Dag 5 en 6

“I was far away from home, haunted and tired with travel, in a cheap hotel room I'd never seen, hearing the hiss of steam outside, and the creak of the old wood hotel, and footsteps upstairs, and all the sad sounds, and I looked at the cracked high ceiling and really didn't know who I was for about 15 strange seconds. I wasn't scared. I was just somebody else, and my whole life was a haunted life, the life of a ghost. I was halfway across America, at the dividing line between my east of my youth and the west of my future, and maybe that's why it happened right there and then, that strange red afternoon.

Aan het woord is Jack Kerouac, toonaangevend Amerikaans schrijver en voor zowat twee dagen m'n vaste reisgenoot. Ik nam hem mee in de bibliotheek. Op de trein. Ik ging met hem slapen . En ik werd ermee wakker. 'On The Road' is een boek dat tot de verbeelding zal spreken tot menig reizigers, ook al doet Kerouac's schrijfstijl hier en daar een beetje gezapig aan. Op reis wil ik me laten inspireren. Ik wil lezen en dingen opsteken. Ik wil muziek beluisteren die ik anders nooit zou beluisteren, films die ik anders nooit zou zien. M'n rugzak puilt uit van boeken dus laat ik Helene een aantal boeken na. Door Cervantes raak ik toch nooit doorgeworsteld. Ik lees in een pub alvorens Manchester – International speelt. Een local vraagt me of hij me mag vergezellen voor de match. Voor ik het weet drink ik Guinness met Paul, een local die vroeger nog een tijd in Brussel vertoefde en nét zoals ik graag rondhangt op het Brusselse Saint-Gery. De volgende dag sta ik met een knappe blonde te dansen op de tonen van Katy Perry's 'Hot 'n Cold'. En nog steeds weet ik niet goed waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, maar ik vindt het fantastisch.

Ik kijk naar buiten en meer aan in Belfast. Ik heb een nieuwe reisgenoot. Helene besloot last minute nog een andere couchsurfer aan te nemen en zo gebeurt het dat ik nu met een nieuwe metgezel op de baan (op zee, althans) ben. Zijn naam is Shane, hij is Canadees en heeft net 3 maanden door Europa getrokken en is nu van plan om een maand in Dublin te werken. “We zien wel wat er van komt” zegt ie. Een leuze die ik zowaar bijna op m'n voorhoofd durf tatoeëren. We plannen een auto te huren en Noord-Ierland te verkennen. Wat we daarna doen zien we wel. Slaapplaats vinden we wel, want wie kan de avontuurlijke inborst van twee reizigers weigeren.

Ik sta met Shane op het dek van het schip. De wind waait stevig. Ik heb m'n pint of Guinness vast en ik luister naar de soundtrack van de film Once. Meer niet... momenteel...en zo is het goed...

Een dag eerder liep ik rond in Black>pool. Auto's hadden geen zin om lifters mee te pakken en het spoorverkeer was verstoord door stroompannes. Ik raak pas tegen 5 uur in Blackpool, het kuststadje dat vele Britten de parel aan de Britse kust noemen. Mijn insziens is Blackpool een afgeleefd kusstadje waar de tijd bleef stil staan en waar geen éne fuck te beleven viel. Maar net daardoor vind ik Blackpool fascinerend en inspirerend.

Lied van de dag. Vandaag kies ik voor Outlaw Pete, één van de beste nummers die al zijn voortgebracht in 2009. Is getekend: The Boss AKA Bruce Springsteen.

http://www.youtube.com/watch?v=MDqrniE3Uy8