Je hebt reizigers en toeristen. Ze hebben veel gemeen, maar ze verschillen ook wat. Toeristen willen een land of stad zien, reizigers willen een land of stad voelen en beleven. Toeristen zitten vaak in een hotel, een ivoren toren langswaar zij neerkijken op een anonieme metropool. Reizigers trekken zich anders uit de slag. Zij zijn tevreden zolang ze een dak boven hun hoofd hebben. Zolang ze onder de mensen zijn. Toeristen zijn er vaak op uit om grieten te scoren ; vooral onder Amerikanen is dat laatste erg populair. Reizigers zijn op zoek naar inspiratie en een interessante babbel ; ook al betekend dat dat je eerst door alle formaliteiten moet (I'm From Belgium and blabla)
Hugh was een toerist die vreemd genoeg couchsurfde, ik was een reiziger die in datzelfde huis verbleef. We zaten nooit echt op dezelfde golflengte, maar dat hield ons niet tegen om het 34ste bierfestival in Newcastle te bezoeken. We proeven een aantal ales en een aantal ciders. Ik drink Old Theakstons, een bier dat me een dag tervoren is aangeraden door de twee CEO's in een jaguar...
De volgende dag verraad ik mijn principes en neem ik de trein. Ik betaal 25 £ en ik heb spijt. Veel spijt. Ik kom aan in York en wandel een namiddagje rond in de schaduw van de befaamde York Minster. Ik slaap die nacht bij Melanie, een Canadese archeologie-studente...
de volgende dag trek ik terug naar Londen. I come full circle. Ik heb bij zo'n 10 verschillende mensen overnacht, massa's steden, bergen en meren gezien, opgepikt door 30 wagens en ineens zit ik terug in Londen. Daar waar het allemaal begon. M'n vaste posse is afgekomen om me met een bezoekje te vereren. Hoewel hun opvattingen en ideeen over reizen niet meteen met de mijne stroken ben ik zeer blij hen te zien. Maar hoe hard ik ze ook mis en dat geld ook voor familie en collega's... des te harder is mijn verlangen om verder te trekken. Ik leer in Newcastle een kapitein kennen die me wil helpen de atlantische oceaan over te liften. Zijn gegevens is momenteel het meest dierbare in mijn bezit...
Wicked. Het zou een woord zijn dat de voorbije maand zou kunnen omschrijven, maar Wicked is ook de naam van de fantastische musical die ik zag op het Londense West-End : een alternatieve vertelling van het verhaal van The Wizard of Oz : een haast Shakespeariaanse traditie over idealen en rivaliteit, opgesmukt met briljante set-pieces, fijne knipogen en knetterende dialogen. Een unieke ervaring.
U hebt misschien al gemerkt dat het niet de eerste keer is dat ik refereer naar het fantastische tijdloze verhaal van The Wizard of Oz. Wel, omdat het verhaal van kleine Dorothy misschien ergens ook het mijne is : vastgeroest in een monochroom-gekleurde wereld en een diep verlangen om alles technicolor te ervaren. There's no place like home... zegt Dorothy in de slotact.... maar laat mij nu toch nog maar eventjes onderweg zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten