DAG 1

INT- BEDROOM – NIGHT

A guy wakes up. He doesn't know if he had slept 4 hours or 12 hours. His hands are sweathy. The Numbers of the digital clock are appointing 4.30 AM. He has slept 4 hours. He's nervess, restless and a little bit scared. Today he's heading off...

Zo zou het beginnen, mocht ik ooit van plan zijn om m'n relaas van 7 maand zwerven en reizen in scenario-vorm neer te schrijven; een tocht waarbij het geluk me vanaf de eerste minuut toelachte om vervolgens even weg te deemsteren (begin maar eens op een zaterdagavond in Londen een slaapplaats te zoeken), maar de reiziger weet en beseft dat reizen zelden over een volledig pad van rozen gaat.

Zaterdag 9 maart. 5 na 8. Ik sta amper 5 minuten met m'n bordje “Gent” aan de afrit van de E314 of er stopt een wagen. “wij werken voor de kerk” zegt de chauffeur (ik schat hem eind in de twintig) smalend over zichzelf en zijn eega. Ze zijn onderweg naar een ontmoetingsdag voor Christenen in Gent en droppen ons ergens aan een nabij gelegen parking. M'n liftpartner en ik dwalen langs vrachtwagens , met ons bordje “Calais”. Een Roemeense chauffeur doet teken dat we onze spullen mogen inladen. Hij spreekt Engels noch Frans, wij Roemeens noch Italiaans, de taal die de trucker machtig was. Het zal een stille rit worden. Het enige Engelse woordje dat hij machtig is, scandeert hij wanneer hij ons zijn flacon Schotse Whiskey aanreikt. “Drink, Drink”. Het is 9 uur. Ik heb niet gegeten, maar ik ga in op zijn gastvrijheid ; een gegeven paard kijk je immers niet in de bek, zelfs niet wanneer die bek ruikt naar Schotse Whiskey. Hij neemt ons mee tot in Calais en is zelfs bereid om ons op de Ferry te laden. We eten in een ruimte die voorbestemd is voor de koningen van de baan, eenzame truckers die in hun eentje een fletse portie spek met bonen naar binnen aan het lepelen zijn. We komen aan in Dover. Patrick (want zo heette de brave man) dropt ons af op een spreekwoordelijke sprong van Londen. Ik laat mijn liftpartner achter en trek alleen verder. Ik wordt opgepikt door een Litouwer die het niet begrepen heeft op Londen. Het was een man die naar the UK trok, het land van de 'golden opportunities', maar nu verbitterd achterbleef. “The UK is a shithole” bleef hij beweren terwijl hij het had over “fucking pakis en fucking gorilla's (waarmij hij de zwarte medemens aanduid). Zijn racistische escapades maakten me ongemakkelijk, maar gelukkig dropte hij me niet veel later af in Londen. 3 uur. Ik heb met 3 wagens in 7 uur Londen bereikt. Enige trots overvalt me. Ik hoop dat dit geluk kan gelden als prelude op een voorspoedige reis. Verkeerd gedacht. Ik heb nog geen slaapplaats. Ik trek rond van hostel tot hostel maar alles is compleet volgeboekt. 4 Poolse meisjes aanhoren mijn hulpkreet en zijn bereid me de sleutel van de kamer te geven van een vriendin die eerder vertrokken is dan gepland. Ik ga akkoord en stokkeer mijn bagage op de tweede verdieping. De receptionist van het hostel krijgt iets in het ootje en wanneer hij me tegenkomt in de hal geeft hij me mijn vet “it's like stealing from a shop, I'm calling the police”. Nadat de Indiër bedaarde liet hij me alsnog gaan en ging ik op zoek naar een nieuwe potentiëele slaapplaats. LES 1: Neem geen risico's die het niet waard zijn. Ik was moe en de twintig kilo aan trekzak die ik op m'n rug meezeulde begonnen hun tol te eisen. Ik kwam terecht in een jeugdherberg in King's Cross , een stadswijk die sterk geportretteerd werd in Anthony Minghella's film Breaking and Entering. Ik betaal voor een nacht en ik plan vrij vroeg m'n bed in te kruipen. Ik lees Cervantes' Don Quichote wanneer enkele Portugese dames me vragen of ik hun vergezellen. Ik vertel hen mijn plannen en ze luisteren aandachtig. “You're Crazy” zegt Inez (uitgesproken als Ineisj) wat ik volledig beaam. Mocht ik niet een klein beetje getikt zijn, zou ik nooit aan deze trip begonnen zijn en wie weet welke kansen ik dan laat liggen.

Ik plan om mijn volledige reis te voorzien van een soort 'Soundtrack', een eclectische melange van nummers die misschien m'n reis samen vatten of misschien er helemaal niks mee te maken hebben, maar gewoon onontdekte pareltjes zijn. Dag 1: Fool on The Hill, een lied dat evenzeer over mij als over u kan gaan.

http://www.youtube.com/watch?v=WIsou0IRIQU
(mijn excuses dat u het moet stellen met een link en niet met de video, maar wegens tijdgebrek kan moet u het met de link stellen)