik ook. Alvorens u denkt dat een rogie 1 van de opportuniteiten is die ik opzoek tijdens deze trip, sta mij toe even te recapituleren : Die namiddag trekken Shane en ik langs verschillende boerderijen. Shane heeft een werkvisum voor een jaar en wil dolgraag op een boerderij werken. We overnachten die avond bij superman. Wist u dat Superman ergens tussen Cork en Killarney woont? Overdag is hij een onderwijsinspecteur. Strak in het pak. Stijf brilletje. s'avonds zet hij z'n nerdy brilletje af en trekt ie z'n superheldenkostuum aan : een wollen trui, een werkbroek en rubberen laarzen. Hij heeft een geitenboerderij. Die ochtend zijn er 3 nieuwe geitjes geboren. We helpen hem mee met het hokken van de geiten. Wanneer we gedaan hebben is het 23u. Sean (zo noemt onze gastheer) nodigt ons uit voor een sauna. Buiten koelen we even af. Het Ierse gebergte toornt boven ons uit en ik sta in mijn blote tussen geitenkeutels. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag : nog 1 Iers nummertje om het af te leren: na 5002 luistersessies zijn we de Ierse deuntjes spuugzat. Dus nog 1 keer: Molly Malone. En daarna is het gedaan.
http://www.youtube.com/watch?v=diUkiTs1gxM
Liften is een kunst. Het is niet zomaar iets dat iedereen kan doen. Het komt allemaal neer op tacktiek en strategie. Het is ook niet zomaar een kunst ; het is ook een filosofie. Een lifter kan even goed de bus nemen, maar het is het onderweg zijn met een plakkaatje met daarop de bestemming dat hem een kick bezorgt. Het wachten is vaak hard, maar wanneer je opgepikt wordt flakkert de hoop terug op. Akkoord, liften is geen duosprong of zwemmen tussen witte haaien in de oceaan, maar voor mij is liften de ultieme metafoor voor het opzoeken van de vrijheid ; het loslaten van alles. het vertrekken en het aankomen. Liften is reizen en reizen is liften. Van nu af aan.
Vandaag ben ik terug on the road. Shane besluit mee te liften van Galway naar Cork. We raken gemakkelijk tot in Limwerick, maar eenmaal daar raken we moeilijk weg. Jongeren stoppen op vervolgens bij wijze van grap terug weg te rijden. Ierse humor, I guess. Uiteindelijk hebben we prijs en wanneer ik in de jonge man zijn wagen stap besef ik waarom ik lift. Waarom ik op reis ben. Zijn naam is Gar, hij is 28 en voltooit zijn PhD in filmstudies. Hij vertelt honderduit over adaptaties van stripverhalen en over hoe Southland Tales van Richard Kelly een van de meesterwerken is van de 21ste eeuw. Tot dusver heb ik nog niet de moeite gedaan om de DVD in de DVD-speler te stoppen vanwege de barslechte kritieken, maar op dit moment kan ik haast niet wachten om hem te bekijken. Gar is een filmfan en geen filmnerd. Hij onderbouwt zijn ideeen over The Hulk en Fantastic Four met filosofische en wetenschappelijke boutades. Gar helpt me op weg. Niet alleen letterlijk van Limerick naar Cork, maar ook figuurlijk. Ik heb misschien een idee wat ik ga aanvangen met de alsnog onbekende leegte die na deze trip volgt.
Die avond trakteren we onszelf op Mexicaans. Ik raak aan de babbel met de serveerster, een Poolse jongedame (een Poolse deerne in een Mexicaans restaurant in het Ierse Cork. Volgt u nog?) Wanneer we de rekening vragen zegt ze dat de drankjes van het huis zijn. Ik reken af en ik zeg dat ik ze 'kinda cute' vind. Ik schraap m'n zelfzekerheid bij elkaar en vraag haar telefoonnummer. Ze zil dolgraag met mij iets gaan drinken. Thuis zou ik het niet gedurfd hebben.
Fast Forward. Voor me staat een naakte man. Shane is naakt. Ik ook. Alvorens u denkt dat een rogie 1 van de opportuniteiten is die ik opzoek tijdens deze trip, sta mij toe even te recapituleren : Die namiddag trekken Shane en ik langs verschillende boerderijen. Shane heeft een werkvisum voor een jaar en wil dolgraag op een boerderij werken. We overnachten die avond bij superman. Wist u dat Superman ergens tussen Cork en Killarney woont? Overdag is hij een onderwijsinspecteur. Strak in het pak. Stijf brilletje. s'avonds zet hij z'n nerdy brilletje af en trekt ie z'n superheldenkostuum aan : een wollen trui, een werkbroek en rubberen laarzen. Hij heeft een geitenboerderij. Die ochtend zijn er 3 nieuwe geitjes geboren. We helpen hem mee met het hokken van de geiten. Wanneer we gedaan hebben is het 23u. Sean (zo noemt onze gastheer) nodigt ons uit voor een sauna. Buiten koelen we even af. Het Ierse gebergte toornt boven ons uit en ik sta in mijn blote tussen geitenkeutels. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag : nog 1 Iers nummertje om het af te leren: na 5002 luistersessies zijn we de Ierse deuntjes spuugzat. Dus nog 1 keer: Molly Malone. En daarna is het gedaan.
http://www.youtube.com/watch?v=diUkiTs1gxM
Dag 10-11-12
De tred die ik aanhou heeft iets weg van datgene wat het midden houdt tussen dnansen, huppelen en wandelen. Ik flaneer uj T-shirt langs de straten van Galway, een klein kuststadje in Noord Ierland. De zon is de goeie ouwe St. Patrick gunstig. Ik heb zin om te dansen, zingen, lopen, springen, kussen. Maar ik heb vooral zin om weer op pad te gaan.
Twee dagen geleden ontwaak ik in een Bed & Breakfat in het charmante kustdorpje Ballycastle in het opperste Noorden. We consumeren een uitgebreid Iers ontbijt. "Het verschil met het typische Engelse ontbijt is het feit dat bij het Engelse ontbijt het spiegelei niet ondersteboven gedraaid is" aldus Marion, onze 77-jarige waard. Die voormiddag trekken we naar enkele bezienswaardigheden zoals de Giant's Causeway , de Carrick-a-Rede Rope bridge en de Bushmills Whisky distillery, alwaar we aanschuiven voor een stevige portie Irish Stew. Een sttevige bodem Whisky ontbreekt uiteraard niet. We treken verder richting Zuid-West en arriveren die avond in Sligo, de streek van ierlands meest vermaarde poeet WB Yeats. Onze host voor die avond is de Franse erasmusstudent Samir (Tu peux m'appeler Sam). Hij wacht ons op en algauw volgen we hem naar een frans Erasmus-feestje. Uiteindelijk slapen we niet bij Samir, maar bij ene uiterst charmant Frans koppeltje dat enkele meters verder woont.
17 maart> St. Patricks day. Ierland maakt zich klaar. Die ochtend trekken we verder naar Galway om de goeie St. Patrick te feteren. We banen ons een weg langs het prachtige gebergte en de meren van Connemara. Onze huurauto moet om 4 uur binnen. het is 2u en we hebben nog een uur voor de boeg. We parkeren onze auto langs de weg, kraken een fles Whisky en nemen een frisse duik in de meren van Connemara. Naakt. Geen kat op de weg. Gewoon wij. Des nuages noirs qui viennent du Nord, colorent la terre, les lacs, les rivières. C'est le decor du Connemara. Yes, indeed.
Onze host voor die avond is Jimmy, eem 50-jarige cirkusartiest. Hij heeft die avond nog 5 andere Duitse meiden te gast. Shane en ik trekken de stad in om de sfeer op te snuiven. Galway toont zich als een uiterst charmant stadje. We trekken naar de Quais, een van de meest vermaarde kroegen die de stad rijk is. We zien hoe twee deernes en een jongeman zich uitleven in een Ierse dans (ooit wil ik ook lessen nemen). We slaan een aantal Guinessen achterover en trekken terug naar Jimmy,s flatm alwaar we die avond zullen aanschuiven voor het avondeten.
Wanneer het eten verteerd is trekt het jonge gezelschap de stad in. We belanden opnieuz in de Quais, maar tot onze grote onsteltenis moeten we vaststellen dat de Ierse muziek vervangen is door fletse ninetees muziek. We slaken een zucht, maar uiteindelijk maken we er toch een zeer amusante avond van. Eenmaal de Duitse meiden terug naar Jimmy's flat trekken deemstert het plezier een beetje weg en verwordt wat voor de Ieren de meest amusante avond van het jaar moet worden tot een avond die je gerust kan vergelijken met een banale donderdagavond in Leuven. St. Patrick is een beetje een teleurstelling.
Wij slapen in Jimmy's cirkusschool die avond omdat hij te weinig plaats heeft door de Duitse artillerie. We slaan allebei nog een glaasje whisky achterover en recapituleren de laatste dagen want alles gaat verdomd snel vooruit : we ontmoeten mensen en vragen achter namen die we na 5 minuten toch al vergeten zijn. We vertellen voor de honderdste maal ons verhaal (misschien moet ik maar eens kaartjes gaan uitdelen met daarop "My name is Sven and I am an adventuring hitchhiker". Het hoeft niet te verbazen dat ik vervolgens als een blok in slaap val.
Oh ja. Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet. Ze heet Mareilla, ze is 22, Duits en studeert voor dierenarts. Ik knipper met m,n ogen en weg is ze. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag: hoe kan ik de dag die ik spendeer aan de wondermooie meren van Connemara voorbij laten gaan zonder het ultieme gelijknamige feestnummer. Als extra toemaatje 'Whisky in the Jar', een van de twintig nummers op de CD die ons al 400 km opvrolijkt.
http://www.youtube.com/watch?v=l11GyqVu_-o
http://www.youtube.com/watch?v=8eOIU9ekSMk
Twee dagen geleden ontwaak ik in een Bed & Breakfat in het charmante kustdorpje Ballycastle in het opperste Noorden. We consumeren een uitgebreid Iers ontbijt. "Het verschil met het typische Engelse ontbijt is het feit dat bij het Engelse ontbijt het spiegelei niet ondersteboven gedraaid is" aldus Marion, onze 77-jarige waard. Die voormiddag trekken we naar enkele bezienswaardigheden zoals de Giant's Causeway , de Carrick-a-Rede Rope bridge en de Bushmills Whisky distillery, alwaar we aanschuiven voor een stevige portie Irish Stew. Een sttevige bodem Whisky ontbreekt uiteraard niet. We treken verder richting Zuid-West en arriveren die avond in Sligo, de streek van ierlands meest vermaarde poeet WB Yeats. Onze host voor die avond is de Franse erasmusstudent Samir (Tu peux m'appeler Sam). Hij wacht ons op en algauw volgen we hem naar een frans Erasmus-feestje. Uiteindelijk slapen we niet bij Samir, maar bij ene uiterst charmant Frans koppeltje dat enkele meters verder woont.
17 maart> St. Patricks day. Ierland maakt zich klaar. Die ochtend trekken we verder naar Galway om de goeie St. Patrick te feteren. We banen ons een weg langs het prachtige gebergte en de meren van Connemara. Onze huurauto moet om 4 uur binnen. het is 2u en we hebben nog een uur voor de boeg. We parkeren onze auto langs de weg, kraken een fles Whisky en nemen een frisse duik in de meren van Connemara. Naakt. Geen kat op de weg. Gewoon wij. Des nuages noirs qui viennent du Nord, colorent la terre, les lacs, les rivières. C'est le decor du Connemara. Yes, indeed.
Onze host voor die avond is Jimmy, eem 50-jarige cirkusartiest. Hij heeft die avond nog 5 andere Duitse meiden te gast. Shane en ik trekken de stad in om de sfeer op te snuiven. Galway toont zich als een uiterst charmant stadje. We trekken naar de Quais, een van de meest vermaarde kroegen die de stad rijk is. We zien hoe twee deernes en een jongeman zich uitleven in een Ierse dans (ooit wil ik ook lessen nemen). We slaan een aantal Guinessen achterover en trekken terug naar Jimmy,s flatm alwaar we die avond zullen aanschuiven voor het avondeten.
Wanneer het eten verteerd is trekt het jonge gezelschap de stad in. We belanden opnieuz in de Quais, maar tot onze grote onsteltenis moeten we vaststellen dat de Ierse muziek vervangen is door fletse ninetees muziek. We slaken een zucht, maar uiteindelijk maken we er toch een zeer amusante avond van. Eenmaal de Duitse meiden terug naar Jimmy's flat trekken deemstert het plezier een beetje weg en verwordt wat voor de Ieren de meest amusante avond van het jaar moet worden tot een avond die je gerust kan vergelijken met een banale donderdagavond in Leuven. St. Patrick is een beetje een teleurstelling.
Wij slapen in Jimmy's cirkusschool die avond omdat hij te weinig plaats heeft door de Duitse artillerie. We slaan allebei nog een glaasje whisky achterover en recapituleren de laatste dagen want alles gaat verdomd snel vooruit : we ontmoeten mensen en vragen achter namen die we na 5 minuten toch al vergeten zijn. We vertellen voor de honderdste maal ons verhaal (misschien moet ik maar eens kaartjes gaan uitdelen met daarop "My name is Sven and I am an adventuring hitchhiker". Het hoeft niet te verbazen dat ik vervolgens als een blok in slaap val.
Oh ja. Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet. Ze heet Mareilla, ze is 22, Duits en studeert voor dierenarts. Ik knipper met m,n ogen en weg is ze. Zo gaat dat. Als je op reis bent.
Lied van de dag: hoe kan ik de dag die ik spendeer aan de wondermooie meren van Connemara voorbij laten gaan zonder het ultieme gelijknamige feestnummer. Als extra toemaatje 'Whisky in the Jar', een van de twintig nummers op de CD die ons al 400 km opvrolijkt.
http://www.youtube.com/watch?v=l11GyqVu_-o
http://www.youtube.com/watch?v=8eOIU9ekSMk
maandag 16 maart 2009
Dag 8 & 9
Een aantal dagen geleden zag ik op de boot tussen Liverpool
én Belfast een kort stukje van de film The Curious Case of Benjamin Button. Op zich niet echt een bijzondere film, maar één scène zal me altijd bijblijven. In pure Amélie Poulain stijl vertelt Brad Pitts personage over hoe zijn teerbeminde Daisy aangereden werd op de straten van Parijs. Wat als de taxichauffeur geen koffie ging drinken en 5 minuten eerder vertrok. Wat als daisy's schoenveters niet afbroken en ze ze niet moest vervangen. Zou er een drama vermeden kunnen worden? Wat alsje in een keten van oorzaken en gevolgen een schakeltje verandert? Dat is wat ik me afvraag. Wat als ik in plaats van 3 nachten in Liverpool te blijven, maar twee nachten bleef. Wat als ik nooit het lef had om Christine , de canadese liftster een mailtje te sturen. Wat als ik zoals ik origineel plande een stop zou maken op The Isle of Men. Honderdeneen andere keuzes zouden dit reisverhaal een totaal andere wending geven. Maar dit verhaal kent tot dusver één verloop en stopt voorlopig hier: Ik zit met mijn canadese reisgezel Shane te wachten in een Bed & Breakfast in het Ierse kustdorpje Bellycastle op het heerlijke ontbijt van de 75-jarige waard Marian.
Mijn verblijf in Belfast was fantastisch. De locals hebben niet echt een hoge pet op van hun stad en dat is niet zonder reden: Belfast is geen stad zoals Parijs of Londen die uitpakt met toeristische bezienswaardigheden, maar eerder een stad die een interessant verleden met zich meesleurt. Met andere woorden, een stad die je beter bekijkt door de ogen van een insider, een local die op gedetailleerde wijze de geschiedenis van de troubles in hun stad kan navertellen. De local in kwestie is Thobias, een zelfverklaarde couchsurf-verslaafde die mij last-minute binnen liet in zijn appartament. Die nacht slaap ik in een woonkamer tussen een Australiër, twee canadese meiden en een meisje uit Hongkong. De woonkamer is overvol, maar het is een unieke ervaring. Enkele uren daarvoor raken Shane en ik aan de babbel met 3 finse meiden in een typische Ierse kroeg. Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
De volgende dag trekken we met een hele hoop Couchsurfers naar een Bombay-festival. Ik eet Indische rijstburgers en dans met een groep buikdansers op een podium. Wat volgt kan omschrijven als een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik krijg een zakje gekleurd krijtpoeder toegestopt en de bedoeling is dat je iedereen met kleuren besprenkelt. Op de achtergrond speelt typische Bollywood muziek en ik ben rood, geel, groen en paars. Ik stop mijn kleren die avond in de wasmachine.
Mama, Ik heb een licht hoestje. Maar ik heb nog steeds mijn Ipod, mijn gsm, mijn laptop, mijn opladers . Voorts stel ik het wel.
Lied van de dag: Hmmm. inspiratie is even zoek. effie denken. Zucht. Falling slowly uit de film Once dan maar. Omdat het Iers is. En omdat het een fantastische film is.
http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc
én Belfast een kort stukje van de film The Curious Case of Benjamin Button. Op zich niet echt een bijzondere film, maar één scène zal me altijd bijblijven. In pure Amélie Poulain stijl vertelt Brad Pitts personage over hoe zijn teerbeminde Daisy aangereden werd op de straten van Parijs. Wat als de taxichauffeur geen koffie ging drinken en 5 minuten eerder vertrok. Wat als daisy's schoenveters niet afbroken en ze ze niet moest vervangen. Zou er een drama vermeden kunnen worden? Wat alsje in een keten van oorzaken en gevolgen een schakeltje verandert? Dat is wat ik me afvraag. Wat als ik in plaats van 3 nachten in Liverpool te blijven, maar twee nachten bleef. Wat als ik nooit het lef had om Christine , de canadese liftster een mailtje te sturen. Wat als ik zoals ik origineel plande een stop zou maken op The Isle of Men. Honderdeneen andere keuzes zouden dit reisverhaal een totaal andere wending geven. Maar dit verhaal kent tot dusver één verloop en stopt voorlopig hier: Ik zit met mijn canadese reisgezel Shane te wachten in een Bed & Breakfast in het Ierse kustdorpje Bellycastle op het heerlijke ontbijt van de 75-jarige waard Marian.
Mijn verblijf in Belfast was fantastisch. De locals hebben niet echt een hoge pet op van hun stad en dat is niet zonder reden: Belfast is geen stad zoals Parijs of Londen die uitpakt met toeristische bezienswaardigheden, maar eerder een stad die een interessant verleden met zich meesleurt. Met andere woorden, een stad die je beter bekijkt door de ogen van een insider, een local die op gedetailleerde wijze de geschiedenis van de troubles in hun stad kan navertellen. De local in kwestie is Thobias, een zelfverklaarde couchsurf-verslaafde die mij last-minute binnen liet in zijn appartament. Die nacht slaap ik in een woonkamer tussen een Australiër, twee canadese meiden en een meisje uit Hongkong. De woonkamer is overvol, maar het is een unieke ervaring. Enkele uren daarvoor raken Shane en ik aan de babbel met 3 finse meiden in een typische Ierse kroeg. Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.
De volgende dag trekken we met een hele hoop Couchsurfers naar een Bombay-festival. Ik eet Indische rijstburgers en dans met een groep buikdansers op een podium. Wat volgt kan omschrijven als een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik krijg een zakje gekleurd krijtpoeder toegestopt en de bedoeling is dat je iedereen met kleuren besprenkelt. Op de achtergrond speelt typische Bollywood muziek en ik ben rood, geel, groen en paars. Ik stop mijn kleren die avond in de wasmachine.
Mama, Ik heb een licht hoestje. Maar ik heb nog steeds mijn Ipod, mijn gsm, mijn laptop, mijn opladers . Voorts stel ik het wel.
Lied van de dag: Hmmm. inspiratie is even zoek. effie denken. Zucht. Falling slowly uit de film Once dan maar. Omdat het Iers is. En omdat het een fantastische film is.
http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc
zaterdag 14 maart 2009
Dag 5 en 6
“I was far away from home, haunted and tired with travel, in a cheap hotel room I'd never seen, hearing the hiss of steam outside, and the creak of the old wood hotel, and footsteps upstairs, and all the sad sounds, and I looked at the cracked high ceiling and really didn't know who I was for about 15 strange seconds. I wasn't scared. I was just somebody else, and my whole life was a haunted life, the life of a ghost. I was halfway across America, at the dividing line between my east of my youth and the west of my future, and maybe that's why it happened right there and then, that strange red afternoon.
Aan het woord is Jack Kerouac, toonaangevend Amerikaans schrijver en voor zowat twee dagen m'n vaste reisgenoot. Ik nam hem mee in de bibliotheek. Op de trein. Ik ging met hem slapen . En ik werd ermee wakker. 'On The Road' is een boek dat tot de verbeelding zal spreken tot menig reizigers, ook al doet Kerouac's schrijfstijl hier en daar een beetje gezapig aan. Op reis wil ik me laten inspireren. Ik wil lezen en dingen opsteken. Ik wil muziek beluisteren die ik anders nooit zou beluisteren, films die ik anders nooit zou zien. M'n rugzak puilt uit van boeken dus laat ik Helene een aantal boeken na. Door Cervantes raak ik toch nooit doorgeworsteld. Ik lees in een pub alvorens Manchester – International speelt. Een local vraagt me of hij me mag vergezellen voor de match. Voor ik het weet drink ik Guinness met Paul, een local die vroeger nog een tijd in Brussel vertoefde en nét zoals ik graag rondhangt op het Brusselse Saint-Gery. De volgende dag sta ik met een knappe blonde te dansen op de tonen van Katy Perry's 'Hot 'n Cold'. En nog steeds weet ik niet goed waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, maar ik vindt het fantastisch.
Ik kijk naar buiten en meer aan in Belfast. Ik heb een nieuwe reisgenoot. Helene besloot last minute nog een andere couchsurfer aan te nemen en zo gebeurt het dat ik nu met een nieuwe metgezel op de baan (op zee, althans) ben. Zijn naam is Shane, hij is Canadees en heeft net 3 maanden door Europa getrokken en is nu van plan om een maand in Dublin te werken. “We zien wel wat er van komt” zegt ie. Een leuze die ik zowaar bijna op m'n voorhoofd durf tatoeëren. We plannen een auto te huren en Noord-Ierland te verkennen. Wat we daarna doen zien we wel. Slaapplaats vinden we wel, want wie kan de avontuurlijke inborst van twee reizigers weigeren.
Ik sta met Shane op het dek van het schip. De wind waait stevig. Ik heb m'n pint of Guinness vast en ik luister naar de soundtrack van de film Once. Meer niet... momenteel...en zo is het goed...
Een dag eerder liep ik rond in Black>pool. Auto's hadden geen zin om lifters mee te pakken en het spoorverkeer was verstoord door stroompannes. Ik raak pas tegen 5 uur in Blackpool, het kuststadje dat vele Britten de parel aan de Britse kust noemen. Mijn insziens is Blackpool een afgeleefd kusstadje waar de tijd bleef stil staan en waar geen éne fuck te beleven viel. Maar net daardoor vind ik Blackpool fascinerend en inspirerend.
Lied van de dag. Vandaag kies ik voor Outlaw Pete, één van de beste nummers die al zijn voortgebracht in 2009. Is getekend: The Boss AKA Bruce Springsteen.
http://www.youtube.com/watch?v=MDqrniE3Uy8
Aan het woord is Jack Kerouac, toonaangevend Amerikaans schrijver en voor zowat twee dagen m'n vaste reisgenoot. Ik nam hem mee in de bibliotheek. Op de trein. Ik ging met hem slapen . En ik werd ermee wakker. 'On The Road' is een boek dat tot de verbeelding zal spreken tot menig reizigers, ook al doet Kerouac's schrijfstijl hier en daar een beetje gezapig aan. Op reis wil ik me laten inspireren. Ik wil lezen en dingen opsteken. Ik wil muziek beluisteren die ik anders nooit zou beluisteren, films die ik anders nooit zou zien. M'n rugzak puilt uit van boeken dus laat ik Helene een aantal boeken na. Door Cervantes raak ik toch nooit doorgeworsteld. Ik lees in een pub alvorens Manchester – International speelt. Een local vraagt me of hij me mag vergezellen voor de match. Voor ik het weet drink ik Guinness met Paul, een local die vroeger nog een tijd in Brussel vertoefde en nét zoals ik graag rondhangt op het Brusselse Saint-Gery. De volgende dag sta ik met een knappe blonde te dansen op de tonen van Katy Perry's 'Hot 'n Cold'. En nog steeds weet ik niet goed waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, maar ik vindt het fantastisch.
Ik kijk naar buiten en meer aan in Belfast. Ik heb een nieuwe reisgenoot. Helene besloot last minute nog een andere couchsurfer aan te nemen en zo gebeurt het dat ik nu met een nieuwe metgezel op de baan (op zee, althans) ben. Zijn naam is Shane, hij is Canadees en heeft net 3 maanden door Europa getrokken en is nu van plan om een maand in Dublin te werken. “We zien wel wat er van komt” zegt ie. Een leuze die ik zowaar bijna op m'n voorhoofd durf tatoeëren. We plannen een auto te huren en Noord-Ierland te verkennen. Wat we daarna doen zien we wel. Slaapplaats vinden we wel, want wie kan de avontuurlijke inborst van twee reizigers weigeren.
Ik sta met Shane op het dek van het schip. De wind waait stevig. Ik heb m'n pint of Guinness vast en ik luister naar de soundtrack van de film Once. Meer niet... momenteel...en zo is het goed...
Een dag eerder liep ik rond in Black>pool. Auto's hadden geen zin om lifters mee te pakken en het spoorverkeer was verstoord door stroompannes. Ik raak pas tegen 5 uur in Blackpool, het kuststadje dat vele Britten de parel aan de Britse kust noemen. Mijn insziens is Blackpool een afgeleefd kusstadje waar de tijd bleef stil staan en waar geen éne fuck te beleven viel. Maar net daardoor vind ik Blackpool fascinerend en inspirerend.
Lied van de dag. Vandaag kies ik voor Outlaw Pete, één van de beste nummers die al zijn voortgebracht in 2009. Is getekend: The Boss AKA Bruce Springsteen.
http://www.youtube.com/watch?v=MDqrniE3Uy8
woensdag 11 maart 2009
Dag 3 - 4
Toen ik ooit voor het eerst begon rond te trekken was ik een onvoorwaardelijke fan van Jeugdherbergen: broeinesten van avontuurlijke geesten, plaatsen waar culturen elkaar kruisen en tot interessante symbioses leiden. Nu ik gegroeid ben in maturiteit (toch wel), denk ik er echter anders over. Keer op keer moet je door dezelfde formaliteiten (“I’m Sven and I’m a hitchhiking adventurer”). Jeugdherbergvriendschappen zijn verworden tot een fletse constructie. Een constructie van routine. De prioriteit van jeugdherbergers is doorgaans het scoren van meisjes. Een interessante babbel is vaak ver zoek.
Zodus stuur ik vanuit m’n herberg in Manchester een 6-tal couchsurf requests voor een overnachting in Liverpool. Binnen het eerste half uur krijg ik 4 antwoorden (waarvan 3 positief). Christine en ik zwerven vandaag op ons dode gemak door de straten van Manchester. Boekenwinkeltje hier, kledingwinkeltje daar... Manchester is niet direcht een stad die bulkt van toerischtische bezienswaardigheden, maar het is een stad met een aangename feel. We besluiten die avond ons op cultureel vlak te verrijken en we kopen spotgoedkope kaartjes voor een toneelstuk. 'Rock 'N Roll' van Tom Stoppard, de scenarist die ook de scenario's schreef voor Terry Gilliams 'Brazil' en de Oscarwinnaar Shakespeare in Love. Een sterk stuk waarin de gevolgen van de Praagse Lente verhaald worden, terwijl op de achtergrond de muziekscène overgaat van Dylan naar Pink Ffloyd. We zijn doodop. Meer heeft Manchester die avond niet meer in petto voor ons.
Dinsdag 10 maart. Het onvermijdelijke. Onze wegen splitsen. Zij trekt naar het Zuiden van Engeland, en mijn magical mystery tour zal me naar Liverpool leiden. Onverschrokken trek ik langs de afritten in Manchester. M'n rugzak op de rug. “On the Road” van Jack Kerouac, de bijbel voor de lifter, priemt uit mijn achterzak. Het geluk lacht mij wederom toe. Twee uur later ben ik in twee wagens (een jonge muziekstudent en een oude trucker) in het centrum van Liverpool. Ik zoek mijn host op voor vanavond. Ze heet Hélène. ze is 21 en studeert literatuur. Ze wil schrijver worden. Of leerkracht Frans in het buitenland. Of trainer van blindehonden. Ze schreef een mooi verhaal over een zwanger meisje dat naar Brussel lifte. Die nacht zal ik overnachten in een studentenflat. Een studentenflat dat vroeger een ziekenhuis was. Een studentenflat dat vroeger het ziekenhuis was, waar über-Beatle John Lennon geboren was. De trivialiteit van dit feit overvalt me als 'bijzonder'. Wie weet heeft één van dé vernieuwers van de popmuziek zijn eerste baby-pasjes gezet in de kamer waar ik vanacht zal slapen. Ik trek de stad in en ontdek Liv erpool. Het World Museum waar een zéér interessante tentoonstelling loopt over de Liverpoolse muziekscène. Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is, de legendarische kroeg waar The Fab Four en andere notabelen speelden alvorens ze enig succes kenden. In de mythe die rond de Cavern Club hangt zie ik interessant materiaal voor een langspeelfilm. Wie weet schrijf ik het wel als ik thuisben. Of als ik straks in mijn tentje in de Schotse Highlands zit.
Hélène nodigt me uit voor een ongelofelijk fijn feestje. Een studentenfeestje in een flatgebouw. De studenten hangen aan m'n lippen. Het feit dat ik “an adventuring hitchhiker” ben is een aphrodisiac met enig succes. Een rosse jongen verbluft me met de meest fantastische kaartentruck die ik ooit gezien heb. Een japanse jongen vraagt mijn telefoonnummer. Ik drink Carlsberg , appelvodka en Schotse Whiskey en ik besef wederom dat ik hier enkel geraakt ben door de juiste risico's te nemen. Morgen slaap ik misschien onder een brug. Morgen wordt ik misschien bestolen. Maar morgen is morgen en vandaag is vandaag.
Lied van de dag. Ik heb me vandaag verdiept in de Liverpoolse muziekscène , dus is het toepasselijk dat ik een Liverpools exportproduct aanprijs. Neen, niet opnieuw de Beatles, maar de jongens van de fijne Liverpoolse rockband The Wombats...
http://www.youtube.com/watch?v=RT90JV-GGe8
Zodus stuur ik vanuit m’n herberg in Manchester een 6-tal couchsurf requests voor een overnachting in Liverpool. Binnen het eerste half uur krijg ik 4 antwoorden (waarvan 3 positief). Christine en ik zwerven vandaag op ons dode gemak door de straten van Manchester. Boekenwinkeltje hier, kledingwinkeltje daar... Manchester is niet direcht een stad die bulkt van toerischtische bezienswaardigheden, maar het is een stad met een aangename feel. We besluiten die avond ons op cultureel vlak te verrijken en we kopen spotgoedkope kaartjes voor een toneelstuk. 'Rock 'N Roll' van Tom Stoppard, de scenarist die ook de scenario's schreef voor Terry Gilliams 'Brazil' en de Oscarwinnaar Shakespeare in Love. Een sterk stuk waarin de gevolgen van de Praagse Lente verhaald worden, terwijl op de achtergrond de muziekscène overgaat van Dylan naar Pink Ffloyd. We zijn doodop. Meer heeft Manchester die avond niet meer in petto voor ons.
Dinsdag 10 maart. Het onvermijdelijke. Onze wegen splitsen. Zij trekt naar het Zuiden van Engeland, en mijn magical mystery tour zal me naar Liverpool leiden. Onverschrokken trek ik langs de afritten in Manchester. M'n rugzak op de rug. “On the Road” van Jack Kerouac, de bijbel voor de lifter, priemt uit mijn achterzak. Het geluk lacht mij wederom toe. Twee uur later ben ik in twee wagens (een jonge muziekstudent en een oude trucker) in het centrum van Liverpool. Ik zoek mijn host op voor vanavond. Ze heet Hélène. ze is 21 en studeert literatuur. Ze wil schrijver worden. Of leerkracht Frans in het buitenland. Of trainer van blindehonden. Ze schreef een mooi verhaal over een zwanger meisje dat naar Brussel lifte. Die nacht zal ik overnachten in een studentenflat. Een studentenflat dat vroeger een ziekenhuis was. Een studentenflat dat vroeger het ziekenhuis was, waar über-Beatle John Lennon geboren was. De trivialiteit van dit feit overvalt me als 'bijzonder'. Wie weet heeft één van dé vernieuwers van de popmuziek zijn eerste baby-pasjes gezet in de kamer waar ik vanacht zal slapen. Ik trek de stad in en ontdek Liv erpool. Het World Museum waar een zéér interessante tentoonstelling loopt over de Liverpoolse muziekscène. Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is, de legendarische kroeg waar The Fab Four en andere notabelen speelden alvorens ze enig succes kenden. In de mythe die rond de Cavern Club hangt zie ik interessant materiaal voor een langspeelfilm. Wie weet schrijf ik het wel als ik thuisben. Of als ik straks in mijn tentje in de Schotse Highlands zit.
Hélène nodigt me uit voor een ongelofelijk fijn feestje. Een studentenfeestje in een flatgebouw. De studenten hangen aan m'n lippen. Het feit dat ik “an adventuring hitchhiker” ben is een aphrodisiac met enig succes. Een rosse jongen verbluft me met de meest fantastische kaartentruck die ik ooit gezien heb. Een japanse jongen vraagt mijn telefoonnummer. Ik drink Carlsberg , appelvodka en Schotse Whiskey en ik besef wederom dat ik hier enkel geraakt ben door de juiste risico's te nemen. Morgen slaap ik misschien onder een brug. Morgen wordt ik misschien bestolen. Maar morgen is morgen en vandaag is vandaag.
Lied van de dag. Ik heb me vandaag verdiept in de Liverpoolse muziekscène , dus is het toepasselijk dat ik een Liverpools exportproduct aanprijs. Neen, niet opnieuw de Beatles, maar de jongens van de fijne Liverpoolse rockband The Wombats...
http://www.youtube.com/watch?v=RT90JV-GGe8
maandag 9 maart 2009
DAG 2
DAG 2
Reizen is een beetje als het spelen van een mikadospel. Eénmaal je de stokjes laat vallen kunnen ze op Googol verschillende manieren neerkomen (Googol is in de wiskunde een aanduiding van een getal met de waarde 10100, én is tevens een cool woord, maar dit geheel terzijde). Elke dag is een nieuwe sprong in een onbekende duisternis. Elke stap die je zet is een stap ergens naartoe en tevens een stap ergens van weg. Enzodus zit ik niet meer in Londen, maar in Manchester, terwijl ik zelf nog niet goed begrijp hoe ik hier terecht gekomen ben.
REWIND. Zaterdag 7 Maart. Ik zie op het forum van de website www.couchsurfing.com een meisje dat op zoek is naar een slaapplaats aan de Thames. Ze is Canadese en is al anderhalve maand op de baan. Met haar rugzak en haar duim. Ik stuur haar een mailtje dat ik haar niet kan helpen met een slaapplaats, maar dat ik haar wel gezelschap kan houden als ze terug de baan op trekt. De volgende morgen spreken we af aan Euston Station. Destination : Unknown. Ze heet Christine, ambieert een schrijverscarrière en vindt net als ik dat het openingslied van de Rescue Rangers een verdomd goed nummer is. We stoppen bij een grote boekenspeciaalzaak en kopen twee zwarte vilstiften, een onontbeerlijk levensmiddel voor de gemiddelde lifter. Het lot aanschouwt ons ongunstig. De hemelssluizen openen zich en wij schuilen nog even in een Starbucks boven een tas koffie. Londen is een verdomd moeilijke plaats om weg te raken, maar algauw stopt een wagen. Hij is vader van “an aging rockstar” en herkent in ons een beetje van zijn jonge zelf. Dat is doorgaans de reden dat auto's lifters meenemen: lifters zijn de verpersoonlijking van hun opgeborgen dromen en idealen. De goeie man dropt ons af op een boogscheut van Birmingham. We gaan duimen aan een tankstation totdat het ondenkbare gebeurt. Een wagen met twee chinezen stopt. Op zich niet zo speciaal, maar weet dat Chinezen of all people het minst happig zijn op het meenemen van lifters. De communicatie loopt wat stroef, maar ondertussen praten Christine en ik over alles wat ons bezig houdt: borstverkleiningen, The Clash, Before Sunrise en stukgelopen relaties. De man zet ons af in hartje Manchester en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Een charmant Hostel is te duur, dus trekken we naar de andere kant van de stad. We checken in en gaan niet veel later de stad in om wat van de Manchesterse Couleure Locale op te snuiven. De dag loopt ten einde. Ik ben benieuwd hoe
de stokjes morgen gaan vallen.
Lied van de dag: een fantastisch nummer van The Kinks dat wederom over zoveel gaat (over de grillen van de toekomst, over vertrek en aankomst, en over het onbekende). Het lied is tevens gebruikt in de fantastische film The Darjeeling Limited van Wes Anderson.
http://www.youtube.com/watch?v=ONd4qSs5B5k
Reizen is een beetje als het spelen van een mikadospel. Eénmaal je de stokjes laat vallen kunnen ze op Googol verschillende manieren neerkomen (Googol is in de wiskunde een aanduiding van een getal met de waarde 10100, én is tevens een cool woord, maar dit geheel terzijde). Elke dag is een nieuwe sprong in een onbekende duisternis. Elke stap die je zet is een stap ergens naartoe en tevens een stap ergens van weg. Enzodus zit ik niet meer in Londen, maar in Manchester, terwijl ik zelf nog niet goed begrijp hoe ik hier terecht gekomen ben.
REWIND. Zaterdag 7 Maart. Ik zie op het forum van de website www.couchsurfing.com een meisje dat op zoek is naar een slaapplaats aan de Thames. Ze is Canadese en is al anderhalve maand op de baan. Met haar rugzak en haar duim. Ik stuur haar een mailtje dat ik haar niet kan helpen met een slaapplaats, maar dat ik haar wel gezelschap kan houden als ze terug de baan op trekt. De volgende morgen spreken we af aan Euston Station. Destination : Unknown. Ze heet Christine, ambieert een schrijverscarrière en vindt net als ik dat het openingslied van de Rescue Rangers een verdomd goed nummer is. We stoppen bij een grote boekenspeciaalzaak en kopen twee zwarte vilstiften, een onontbeerlijk levensmiddel voor de gemiddelde lifter. Het lot aanschouwt ons ongunstig. De hemelssluizen openen zich en wij schuilen nog even in een Starbucks boven een tas koffie. Londen is een verdomd moeilijke plaats om weg te raken, maar algauw stopt een wagen. Hij is vader van “an aging rockstar” en herkent in ons een beetje van zijn jonge zelf. Dat is doorgaans de reden dat auto's lifters meenemen: lifters zijn de verpersoonlijking van hun opgeborgen dromen en idealen. De goeie man dropt ons af op een boogscheut van Birmingham. We gaan duimen aan een tankstation totdat het ondenkbare gebeurt. Een wagen met twee chinezen stopt. Op zich niet zo speciaal, maar weet dat Chinezen of all people het minst happig zijn op het meenemen van lifters. De communicatie loopt wat stroef, maar ondertussen praten Christine en ik over alles wat ons bezig houdt: borstverkleiningen, The Clash, Before Sunrise en stukgelopen relaties. De man zet ons af in hartje Manchester en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Een charmant Hostel is te duur, dus trekken we naar de andere kant van de stad. We checken in en gaan niet veel later de stad in om wat van de Manchesterse Couleure Locale op te snuiven. De dag loopt ten einde. Ik ben benieuwd hoe
de stokjes morgen gaan vallen.
Lied van de dag: een fantastisch nummer van The Kinks dat wederom over zoveel gaat (over de grillen van de toekomst, over vertrek en aankomst, en over het onbekende). Het lied is tevens gebruikt in de fantastische film The Darjeeling Limited van Wes Anderson.
http://www.youtube.com/watch?v=ONd4qSs5B5k
zaterdag 7 maart 2009
DAG 1
INT- BEDROOM – NIGHT
A guy wakes up. He doesn't know if he had slept 4 hours or 12 hours. His hands are sweathy. The Numbers of the digital clock are appointing 4.30 AM. He has slept 4 hours. He's nervess, restless and a little bit scared. Today he's heading off...
Zo zou het beginnen, mocht ik ooit van plan zijn om m'n relaas van 7 maand zwerven en reizen in scenario-vorm neer te schrijven; een tocht waarbij het geluk me vanaf de eerste minuut toelachte om vervolgens even weg te deemsteren (begin maar eens op een zaterdagavond in Londen een slaapplaats te zoeken), maar de reiziger weet en beseft dat reizen zelden over een volledig pad van rozen gaat.
Zaterdag 9 maart. 5 na 8. Ik sta amper 5 minuten met m'n bordje “Gent” aan de afrit van de E314 of er stopt een wagen. “wij werken voor de kerk” zegt de chauffeur (ik schat hem eind in de twintig) smalend over zichzelf en zijn eega. Ze zijn onderweg naar een ontmoetingsdag voor Christenen in Gent en droppen ons ergens aan een nabij gelegen parking. M'n liftpartner en ik dwalen langs vrachtwagens , met ons bordje “Calais”. Een Roemeense chauffeur doet teken dat we onze spullen mogen inladen. Hij spreekt Engels noch Frans, wij Roemeens noch Italiaans, de taal die de trucker machtig was. Het zal een stille rit worden. Het enige Engelse woordje dat hij machtig is, scandeert hij wanneer hij ons zijn flacon Schotse Whiskey aanreikt. “Drink, Drink”. Het is 9 uur. Ik heb niet gegeten, maar ik ga in op zijn gastvrijheid ; een gegeven paard kijk je immers niet in de bek, zelfs niet wanneer die bek ruikt naar Schotse Whiskey. Hij neemt ons mee tot in Calais en is zelfs bereid om ons op de Ferry te laden. We eten in een ruimte die voorbestemd is voor de koningen van de baan, eenzame truckers die in hun eentje een fletse portie spek met bonen naar binnen aan het lepelen zijn. We komen aan in Dover. Patrick (want zo heette de brave man) dropt ons af op een spreekwoordelijke sprong van Londen. Ik laat mijn liftpartner achter en trek alleen verder. Ik wordt opgepikt door een Litouwer die het niet begrepen heeft op Londen. Het was een man die naar the UK trok, het land van de 'golden opportunities', maar nu verbitterd achterbleef. “The UK is a shithole” bleef hij beweren terwijl hij het had over “fucking pakis en fucking gorilla's (waarmij hij de zwarte medemens aanduid). Zijn racistische escapades maakten me ongemakkelijk, maar gelukkig dropte hij me niet veel later af in Londen. 3 uur. Ik heb met 3 wagens in 7 uur Londen bereikt. Enige trots overvalt me. Ik hoop dat dit geluk kan gelden als prelude op een voorspoedige reis. Verkeerd gedacht. Ik heb nog geen slaapplaats. Ik trek rond van hostel tot hostel maar alles is compleet volgeboekt. 4 Poolse meisjes aanhoren mijn hulpkreet en zijn bereid me de sleutel van de kamer te geven van een vriendin die eerder vertrokken is dan gepland. Ik ga akkoord en stokkeer mijn bagage op de tweede verdieping. De receptionist van het hostel krijgt iets in het ootje en wanneer hij me tegenkomt in de hal geeft hij me mijn vet “it's like stealing from a shop, I'm calling the police”. Nadat de Indiër bedaarde liet hij me alsnog gaan en ging ik op zoek naar een nieuwe potentiëele slaapplaats. LES 1: Neem geen risico's die het niet waard zijn. Ik was moe en de twintig kilo aan trekzak die ik op m'n rug meezeulde begonnen hun tol te eisen. Ik kwam terecht in een jeugdherberg in King's Cross , een stadswijk die sterk geportretteerd werd in Anthony Minghella's film Breaking and Entering. Ik betaal voor een nacht en ik plan vrij vroeg m'n bed in te kruipen. Ik lees Cervantes' Don Quichote wanneer enkele Portugese dames me vragen of ik hun vergezellen. Ik vertel hen mijn plannen en ze luisteren aandachtig. “You're Crazy” zegt Inez (uitgesproken als Ineisj) wat ik volledig beaam. Mocht ik niet een klein beetje getikt zijn, zou ik nooit aan deze trip begonnen zijn en wie weet welke kansen ik dan laat liggen.
Ik plan om mijn volledige reis te voorzien van een soort 'Soundtrack', een eclectische melange van nummers die misschien m'n reis samen vatten of misschien er helemaal niks mee te maken hebben, maar gewoon onontdekte pareltjes zijn. Dag 1: Fool on The Hill, een lied dat evenzeer over mij als over u kan gaan.
http://www.youtube.com/watch?v=WIsou0IRIQU
(mijn excuses dat u het moet stellen met een link en niet met de video, maar wegens tijdgebrek kan moet u het met de link stellen)
Abonneren op:
Posts (Atom)