Ik herinner me verjaardagsfeestjes uit vervlogen tijden. Van twee tot vijf. Cadeautjes uitpakken. Lego en Action Man. Kampen bouwen en pannekoeken eten. Maar plots was het gedaan met feestjes. Uit een collectief besluit werd ik in het 6de leerjaar niet meer uitgenodigd. Christophe nam zijn vriendjes mee naar The Matrix ; Jonas speelde een hele namiddag op zijn nintento 64 te tokkelen met zijn entourage. En ik? Ik zat thuis, te doen alsof het me onverschillig liet, maar in feite was ik een brok vleesgeworden tristesse die het raden had naar waarom hij plots van alle aanwezigheidslijsten geschrapt was.
Vanwaar deze prelude ? Wel. Ik voelde die tristesse opnieuw opborrelen toen ik langs de Franse Croisette schuimde tijdens het 64ste prestigieuze filñfestival van Cannes. Ingewijden begroeten elkaar met hun pasje... Zij zijn de stonecutters van de Franse badstad. Ze discussieren over de nieuwe film van Michael Haneke. Of over het gekke dansje van Melanie Laurent.... Met m´n rugzak voel ik me als een hond in een kegelspel. Ik probeer de persverantwoordelijke te versieren om binnen te raken in de nieuwe Tarantino. Mijn blauwe kijkers hebben blijkbaar minder impact op Franse persverantwoordelijken dan op Poolse Truckers.
Enzodus lift ik verder. Naar Draguignon, een klein stadje op een boogscheut van Cannes. De voorbije 6 weken waren een trip. Vandaag is het vakantie. Ik zit op een terras in het pitoreske dorpje Flayosc wanneer mijn host me tegemoet komt. Zijn naam is Keveen en hij woont in een caravan in een bos. Hij trok met 25 euro voor 5 maanden langs India. I like the way his mind works. Die nacht schuiven ik en drie andere Amerikaanse couchsurfsters aan voor het avondmaal. Ik slaap in een hangmat en ik kijk uit over een Iddylisch landschap. En sterren.
Nieuwe dqg. Nieuwe moed. Ik lift probleemloos (= in slechts twee wagens) van Flayosc tot in Barcelona. De chauffeur die me oppikt spreekt Spaans en Catalaans. Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en een beetje Duits. Het worden een stille 450 km. tot hij stopt voor Marcus ; een Duitse lifter die net als ik in Barcelona tracht te raken. Hostels zitten die nacht eivol. We slapen op het strand. M,n derde nacht op rij dat ik in open lucht slaap. Fantastisch, maar morgen heb ik een bed, een douche en propere kleren nodig.
Op donderdag 26 maart schreef ik het volgende : "Nu zijn we samen. straks is zij daar en ik ginder. Ik vraag me af of ik Emma ooit nog terug ga zien". Emma en ik hebben terug afgesproken. Ik kan niet wachten om haar deze namiddag opnieuw in mijn armen te sluiten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten