Dag 15-16

Een van m’n favoriete openingsscenes uit de recente filmgeschiedenis blijft die van PT anderson’s fantastiscxhe magnum opus Magnolia : een suicidale tiener springt vanuit de bovenste verdieping van zijn appartement. Hij zou gered zijn door het veiligheidsnet dat die ochtend geplaatst werd door enkele ramenlappers. Dit is echter buiten de wil gerekend van een ruziemakend koppel enkele verdiepingen lager. Zij vuurt een kogel af. De kogel mist doel en vliegt door het raam. Het koppel zijn de ouders van de tiener. De kogel raakt de vallende tiener en wordt hem fatal. Wat eem mislukte zelfmoord was wordt plotsklaps een geslaagde moord.

Vanwaar deze prelude…? Om aan te tonen dat toeval een onbegrijpelijk en onvatbaar fenomeen is. Toevalligheden zijn de grootste deugden in dit leven. Een onverwachte kwinkslag in je geplande route houdt het spannend en interessant. Zo schreef ik enkele dagen geleden het volgende over enkele Finse meiden die ik tegen kwam in een pub in Belfast :

Twee uur later moeten we afscheid nemen en heb ik het gevoel dat ik ze bijna heel mijn leven ken. Ik zie hen terug . In dit leven of het volgende. Of in Finland.

Fast Forward. Ik loop langs de straten van Cork en ik hoor m’n naam. Het is Katja, de Finse schone met wie ik een week geleden een pint Guinness geklonken heb. Tussen deze rencontre zitten 8 dagen en 600 km. Case of coincidence # 1.

We nemen Katja mee naar de bar ‘An Brac’ (gaelic voor ‘schoen’) omdat ik er heb afgesproken met Monica, de poolse serveerster die ik enkele dagen geleden het hof gemaat heb (zie vorige blog). Monika komt binnen gewaaid in een helrood kleedje. Katja had al eerder met Monica gebabbeld. In datzelfde restaurant had zij blijkbaar haar avondmaal genuttigd. Case of coincidence # 2.

Shane en ik maakten 2 dagen geleden al eerder een stop in Cork. We overnachtten bij Seamus, een verwarde twintiger, die ons binnen liet in zijn rommelig appartament. Ik kijk even rond in de pub en ik kom Seamus opnieuw tegen. Case of coincidence # 3.

Monika ziet er schitterend uit. Ze trakteert me op een Guinness en we vertellen honderduit over interesses en idealen. Zij wil actrice worden, maar wil eerst misschien rechten studeren. We klinken het glas en ik vertel haar m’n reisverhalen. Ze excuseert zich en doet buiten een telefoontje. Ze neemt ontslag in het Mexicaans restaurant. Hebben mijn avontuurlijke verhalen eindelijk voor de klik gezorgd die al even sluimerend was ? Ze is opgelucht over haar beslissing en ze kust me (of kus ik haar? Whatever) Ik ben 21, zij is 27. Maar als er een ding is dat ik tijdens deze reis geleerd heb is het het feit dat leeftijd slechts een nummer is, een formaliteit die het drinken van alcohol toelaat. Of het halen van een rijbewijs. Leeftijd is overschat.

Shane en ik trekken nog een laatste maal de natuur in. We rijden langs de watervallen van Killarney en langs de ring van Kerry. We slaan een balletje op een prachtig golfterrein. De eigenaar van de golfclub geeft ons enkele clubs en ballen gratis in bruikleen en geeft ons thee van het huis. Niemand weerstaat aan onze avontuurlijke inborst.

Een dag later voel ik me miserable. Onze wegen zijn gesplitst en ik ontwaak in een louche hostel in Dublin. Oost-europese vijftigers kijken elkaar gemeen aan. Ik ontwaak en m’n laptop is weg. Ik voel me bijna depressief. Als een drugsverslaafde die na een rush ineens ontwaakt en zich verschrikkelijk alleen en onbegrepen voelt. Ik lift/bus/vlieg naar Glasgow en voor het eerst heb ik last van heimwee. Misschien ga ik beter terug even thuis uitblazen alvorens ik Ijsland en de rest van Europa doe. Totdat…

Case of coincidence # 4 : Ik passeer langs een supermarkt en ik herken een jongeman met dreadlocks. Ik spreek hem aan en ik zeg dat ik hem ergens van ken. Hij herkent me ook, maar kan me niet thuisbrengen. Dan brand de lamp. Ik kwam hem tegen bij vrienden van Thobias, onze couchsurf host in Belfast. Ik kwam hen tegen dezelfde dag als die dag dat ik de Finse meiden leerde kennen. Afstand tussen toen en nu : 10 dagen en 400 km.

Hij neemt me mee naar de jeugdherberg en ik heb een fantastische avond met een groep Australiers. Ik ben opgeladen en heb er terug zin in. Ik slaap die nacht in een gezellig appartament van linkse experimentele studenten.

En dat beste vrienden is waarom ik op reis ga : om me te laten overwaaien door kleine verassingen uit onverwachte hoek. De wijze filosoof Roland Barthes (of was het Mickey Mouse) zei ooit “it’s a small world after all”. Hij heeft gelijk.

Onthou: een reiziger wijkt nooit van zijn pad af. Zelfs niet als het even tegen zit. “But why think about misery when all the golden land’s ahead of you and all kinds of unforeseen events wait lurking to surprise you and make you glad you’re alive to see” Aldus Kerouac.

Lied van de dag : ik lig in een bed in Dublin en ik kan de slaap niet vatten. Ik luister naar Leonard Cohen en ik versta en begrijp elk woord dat hij zegt.

http://www.youtube.com/watch?v=yCwlugyMLbw