Dag 70-75

Op een dag... "hmmm, Zondagmorgen... ik heb weinig geslapen en m,n moraal zit nog in zijn remslaap" "zou ik liften... ja, goed plan" (-sven wandelt onuitgeslapen naar een schijnbaar goeie liftspot-) "zucht, waarom stopt niemand" "zucht, ik heb honger" "zucht, droeg ik maar propere kleren" "zucht, ik wil een knuffel" "zou het geen beter plan zijn als ik vandaag ga rondhangen aan het kroatische water en morgen een verse start neem", "ja goed plan" (-Sven pakt terug zijn biezen-). Einde van dit avontuur over liften wanneer de moraal niet meezit.

S'anderendaags. Ik wordt wakker ten huize Ivana, de kroatische schone die de voorbije 12 uur m,n gastvrouw wou zijn. Vandaag kan ik wel de wereld aan, liften naar Sri Lanka... Ik vertek om 8 uur... ik arriveer om 16u in Milaan en ik breek mijn persoonlijk liftrecord. Zagreb-Milaan, door 3 landen in 8 uur. Verzamel een aantal buisseneskaartjes van mensen die me onderweg helpen. Een beeldhouwer. Een Zwitserse hoogleraar filosofie. Ik zit weer even in die gevaarlijke roes dat ik heer en meester van de weg ben. Morgen gaat het me heel misschien minder af. Maar wederom, dat is morgen en vandaag is vandaag.

Morgen is Milaan. In feite maar een domme stad. Ik ben steden beu. Ik wil natuur. ongerept en onversneden. Milaan is drukte, gejaagde mensen die zich door de mensenmassa jagen. Blackberry & Burberry zijn de codewoorden en een paar schoenen voor 400€ is schering en inslag. Met m,n rugzak en m'n shorts die zowat aan mijn lende is vastgeroest voel ik me als een olifant in een porseleinewinkel. Ik overnacht bij Ike, een 31-jarige Nigeriaanse Buisseness-student die me met raad en daad bij staat. De volgende morgen trek ik naar het Como meer... een van de mooiste parels op mijn trip tot dusver. Rust overvalt mij, al heb ik hoogdringend nood aan meer dan 6 uur slaap per nacht. Ik denk echter niet dat het in mijn aard zit.

De volgende dag lift/trein ik verder naar Nice, wellicht één van de mooiste treinroutes ter wereld. -langs Cap d'ail, Monaco. San Remo, alwaar vandaag de beruchte grand prix van start gaat. Ik was onderweg naar Barcelona, maar Nice was en route, dus het zou zot zijn om het notoire filmfestival van Cannes links te laten liggen. Nice is de parel aan de Franse kust. Toeristisch, maar met zijn charmante stranden en uitdeinende oude gebouwen zeker een idyllisch postkaartje waard.

wat volgt : Morgen Cannes. Tarantino's nieuwste Inglorious Basterds gaat in premiere. Voor pers en pro's. Which I'm not...today. Ik kon geen accreditatie bemachtigen dus zal ik het kindje blijven dat staat te giezen voor een gesloten snoepwinkel... terwijl de andere kindjes Brad Pitts nazifolterpraktijken kunnen gadeslaan. Ik zou mijn linkerarm geven om de film te kunnen zien. En ik ben linkshandig. Uninvited-gewijs ga ik me proberen binnen te murwen. Ik hou u op de hoogte...

Lied van de dag. Hoe langer ik reis, des te relatiever de bestemming wordt. Het onderweg zijn is de hoofdmoot. En Waarom ? I'm on the road to find out, om het te zeggen met de woorden van Steven Demetre Georgiou AKA Yusuf Islam AKA Cat Stevenste zeggen ...


http://www.youtube.com/watch?v=rQ--odAAA1A