Het concept van Reizen is werkelijk veranderd sinds het internetfenomeen ´Facebook" ingang heeft gevonden in de gemiddelde huiskamer. Vroeger vroegen ze en passe "Where are you From"... nu vragen ze om de haverklap "Are You on Facebook". Ik ken hen niet, maar iedereen wil mijn `vriend´zijn... om zich daarna af te vragen wie die Belg was die ze in een opwelling hebben toegevoegd. Facebook is als de Truman Show... we selecteren en kiezen... we recreëren ons leven. We uploaden feestfoto´s en ons status oogt ogenschijnlijk cool. Geen foto,s van Sven aan moeders zijde langs de afwas of geen statussen zoals ´sven heeft het gras afgedaan en gaat nu een namiddagdutje´ doen.
Amerikaanse trienen halen hun fototoestel boven en alvorens ze ook maar een woord met me gewisseld hebben willen ze op de foto. Om daarna zichzelf te ´taggen´op een hippe reisfoto. triest. Mensen in jeugdherbergen beginnen me flink op de zenuwen te werken.. de zogenaamde Eurotrippers... stadshoppers die van stad tot stad trekken en zich vervolgens backpacker durven te noemen. Zucht.
Hoe ik het ook draai of keer ; ik ben plots een toerist en geen reiziger meer. Ik kuier rond in Barcelona.. in het spoor van Gaudi. De Sagrada Famillia. langs de Rambla,s en de cathedraal. Ik besef dat ik in feite maar heel weinig met Emma gemeen heb, ook al hebben we ooit een nacht samen gedeeld in Glasgow, schotland.
Ik bel mijn oom op om te vragen wanneer hij in Italië vertoeft. Zijn kleinzoon (mijn neef) is blijkbaar ook op reis... blijkbaar ook in Spanje. Ik vraag zijn nummer en ik bel Kaïn op, dei als bij toeval ook in Barcelona zit. Die avond babbelen we in Barcelonas vermaarde travelbar over ambities en reizen. Ik besef dat ik eigenlijk nooit eerder met hem gebabbeld heb.
Weet je wat een Simpsonsmop is : een man die door het dak van een fabriek valt, terwijl de gevel zegt ´kussenfabriek´. De man is veilig, denk je... tot dat enkele industrials de fabriek met dynamiet opblazen. Mijn eigen simpsonsmop gaat als volgt : Ik steek per ongeluk mijn iPod in de wasmachine... na naarstig mijn muziekspeler met de haardroger bewerkt te hebben geeft het kastje terug geluid. En daarna speel ik het godverdomse ding gewoon kwijt. Achja...
Lied van de dag : een aanstekelijk nummer uit Woody Allens ode aan de stad van Gaudi, Vicky Christina Barcelona, het aanstekelijke Barcelona van Giullia en LOs Tellarini...
http://www.youtube.com/watch?v=dEt1H9hkHvE
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten