DAG 2
Reizen is een beetje als het spelen van een mikadospel. Eénmaal je de stokjes laat vallen kunnen ze op Googol verschillende manieren neerkomen (Googol is in de wiskunde een aanduiding van een getal met de waarde 10100, én is tevens een cool woord, maar dit geheel terzijde). Elke dag is een nieuwe sprong in een onbekende duisternis. Elke stap die je zet is een stap ergens naartoe en tevens een stap ergens van weg. Enzodus zit ik niet meer in Londen, maar in Manchester, terwijl ik zelf nog niet goed begrijp hoe ik hier terecht gekomen ben.
REWIND. Zaterdag 7 Maart. Ik zie op het forum van de website www.couchsurfing.com een meisje dat op zoek is naar een slaapplaats aan de Thames. Ze is Canadese en is al anderhalve maand op de baan. Met haar rugzak en haar duim. Ik stuur haar een mailtje dat ik haar niet kan helpen met een slaapplaats, maar dat ik haar wel gezelschap kan houden als ze terug de baan op trekt. De volgende morgen spreken we af aan Euston Station. Destination : Unknown. Ze heet Christine, ambieert een schrijverscarrière en vindt net als ik dat het openingslied van de Rescue Rangers een verdomd goed nummer is. We stoppen bij een grote boekenspeciaalzaak en kopen twee zwarte vilstiften, een onontbeerlijk levensmiddel voor de gemiddelde lifter. Het lot aanschouwt ons ongunstig. De hemelssluizen openen zich en wij schuilen nog even in een Starbucks boven een tas koffie. Londen is een verdomd moeilijke plaats om weg te raken, maar algauw stopt een wagen. Hij is vader van “an aging rockstar” en herkent in ons een beetje van zijn jonge zelf. Dat is doorgaans de reden dat auto's lifters meenemen: lifters zijn de verpersoonlijking van hun opgeborgen dromen en idealen. De goeie man dropt ons af op een boogscheut van Birmingham. We gaan duimen aan een tankstation totdat het ondenkbare gebeurt. Een wagen met twee chinezen stopt. Op zich niet zo speciaal, maar weet dat Chinezen of all people het minst happig zijn op het meenemen van lifters. De communicatie loopt wat stroef, maar ondertussen praten Christine en ik over alles wat ons bezig houdt: borstverkleiningen, The Clash, Before Sunrise en stukgelopen relaties. De man zet ons af in hartje Manchester en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Een charmant Hostel is te duur, dus trekken we naar de andere kant van de stad. We checken in en gaan niet veel later de stad in om wat van de Manchesterse Couleure Locale op te snuiven. De dag loopt ten einde. Ik ben benieuwd hoe
de stokjes morgen gaan vallen.
Lied van de dag: een fantastisch nummer van The Kinks dat wederom over zoveel gaat (over de grillen van de toekomst, over vertrek en aankomst, en over het onbekende). Het lied is tevens gebruikt in de fantastische film The Darjeeling Limited van Wes Anderson.
http://www.youtube.com/watch?v=ONd4qSs5B5k
Geen opmerkingen:
Een reactie posten