Dag 3 - 4

Toen ik ooit voor het eerst begon rond te trekken was ik een onvoorwaardelijke fan van Jeugdherbergen: broeinesten van avontuurlijke geesten, plaatsen waar culturen elkaar kruisen en tot interessante symbioses leiden. Nu ik gegroeid ben in maturiteit (toch wel), denk ik er echter anders over. Keer op keer moet je door dezelfde formaliteiten (“I’m Sven and I’m a hitchhiking adventurer”). Jeugdherbergvriendschappen zijn verworden tot een fletse constructie. Een constructie van routine. De prioriteit van jeugdherbergers is doorgaans het scoren van meisjes. Een interessante babbel is vaak ver zoek.

Zodus stuur ik vanuit m’n herberg in Manchester een 6-tal couchsurf requests voor een overnachting in Liverpool. Binnen het eerste half uur krijg ik 4 antwoorden (waarvan 3 positief). Christine en ik zwerven vandaag op ons dode gemak door de straten van Manchester. Boekenwinkeltje hier, kledingwinkeltje daar... Manchester is niet direcht een stad die bulkt van toerischtische bezienswaardigheden, maar het is een stad met een aangename feel. We besluiten die avond ons op cultureel vlak te verrijken en we kopen spotgoedkope kaartjes voor een toneelstuk. 'Rock 'N Roll' van Tom Stoppard, de scenarist die ook de scenario's schreef voor Terry Gilliams 'Brazil' en de Oscarwinnaar Shakespeare in Love. Een sterk stuk waarin de gevolgen van de Praagse Lente verhaald worden, terwijl op de achtergrond de muziekscène overgaat van Dylan naar Pink Ffloyd. We zijn doodop. Meer heeft Manchester die avond niet meer in petto voor ons.

Dinsdag 10 maart. Het onvermijdelijke. Onze wegen splitsen. Zij trekt naar het Zuiden van Engeland, en mijn magical mystery tour zal me naar Liverpool leiden. Onverschrokken trek ik langs de afritten in Manchester. M'n rugzak op de rug. “On the Road” van Jack Kerouac, de bijbel voor de lifter, priemt uit mijn achterzak. Het geluk lacht mij wederom toe. Twee uur later ben ik in twee wagens (een jonge muziekstudent en een oude trucker) in het centrum van Liverpool. Ik zoek mijn host op voor vanavond. Ze heet Hélène. ze is 21 en studeert literatuur. Ze wil schrijver worden. Of leerkracht Frans in het buitenland. Of trainer van blindehonden. Ze schreef een mooi verhaal over een zwanger meisje dat naar Brussel lifte. Die nacht zal ik overnachten in een studentenflat. Een studentenflat dat vroeger een ziekenhuis was. Een studentenflat dat vroeger het ziekenhuis was, waar über-Beatle John Lennon geboren was. De trivialiteit van dit feit overvalt me als 'bijzonder'. Wie weet heeft één van dé vernieuwers van de popmuziek zijn eerste baby-pasjes gezet in de kamer waar ik vanacht zal slapen. Ik trek de stad in en ontdek Liv erpool. Het World Museum waar een zéér interessante tentoonstelling loopt over de Liverpoolse muziekscène. Matthew Street, waar The Cavern Club gevestigd is, de legendarische kroeg waar The Fab Four en andere notabelen speelden alvorens ze enig succes kenden. In de mythe die rond de Cavern Club hangt zie ik interessant materiaal voor een langspeelfilm. Wie weet schrijf ik het wel als ik thuisben. Of als ik straks in mijn tentje in de Schotse Highlands zit.

Hélène nodigt me uit voor een ongelofelijk fijn feestje. Een studentenfeestje in een flatgebouw. De studenten hangen aan m'n lippen. Het feit dat ik “an adventuring hitchhiker” ben is een aphrodisiac met enig succes. Een rosse jongen verbluft me met de meest fantastische kaartentruck die ik ooit gezien heb. Een japanse jongen vraagt mijn telefoonnummer. Ik drink Carlsberg , appelvodka en Schotse Whiskey en ik besef wederom dat ik hier enkel geraakt ben door de juiste risico's te nemen. Morgen slaap ik misschien onder een brug. Morgen wordt ik misschien bestolen. Maar morgen is morgen en vandaag is vandaag.

Lied van de dag. Ik heb me vandaag verdiept in de Liverpoolse muziekscène , dus is het toepasselijk dat ik een Liverpools exportproduct aanprijs. Neen, niet opnieuw de Beatles, maar de jongens van de fijne Liverpoolse rockband The Wombats...

http://www.youtube.com/watch?v=RT90JV-GGe8