dag 61-70

Hitchhiking is like acting on a stage, but only with a moving audience
Fred B. Jones

Er is wel wat van. Als lifter is het jouw taak om chauffeurs te overtuigen. Glimlach> Aanvankelijk een gemaakte soap-glimlach en eenmaal als ze dichter komen stel je je lach bij. Dans een beetje. beweeg. Laat je positief chakra uit. Draag Paars en Roze... de mensen zullen je sneller vertrouwen. Kin omhoog en glimlach... en geef niet op. Liften 24/7 is een vermoeiende bezigheid.

Fred dropt me die morgen langs de stadsrand van Krakov, Polen. Ik krijg 6 ritten -waaronder eentje van de persoonlijke orgelist van de voormalige paus- en ik arriveer in Praag, Tsjechie. Ik overnacht die nacht bij Jan en Daan.. twee Vlaamse studenten die momenteel hun stage voltooien in de Tsjechische hoofdstad. Ik spreek terug af met de Australiers die ik een maand geleden ontmoette in Ierland en Schotland. We kuieren tesamen rond en des avonds toon ik present voor een pub crawl. In tegenstelling tot het gros van de gemiddelde Australier die je op een eurotrip tegen komt ben ik nog geen enkele maal tipsy geweest - budget, weet je wel- maar vanavond beloon ik mezelf voor het feit dat ik de voorbije week elke eurocent in kwartjes gebeten heb. Bier a volonte. Ik leer Auriella kennen. Absynth. Ze is Australische. Fanta Vodka-shots. Ze is 23. Wijn. We have a nice talk. Nog twee halve liters. Ze vraagt me of we een bed kunnen delen in een jeugdherberg. Ik vindt Auriella een zeer mooie naam.

De volgende morgen ben ik teleurgesteld in de mensheid. Een Amerikaan verklikt aan de receptie over die 11de man in een kamer voor 10 personen. Ik schrijf hem een brief over modern reizen, hedendaagse affectie en communicatie. Hij draait wel bij. Ik kuier rond met Auriella en we lachen met heel de tumult.

You dont fall in love when youre travelling...
Adam Kloppenburg

Er is wel wat van...

Ik lift met Adam in mijn sleeptouw richting Munchen. In twee maand heb ik me opgewerkt van groentje tot pro en leer ik Adam de code van de weg, de tips en tricks. We raken relatief probleemloos in de Bayerse hoofdstad. We overnachten bij Liane.. ze is 20 en draagt langs haar schouder Ludwig -3 maand- de vrucht van de liefdesdaad met een Australische couchsurfer...Ons verblijf is een vreemde bedoening. Tegenwoordig komt ze amper buiten en heeft ze weinig contact met de buitenwereld. Ze is vrij bezitterig over ons en toont argwaan wanneer we op stap willen gaan. maar ze maakt ons een uitstekend ontbijt, dus we hebben weinig reden tot klagen.

Ik schuif aan voor een free tour, een initiatief dat gebasseerd is op vrije bijdrages van de deelnemers. Volgens dit principe zag ik reeds Edinburgh, Berlijn en Londen en intussen begin ik me te ergeren aan dat valse gemaakte enthousiasme van de stadsgidsen. Ze doen hun werk uitstekend, maar ik voel me telkens weer lid van een kudde. Een toerist. Ik ben een reiziger, which is , once again, a huge difference...

8.30u. Adam is slaapdronken en ik ben klaarwakker. Ik weet hem te overtuigen om richting Zagreb te trekken per duim. Hij knikt ja enzodus zijn we back on track. We liften via Salzburg richting de Sloveense grens. We zitten even vast langs een gigantisch tankstation en tegen 8 uur staan we nog steeds nergens. In klagenfurt. Een gele M toornt boven het dorpje uit. De gele M, voor de lifter een teken van hoop, civilisatie en mensen op doortocht. Ik spreek het eerste koppel aan dat ik aantref en ze willen ons tot in Slovenie brengen... eenmaal onderweg willen ze ons tot in Ljublijana brengen, de Sloveense hoofdstad. Liften gaat over orale overredingskracht. Die nacht betaal ik voor het eerst sinds de voorbije 3 weken voor een slaapplaats.

he who makes a beast out of himself gets rid of the pain of being a man...
Samuel Johnson

Lied van de dag. Ik lig in mijn bed en als bij toeval komt Universal Traveller van Air langs gewaaid...

http://www.youtube.com/watch?v=abkIjdT0uTk