Dag 8 & 9

Een aantal dagen geleden zag ik op de boot tussen Liverpool
én Belfast een kort stukje van de film The Curious Case of Benjamin Button. Op zich niet echt een bijzondere film, maar één scène zal me altijd bijblijven. In pure Amélie Poulain stijl vertelt Brad Pitts personage over hoe zijn teerbeminde Daisy aangereden werd op de straten van Parijs. Wat als de taxichauffeur geen koffie ging drinken en 5 minuten eerder vertrok. Wat als daisy's schoenveters niet afbroken en ze ze niet moest vervangen. Zou er een drama vermeden kunnen worden? Wat alsje in een keten van oorzaken en gevolgen een schakeltje verandert? Dat is wat ik me afvraag. Wat als ik in plaats van 3 nachten in Liverpool te blijven, maar twee nachten bleef. Wat als ik nooit het lef had om Christine , de canadese liftster een mailtje te sturen. Wat als ik zoals ik origineel plande een stop zou maken op The Isle of Men. Honderdeneen andere keuzes zouden dit reisverhaal een totaal andere wending geven. Maar dit verhaal kent tot dusver één verloop en stopt voorlopig hier: Ik zit met mijn canadese reisgezel Shane te wachten in een Bed & Breakfast in het Ierse kustdorpje Bellycastle op het heerlijke ontbijt van de 75-jarige waard Marian.

Mijn verblijf in Belfast was fantastisch. De locals hebben niet echt een hoge pet op van hun stad en dat is niet zonder reden: Belfast is geen stad zoals Parijs of Londen die uitpakt met toeristische bezienswaardigheden, maar eerder een stad die een interessant verleden met zich meesleurt. Met andere woorden, een stad die je beter bekijkt door de ogen van een insider, een local die op gedetailleerde wijze de geschiedenis van de troubles in hun stad kan navertellen. De local in kwestie is Thobias, een zelfverklaarde couchsurf-verslaafde die mij last-minute binnen liet in zijn appartament. Die nacht slaap ik in een woonkamer tussen een Australiër, twee canadese meiden en een meisje uit Hongkong. De woonkamer is overvol, maar het is een unieke ervaring. Enkele uren daarvoor raken Shane en ik aan de babbel met 3 finse meiden in een typische Ierse kroeg. Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.

De volgende dag trekken we met een hele hoop Couchsurfers naar een Bombay-festival. Ik eet Indische rijstburgers en dans met een groep buikdansers op een podium. Wat volgt kan omschrijven als een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik krijg een zakje gekleurd krijtpoeder toegestopt en de bedoeling is dat je iedereen met kleuren besprenkelt. Op de achtergrond speelt typische Bollywood muziek en ik ben rood, geel, groen en paars. Ik stop mijn kleren die avond in de wasmachine.

Mama, Ik heb een licht hoestje. Maar ik heb nog steeds mijn Ipod, mijn gsm, mijn laptop, mijn opladers . Voorts stel ik het wel.

Lied van de dag: Hmmm. inspiratie is even zoek. effie denken. Zucht. Falling slowly uit de film Once dan maar. Omdat het Iers is. En omdat het een fantastische film is.

http://www.youtube.com/watch?v=CoSL_qayMCc