Thuis zijn voelt vreemd. Ik mis het onderweg zijn. Ik wil opnieuw mensen leren kennen, me laten inspireren. Ik wil opnieuw risico's nemen en opstaan zonder het idee van enig verloop dat mijn reis zal kennen. Maar ik was graag thuis : Sauna. Lekker eten. Slaap. Zonovergoten terrasjes. Vrienden. Terug vertrekken valt me toch ergens een beetje zwaar: het is moeilijk om eenmaal terug in je comfort zone er terug uit te treden. Hoe kan de reis die komt de reis die was evenaren. Het zijn allemaal vragen die in m'n hoofd malen en me aan de Vlaamse oevers houden.
REWIND :Dinsdag 28 april. 13u. Ik land vanuit Reykjavik in Londen Stansted, even boven Londen. Ik hou m'n duim de hoogte in en ik ben tegen een uur of 5 in Dover. om 7 ben ik in Calais. Calais is de TexMex grens van Europa, het symbool van het falende asielbeleid in Europa, zoals regisseur Philippe Lioret liet optekenen in het jongste magazine van FILmmagie. Marrokaans en Pools getuig zwerft rond langs autostrades in de hoop om ooit op een ferry te raken richting Engeland, het land der
golden opportuneties... denken ze. Een oud vrouwtje stopt. ze wil me richting Duinkerke brengen. Twee jonge marrokanen vragen me een sigaret terwijl ik m'n bagage inlaadt. "Je ne fume pas". Ze halen een mes boven en vragen m'n iPod, m#n GSM en m'n portefeuille. Ik ben bang, verlamd maar bovenal kwaad, want waar halen die kleine etters het recht om m'n reis te vergallen. Uit die gemengde gevoelens put ik kracht die ik nooit eerder meester was. Ik haal uit. Op z'n neus. Ik hoor hem kraken. Ik stap in en smeek het vrouwtje om door te rijden. Ik laat m'n tranen even de vrije loop en ... ik wil naar huis.
Duinkerke, even na 8. Ik vrees dat ik m'n tent moet opstellen langs de kant van de weg. Ik doe een laatste poging . "we're are you going to" Poolse truckers zijn gestationeerd voor de nacht en moeten niet meer verder. "can you drop me of in Belgium" vraag ik een charmante brit. "Where do You really wanna go" repliceert hij..."somewhere around Brussels". 150 minuten zet hij me af aan het Fonske in Leuven. Ooit laat ik het woord geluk op mijn blote kont tatoeeeren.
Thuis : ik ga met Yves naar Bob Dylan. Ik ga met Dre en Joris lachen met de snobs op de ouwe markt. Ik eet een ijsje met Laetitia. Ik ga naar de sauna met mijn moeder. Ik verneem dat mijn vader een nieuw huis gekocht heeft. Ik ga met Merlin naar de opendeurdag van mijn middelbaar. Ik drink een warme choco met Lisa en ik steek haar een hart onder de riem voor de rest van het academiejaar. Ik zoek Lynn op in antwerpen en geniet van een Westmalle. Dankjewel...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten